Γιάννης Κουτσούκος

Μαρτίου 20, 2017

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΔΕΙΛΙΝΟ.

Filed under: Λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:09 μμ

 

TOY ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΥ

Ένα έμμετρο από την μαθητική εποχή, που περιλαμβάνεται στο νέο μου βιβλίο.

Μύρια χρυσάφια μας σκορπάς στη φύση άγια ώρα.
Τα χρώματα τα άρρητα που πλημμυρούν μπροστά μας
Μας φέρνουνε πολύ ψηλά σε κάποια θεία χώρα.
Του παραδείσου όμοια, όπου ποθεί η καρδιά μας.

Ο ασημένιος του ουρανού τρισφωτεινός πατέρας,
Το άρμα του Απόλλωνα και πάλι κουρασμένος
Στη Δύση τρέχει να κρυφτεί. Και ο καθαρός αέρας
Απ το θυμάρι βγαίνοντας, δροσάτος, μυρωμένος,
Χαϊδεύοντας τα πρόσωπα τρέχει σιγά και πάλι,
Να αρωματίσει τα κλαδιά , να διώξει την μαυρίλα
Για να χαρούν κινούμενα τα πράσινα τα φύλλα.

Το ποταμάκι σιγαλά, όπου κυλά πιο πέρα
Με το γλυκό το πάφλασμα, τον ήχο της φλογέρας
Να δυναμώσει θέλοντας αφήνει τον αέρα
Να του αρπάξει την φωνή στο τέλος της ημέρας.

Κι αυτός ξανά φτερώνοντας στα πέρατα τεντώνει
Πιο μυρωδάτος πιο απαλός μες στου Θεού την Χάρη,
Τον ήχο μεταφέροντας στο ωδικό αηδόνι,
Που αρχίζει το κελάηδημα, το άσμα του να ψάλλει.

Σο δάσος το κατάφυτο αμέτρητοι σπουργίτες
Αμέτρητες βγάζουν φωνές, εσπερινό τους ψάλλουν.
Και στη κυψέλη την αγνή οι τίμιοι τεχνίτες
Με πίστη εις το έργο τους το μέλι τους ετοιμάζουν.

Τρέχουν, φωνάζουν τα παιδιά τις γειτονιές τρελαίνουν.
Γέλια, παιχνίδια και φωνές την ώρα αυτή γεννιούνται.
Χαρούμενα τα σήμαντρα εσπερινό σημαίνουν
Κι οι κόρες οι ολόχαρες στη βρύση χαιρετιούνται.

Η δύση όλη ντύθηκε στα ολόμαυρα τα κάλλη
Και συννεφάκι που έτυχε τριγύρω να θαυμάζει
Και αυτό χρυσά εντύθηκε και καμαρώνει πάλι,
Την θέα αυτή την θεϊκή της φύσεως γιορτάζει.

 
Φωτογραφία του Jannis Koutsoukos.
Φωτογραφία του Jannis Koutsoukos.
Φωτογραφία του Jannis Koutsoukos.
Ο Jannis Koutsoukos πρόσθεσε 3 νέες φωτογραφίες.

Εαρινή ισημερία απόψε (ανοιξιάτικη ίση μέρα ίση νύχτα 21/3/2017).
Αρχή της άνοιξης και η φύση το δηλώνει με την ομορφιά της.
Φωτογραφίες από το εσπερινό περπάτημα στην παραλία Αγίου Νικολάου Κορίνθου)

Μαρτίου 18, 2017

«Το όνειρο ενός γελοίου.»Mονόλογος του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Filed under: Θέατρο,λογοτεχνία,Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 10:58 μμ

Απόψε παρακολούθησα τον θεατρικό μονόλογο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στο συναυλιακό χώρο :»Μαρία Δημητριάδη» στην Κόρινθο:»Το όνειρο ενός γελοίου.»
Ήταν ένα απίίθανο και μοναδικό παραλήρημα ανθρωπισμού, αγάπης και ανθρώπινης μεταφυσικής του κορυφαίου Ντοστογιέφσκι.
Η απόδοση του μονόλογου από τον Δημήτρη Βερύκιο στην σκηνή ήταν βιωματική, καταπληκτική και σχεδόν ανεπανάληπτη.
Συγχαρητήρια και στον φίλο Βασίλη Κανιάρη για την πολιτιστική του προσφορά στην Πόλη μας.

Μαρτίου 16, 2017

Από την υμνωδία του Τριωδίου. Πνευματικά γυμνάσματα.

Filed under: Υμνογραφία,θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 4:03 μμ

Σήμερα θα κάνω μια προσπάθεια να δώσω ένα δείγμα γραφής από τις υψηλές έννοιες και τον σπάνιο λυρισμό που περιέχουν τα ποιήματα των υμνογράφων του Τριωδίου και ειδικά των κατανυκτικών εσπερινών.
Δυστυχώς η όλη ατμόσφαιρα της σημερινής κοινωνίας, όπου παρατηρείται διαστροφή των εννοιών, έλλειψη αξιών, σύγχυση μεταξύ αρετής και κακίας και ένας ανελέητος υλισμός, έχει συντελέσει ώστε τα σπουδαία αυτά ποιήματα του Τριωδίου να μοιάζουν σαν κρυμμένα διαμάντια.

Η αρχαία γλώσσα στην οποία είναι γραμμένα, ο τρόπος με τον οποίο πολλές φορές ψέλνονται (τονισμός του μουσικού μέλους και όχι του λόγου) -και κυρίως μια τυπολατρική και επαγγελματική αντιμετώπιση πολλές φορές των ακολουθιών των κατανυκτικών εσπερινών, είναι τα πιο βασικά αίτια που κρατούν τις λυρικές εκφράσεις και τα νοήματα των υμνωδιών αυτών μακριά από τον κόσμο.
Ο κατανυκτικοί εσπερινοί, ως γνωστόν, ψέλνονται στις εκκλησίες -αν και όπου ψέλνονται ακόμη- κάθε Κυριακή βράδυ όλη την διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Βασικοί υμνογράφοι των ποιημάτων αυτών είναι ο Ιωσήφ ο υμνογράφος (Θ’ αιώνας), και ο Θεόδωρος ο υμνογράφος (Θ’ αιώνας). Τη μουσική επένδυση έχουν κάνει κυρίως ο Πέτρος Λαμπαδάριος ο Πελοποννήσιος, αλλά και άλλοι συνθέτες της βυζαντινής μουσικής.
Σ’ ένα ποίημα του Θεόδωρου του υμνογράφου, που ψέλνεται την Κυριακή της Τυρινής το βράδυ αναφέρονται τα εξής:
«Ας αρχίσουμε τον καιρό της νηστείας με χαρά, με το να υποβάλλουμε τους εαυτούς μας σε πνευματικούς αγώνες.
Aς εξαγνίσουμε την σάρκα μας με το να νηστεύουμε όχι μόνο από τα φαγητά, αλλά και από τα ψυχικά μας πάθη (τις ψυχικές διαστροφές και κακίες) και με το να καλλιεργούμε τις αρετές του Πνεύματος. Στις οποίες αρετές αν επιμείνουμε μέχρι τέλους με πόθο θ’ αφιερωθούμε όλοι να δούμε το πάνσεπτο Πάθος του Χριστού Θεού, και το Άγιο Πάσχα με πνευματική αγαλλίαση».

Με επιγραμματικό τρόπο ο Θεόδωρος μας δίνει μέσα σε λίγες γραμμές το βαθύτερο νόημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αλλά και της Χριστιανικής θρησκείας γενικότερα. Δεν αρκεί η νηστεία των φαγητών, αλλά χρειάζεται και η νηστεία των παθών και η καλλιέργεια και άσκηση των αρετών του Πνεύματος.

Και τα τρία αυτά είναι ο «Πνευματικός αγώνας» που οδηγεί στον καθαρισμό των σαρκών μας αλλά και στην εξάγνιση της ψυχής του κάθε ατόμου. Έτσι εξαγνισμένοι μπορούμε να αξιωθούμε να βιώσουμε συνειδητά την σταυρική θυσία του Θεανθρώπου, αλλά και την Ανάστασή του και όλα αυτά, με πνευματική αγαλλίαση που είναι η «θέωση» του κάθε ενός από εμάς. Η προσπάθεια δηλαδή του καθ’ενός που είναι ο πνευματικός του αγώνας (νηστεία φαγητών, παθών και εξάσκηση πνευματικών αρετών) φθάνει στην «θέωση» (αγαλλίαση) μέσα από την Θεανθρώπινη θυσία και την Ανάσταση. Δηλαδή έχουμε αποτέλεσμα της προσωπικής μας προσπάθειας εφ’ όσον επενεργήσει και η Θεία Χάρις.

Ποια είναι όμως τα πάθη της ψυχής μας, τα οποία καλούμεθα να περιορίσουμε και αποκόψουμε; Αυτά είναι: υπερηφάνεια, φιλαργυρία, πορνεία, φθόνος, γαστριμαργία, θυμός, αμέλεια κ.ά. Ποιες είναι οι αρετές του πνεύματος; Αγάπη (και σ’ όσους μας αδίκησαν), διάκριση, ταπείνωση (έλλειψη εγωισμού) κ.λπ. Από τα πιο πάνω προκύπτει, ότι η γνωστή σε όλους λέξη «νηστεία» της Μεγάλης Τεσσαρακοστής δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον. Όπως μέσον είναι επίσης ο περιορισμός και η εξάλειψη των ψυχικών παθών.

Ο σκοπός είναι να μπορέσουμε να φθάσουμε μέσα από την σωματική και ψυχική αυτή κάθαρση στα δύο επόμενα στάδια του πνευματικού αγώνα που είναι ο φωτισμός και η «θέωση».

Γιάννης Κουτσούκος

Δημοσιεύτηκε στις 29-1-1998
στην εφημερίδα «Σήμερα» της Κορίνθου

Μαρτίου 15, 2017

Από το κείμενο της Δευτέρας Επιστολής του Αποστόλου Πέτρου (Καινή Διαθήκη) γιά τήν εμφάνιση ψευτοδιδασκάλων – αιρετικών. (Επιστολή Πέτρου Β,΄ β’ 1- 3α)

Filed under: θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 8:56 μμ

Το κείμενο :
1 Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν· 2 καὶ πολλοὶ ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀσελγείαις, δι᾿ οὓς ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας βλασφημηθήσεται· 3 καὶ ἐν πλεονεξίᾳ πλαστοῖς λόγοις ὑμᾶς ἐμπορεύσονται..

Η μετάφραση
Παρουσιάσθηκαν δέ καί ψευδοπροφήτες στο λαό, όπως καί σέ σας θά παρουσιασθούν ψευδοδιδάσκαλοι. Αυτοί μέ τρόπο δόλιο θά εισαγάγουν αιρέσεις πού οδηγούν στήν απώλεια, θά αρνούνται καί αυτόν τόν Δεσπότη (τόν Κύριο) πού τούς αγόρασε, καί έτσι θά επιφέρουν κατά τού εαυτού τους γρήγορη απώλεια. 2 Τίς δέ ασέλγειές τους θά ακολουθήσουν πολλοί, καί εξ αιτίας των η οδός της αληθείας (η χριστιανική πίστι) θά δυσφημηθή. 3 Από άπληστη δέ ιδιοτέλεια θά σάς εκμεταλλευθούν μέ πλαστούς λόγους…

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως (19-3-2017)

Filed under: Υμνογραφία,Υμνολογία,θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 2:23 μμ

Σήμερα θα κάνω πάλι μία προσπάθεια να εμβαθύνω στην ιστορική και δογματική σημασία, ενός ποιήματος που έχει συνθέσει ο μεγάλος Υμνογράφος της Εκκλησίας, ο Κοσμάς, ο επίσκοπος Μαϊουμά, πόλεως της Φοινίκης. Μαζί με τον αυτάδελφόν του όσιο Ιωάννη Δαμασκηνόν έγγραψαν «ασματικούς κανόνες», που σώζονται μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος Κοσμάς (8ος αιώνας) ήταν θετός αδελφός του Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού και συμμόνασαν και οι δύο για πολλά χρόνια στη Μονή του Αγ. Σάββα των Ιεροσολύμων. Ο ασματικός αυτός «κανόνας» της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού αποτελείται από εννέα ωδές (η ενάτη ωδή είναι διπλή). Το μέτρο του είναι τονικό, δηλαδή το βάρος πέφτει όχι στο μέτρο των αρχαίων Ελληνικών ποιημάτων (μακρά – βραχεία συλλαβή), αλλά στον τονισμό. Δηλαδή μεγάλη σημασία δίνεται στη μουσική έκφραση των λέξεων.
Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι καταλήγουσα. Η ποίηση είναι δογματική. Ύστερα από το σάλο των αιρέσεων της εποχής εκείνης οι υμνογράφοι τόνιζαν κατά λογοτεχνικότατο τρόπο τις υψηλές δογματικές αλήθειες της πίστης μας.
Στο δεύτερο τροπάριο της έβδομης ωδής του ασματικού «κανόνα» του Κοσμά περιέχεται μια θαυμαστή ερμηνεία των συμβολισμών του Παραδείσου, ο οποίος στην παλαιά Διαθήκη περιγράφεται σαν κήπος, αλλά και συμβολικά ονομάζεται και «ξύλον της γνώσεως».

Θα παραθέσουμε πρώτα το κείμενο και τη μετάφραση του τροπαρίου αυτού και θα σχολιάσουμε τη βαθύτερη σημασία που δίνεται, τόσο από τον Κοσμά, όσο και από άλλους εκκλησιαστικούς πατέρες για τον συμβολισμό του «ξύλου (δένδρου) της γνώσεως» στον Παράδεισο.
Κείμενο
Έλυσε πρόσταγμα Θεού παρακοή,
και ξύλον ήνεγκε
θάνατον βροτοίς,
το μη ευκαίρως μεταληφθέν
εν ασφαλεία της εριτίμου δε,
εντεύθεν ζωής το ξύλον είργετο,
ο νυκτιλόχου
δυσθανούς ηνέωξεν,
ευγνωμοσύνη κράζοντος
ο υπερύμνητος, των Πατέρων και ημών,
Θεός ευλογητός εί.

Μετάφραση
Με την παρακοή του ο Αδάμ αθέτησε την εντολή του Θεού και ο καρπός του δένδρου που γεύτηκε ακαίρως (σε όχι αρμόδιο χρόνο) προξένησε θάνατο (σ’ αυτόν) και στους απογόνους του. Έκτοτε το δένδρο της πολύτιμης ζωής ήταν απαγορευμένο (για τους θνητούς) φρουρούμενο με μεγάλη ασφάλεια. Αυτό δε (δηλ. την κλεισμένη πόρτα του Παραδείσου και του ξύλου της ζωής) άνοιξε η ευγνώμων εκδήλωση του ληστή, που υπέστη τον ατιμωτικό θάνατο (του Σταυρού) και που αναφωνούσε: Θεέ μας και Θεέ των Πατέρων μας, ο πάνω από κάθε ύμνο, είσαι δοξασμένος.

Ο καρπός του δένδρου της γνώσεως στον Παράδεισο σχολιάζει ο Αγ. Γρηγόριος ο θεολόγος: «… ήτο η θέα του Θεού, την οποίαν ημπορούσαν να πλησιάσουν χωρίς να κινδυνεύσουν μόνον εκείνοι, οι οποίοι είχαν τελειοποιηθεί με την άσκησην….» (Έργα 5, σ. 55-57). Επομένως μιλάμε για έναν «νοητόν παράδεισον» και όχι για έναν «κήπο με δένδρα και καρπούς».
Σ’ αυτό συνηγορεί και ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο οποίος γράφει: «… Το ξύλον της γνώσεως ήτο νοητόν και αυτό έμελε ο Αδάμ να το απλαύσει ευκαίρως, ήτοι εν καιρώ τω πρέποντι, όταν ήθελε φθάσει εις την τελειότητα. Και ίσως η τελειότητα του Αδάμ ήτο η θέωσις, όπου έμελε να λάβει διά την οποίαν και εδημιουργήθη….» (Εοργοδρόμιον σ. 41).
Το ίδιο υποστηρίζει και ο Άγιος Μάξιμος: «Γι’ αυτό το σκοπό μας έπλασε ο Θεός για να γίνουμε μέτοχοι (κοινωνοί) της θείας φύσεως».

Όλη αυτή η ερμηνεία ανάγεται στη φράση του τροπαρίου: «ευκαίρως μεταληφθέν». Δηλαδή το «ξύλον της γνώσεως» (η κοινωνία της θέας του Θεού) δε συνέφερε τους Πρωτοπλάστους τη στιγμή εκείνη, διότι δεν είχαν ακόμη την τελειότητα εκείνη, την οποία έπρεπε να είχαν. Τους είχε δοθεί, όμως, η δυνατότητα ν’ αποκτήσουν την τελειότητα. Αποτέλεσμα της μη έγκαιρης «γευστικής δοκιμής» των Πρωτοπλάστων ήταν αυτόματα να εκδιωχθούν από το δένδρο της ζωής (από τον Παράδεισο) και από τη χάρη του Θεού και έπεσαν σε μία πιο ατελέστερη μορφή (βαριά και φθαρτή σάρκα).
Το «δένδρο της ζωής» (δηλαδή η θέα του Θεού) ήταν απαγορευμένο και έκτοτε εφρουρείτο με μεγάλη ασφάλεια (από τη «φλογίνη ρομφαία» και «τα χερουβείμ») μέχρι τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού. Κατά την σταύρωση πρώτος ο ληστής με τη μεγάλη μετάνοιά του εισήλθε πάλι στον Παράδεισο. Για το θέμα αυτό ο Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος γράφει: «… Το ότι γίνεται (ο Πρωτόπλαστος) θνητός (σαρκικός) και ότι διακόπτεται η αμαρτία διά να μη γίνει αθάνατον το κακόν και έτσι η αμαρτία αποβαίνει φιλανθρωπία. Διότι εγώ έτσι πιστεύω ότι τιμωρεί ο Θεός» (Γρηγ. θεολόγου Έργα 5, σ. 55- 57).

Επομένως, ο σταυρικός θάνατος του Χριστού και η αυτεξούσια Ανάστασή του, που έγινε με τη θεϊκή του δύναμη (ως δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος) έδωσε τη δυνατότητα πάλι στους ανθρώπους με τη δύναμη της πίστης και της μετάνοιας να μπορούν να εισέλθουν πάλι στον Παράδεισο (στη «θέα του Θεού»), όπως λέει ο Αγ. Γρηγόριος ή στη «θέωση», όπως λέγει ο Αγ. Νικόδημος.

Πρώτος λοιπόν μπήκε στον Παράδεισο ο «εκ δεξιών ληστής». Με πιο τρόπο;
α) με την εξομολόγησή του (εγώ καλά παθαίνω ανάλογα με αυτά που έκανα),
β) με την πίστην του, που αναγνώρισε τη θεότητα ενός συσταυρωμένου του («δε φοβάσαι τον Θεόν») και
γ) με τη μετάνοιά του («μνήσθητί μου, Κύριε εν τη Βασιλείου σου») .
Είναι αυτός, ένας μετανοημένος ληστής -λέει ο υμνογράφος- που μπήκε πρώτος στον Παράδεισο.

Εδώ ακριβώς έχει τη βαθύτερη σημασία το τροπάριο αυτό: Στη σχέση σταυρικής θυσίας του Χριστού και δυνατότητας εισόδου πάλι στον Παράδεισο (θέωση), γεγονότα που διαδραματίστηκαν επάνω στο Τίμιο Ξύλο του Σταυρού, την προσκύνησην του οποίου στις 14 Σεπτεμβρίου εορτάζομεν, αλλά και για το 2017 την τρίτη Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής μας υπενθυμίζει η Εκκλησία.

Γιάννης Κουτσούκος

Μαρτίου 13, 2017

ΔΙΑΡΗΞΙΣ ΚΟΥΜΠΑΡΙΟΥ: Ένα καυστικό ευθυμογράφημα του Γιάννη Κουτσούκου από την μαθητική εποχή δημοσιευμένο στις 23-3-1958 στην τότε τοπική εφημερίδα «Νέα Κόρινθος.

Filed under: πολιτική σάτιρα,λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 6:10 μμ

 Αφορά την τακτική των τότε πολιτικών να κάνουν πολλά βαπτιστήρια για να έχουν ψήφους.

Περιοδείες, ρητορίες, ψευτοϋποσχέσεις καὶ σκοτοῦρες ἔχουν καὶ πάλι τὸν καιρό τους. Διασπείρονται οἱ πατέρες του ἔθνους στὶς ἐπαρχίες τους κι’ άρχίζουν τὰ γνωστὰ παραμύθια. Ἐπιστρατεύουν ταξί, πληρώνουν ἀφοσιωμένους, ἐξαγοράζουν στῆλες τοῦ τύπου καὶ βάλλονται ποιὸς θὰ ξεπεράση τὰ μεγάφωνα σὲ δράση.

Δέχονται κολακίες, χαρίζουν εὐχές, πιάνουν φιλίες, χαιρετοῦν διὰ χειραψίας γνωστούς κι’ ἀγνώστους καὶ μπορεῖ σὲ λίγες κιόλας μέρες να βαφτίσουν καὶ πενῆντα βαφτιστήρια. Ἐποχή ποὐ βρίσκεις νουνούς. Φτάνει νἄχης ντουζίνες παιδιὰ καὶ κάθε μέρα θα κτυποῦν τὴν πόρτα σου πρόσωπα ἐπίσημα.

– Νὰ τὸ βαφτίσω κ. Ἀντρεάδη;

– Εὐχαρίστως κ. Βουλευτά.

Κι’ ἡ ὑπόθεσις ἔληξε. Το κουμπαριλίκι θεσπίσθηκε. Ἡ ψῆφος έξασφαλίστηκε. Τὶ ἄλλο θέλουμε; Κουμπάροι μέχρι τὴν ὥρα τῶν ἐκλογῶν. Ἔπειτα ὁ μὲν στὴ Βουλὴ ὁ δὲ στὸ σπίτι του. Στὶς ἐπόμενες θὰ τὸ ξαναθυμηθοῦμε τὸ κουμπαριὸ καὶ θἀρχίσουν πάλι τ’ ἀγκαλιάσματα.

– Πόσο μεγάλωσε το βαφτιστῆρι κουμπάρε! Ἔχω νὰ τὸ δῶ τέσσερα χρόνια, μὰ τὸ θυμόμουν πάντοτε. Καὶ δὲν μοῦ τὄφερες καμμιά βόλτα σπίτι. Τὸ συμπαθῶ πολὺ.

– Μὰ τὶ λὲς κουμπάρε μου, ἀφοῦ ἤλθαμε στὴν Ἀθήνα πέρσυ, ὅταν ἀρρώστησε καὶ σὺ μᾶς εἶπες πώς ἔχεις δουλειά. Δὲν τὸ θυμᾶσαι; Τὶ ἀγαπολογᾶς τώρα;

Ὁ κ. Βουλευτής σκέπτεται παραξενεμένος καὶ ἀκίνητος σὰ νἄπεσε κεραυνός. Αὐτό δὰ δὲν τὸ περίμενε.

– Πότε κουμπάρε μου; ρώτησε.

– Νὰ τότε ποῦχες παραγγείλει στὴν ὑπηρέτρια νὰ μὴ δεχθῆ ἐπισκέπτας καὶ μᾶς ἔδιωξε.

– Ἐσᾶς;

– Ναὶ ἐμᾶς.

– Βρὲ τὴν ἀφιλότιμη! Λάθος! Λάθος κουμπάρε. Δὲν θἄξερε πὼς εἴσαστε… σεῖς. Θὰ σᾶς πῆρε γιὰ ἄλλους φίλους. Δὲν μπορεῖ. Καὶ γιατὶ δὲν τηλεφώνησες;

– Πῶς; δεν σοῦ τηλεφώνησα;

– Ἐμένα;

– Ναὶ. Καὶ δὲν καλοπρόφτασα νὰ συστηθῶ «ἐδῶ ο κουμπάρος σου…» μοῦ τὄκλεισες άμέσως ξεφωνίζοντας «κουμπαριλίκια θἄχουμε τώρα;».

– Γιατὶ δὲν μοὔλεγες πρῶτα τὸ ὄνομά σου; Ἔχω τόσους κουμπάρους, ὅσους δὲν θυμᾶμαι. Μὰ σένα σἔχω ξεχωριστά. Σὲ ξέρω. Ἐξ ἄλλου διαθέτεις καὶ σαράντα ψήφους. Ἔτσι;

– Φτάνει. Κατάλαβα κουμπάρε. Εἶχα ἀκούσει μέχρι τώρα πὼς οἱ βουλευτὲς χωρίζουνε κουμπάρους τώρα ὅμως μαθαίνω πὼς καὶ οἱ κουμπάροι χωρίζουν βουλευτές.

– Πάει πολύ κουμπάρε, δὲν νομίζεις;

– Καθόλου, γιατὶ εἶναι ἀλήθεια. Μιὰ φορὰ μὲ ξεγελάσατε. Κοροϊδίες θἄχουμε; Σοῦ τὸ κόβω. Δὲν σὲ ψηφίζω. Θὰ πᾶς για βροῦβες φέτο. Εἶσαι ψεύτης. Μάλιστα!

Σε κάθε άλλη περίπτωσι ὁ κ. Βουλευτής θἄδινε τὴν πληρωμὴ. Μὰ τώρα; Τώρα ποὔχε τὴν ἀνάγκη, τὰ νεῦρα τἄπνιξε μιὰ ἐλπίδα, μήπως ξαναποκτήση «τὸ ἀπολλωλός». Μὰ ὅσο συγκρατιόταν τοῦτος, τόσο ὁ ψηφοφόρος ἔβριζε.

Άπελπίστηκε. Μὲ ἀπότομη κίνησι κράτησε τὴν φουρτοῦνα του καὶ ξεστόμησε κοφτά:

– Καὶ ποιὸν θὰ ψηφίσης;

– Ἐκεῖνον ποὺ κοιτάει ὄχι μόνο γιὰ μᾶσα ἀλλὰ καὶ γιὰ βαφτιστήρι.

– Ποιὸς εἲν’ αὐτός;

– Σοῦ τὄπα.

– Μὰ τέτοιος πολιτικός δὲν ὑπάρχει κουμπάρε σήμερα.

– Ἔ! γι’ αὐτὸ καὶ  ‘γω θὰ ψηφίσω κεῖνον, ποὺ δὲν ὑπάρχει, ἀφοῦ σεῖς καταντήσατε ὅλοι σας νὰ μὴν ὑπάρχουτε. Κάνω κακό; Ὄχι. Ἀν δὲν σεἴχα κουμπάρο θὰ σὲ ψήφιζα ὄχι ἄπαξ ἀλλά δὶς καὶ τετράκις. Τώρα ὅμως σὲ ψηφίζω καμμία. Καλὰ δὲν κάνω; Κέφι μου. Ντροπή σας!

Ὁ κ. Βουλευτής ἔφυγε μὲ σκυφτό κεφάλι. Ἀφιλότιμος θεσμός το κουμπαριλίκι σκέφθηκε. Τὶ ἄπιστοι ποὺ κατήντησαν οἱ φίλοι του οἱ κουμπάροι. Τὸν πρόδοσαν. Τὴν ἔπαθε.

Καὶ δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβη πὼς προδότης ἦταν ὁ ἴδιος.

 

Γιάνκος Κουτσοῦκος

Μαρτίου 11, 2017

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Επίσκοπος Θεσσαλονίκης

Filed under: Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών.,θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 10:52 μμ

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΆΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ ΑΠΑΛΑΜΑ, ΈΝΑ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΥΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Επίσκοπος Θεσσαλονίκης

Από τα κείμενα των ιερών νηπτικών της μυστικής θεολογίας της Ορθοδοξίας

Του Γιάννη Κουτσούκου

Τη δεύτερη Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής οι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν διατάξει να είναι αφιερωμένη στη μνήμη ενός μεγάλου απολογητού της μυστικής και νηπτικής θεολογίας του δέκατου τετάρτου αιώνα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Έτσι θέλουν να μας υπενθυμίσουν, ότι πέρα από την ταπείνωση και μετάνοια, πέρα από τε έλεος και τη φιλευσπλαχνία του Θεού, αλλά και την τήρηση των ορθών δογμάτων, η πνευματική ανάβαση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής απαιτεί και μελέτη των ιερών νηπτικών πατέρων (φιλοκαλία) της ορθοδοξίας μας. Ας δούμε, όμως, εντελώς επί γραμματικά ποια είναι η νηπτική αυτή θεολογία του Αγίου Γρηγορίου:

1ον) Διακρίνει στον ανθρώπινο νου ουσία και ενέργεια
Προϋποθέτει βέβαια την κάθαρση από τα πάθη της ψυχής και του σώματος για την απόκτηση της «κατά χάρην θεώσεως», η οποία συντελείται με την Χάρη του Θεού. Για να επιτευχθούν, όμως, όλα αυτά πρέπει η διάνοια και οι λογισμοί -που είναι διακεχυμένοι μέσα από τις αισθήσεις στον έξω κόσμο- να επανέλθουν στο φυσικό τους περιβάλλον, στην ουσία τους, που είναι ο νους. Σαν αποτελεσματικό μέσο γ’ αυτή την επαναφορά απεδείχθη η νοερά προσευχή, η οποία βοηθείται από την ψυχοσωματική μέθοδο. Η αδιάλειπτη αυτή προσευχή του Ιησού -ή «ευχή», όπως λέγεται στους νηπτικούς- βοηθά τη στροφή του νου στον εαυτό του και στην ανάβαση στο Θεό διά μέσου του εαυτού του.

2ον) Η κοινωνία (ένωση) του ανθρώπου με το Θεό γίνεται με δύο συγχρόνως τρόπους
Πρώτον: Με τη μετοχή κατά το δυνατόν των ομοίων αρετών (περιορισμός ή εκκρίζωση παθών και απόκτηση αρετών). Αυτό όμως, δηλαδή η απόκτηση αρετών δεν αρκεί. Με αυτές ο αγωνιστής (πνευματικός αγώνας) υποδέχεται το θείον, αλλά δεν ενώνεται όμως μαζί του (!)
Δεύτερον: με την προσευχή (κυρίως την αδιάλειπτη ευχή), όπου η «δύναμη της προσευχής, ιερουργεί και τελεσιουργεί την ανάταση και ένωση του ανθρώπου προς το Θεό, γιατί είναι σύνδεσμος των λογικών κτισμάτων με τον Κτίστη; όταν βέβαια η προσευχή με τη φλογερή κατάνυξη ξεπεράσει τα πάθη (διαστροφές) και τους λογισμούς». Δηλαδή: είναι αδύνατον ο εμπαθής νους να ενωθεί με το θείον. Όσο ο νους είναι εμπαθής, ενώ προσεύχεται δεν έχει βρει το έλεος του Θεού.

Και η πνευματική κλίμακα συνεχίζεται ως εξής: Όσο ο νους πάλι μπορεί να ξεπερνά τους λογισμούς, τόσο αποκτά το πένθος (χαροποιό πένθος ή τη λεγόμενη χαρμολύπη). Ανάλογα με το πένθος (σταυροαναστάσιμος χαρακτήρας) δέχεται και το έλεος της θείας παρηγοριάς. «Κι αν μείνει σ’ αυτά για καιρό με ταπείνωση, τότε μεταποιεί ολοκληρωτικά και το παθητικό μέρος της ψυχής». Άρα, η διαδικασία της «κατά χάρην θέωσης» περνάει -εντελώς επιγραμματικά- από τα πιο κάτω στάδια:
α) Εκκρίζωση ή περιορισμός των παθών (δηλαδή ψυχικών και σωματικών διαστροφών),
β) Απόκτηση αρετών (ομοίων με του Κτίστου Δημιουργού),
γ) Καθαρισμό του νου από την εμπάθεια,
δ) Επιστροφή της διανοίας και των λογισμών από τον έξω κόσμο πάλι μέσα στον άνθρωπο, δηλαδή στο νου,
ε) Αδιάλειπτη προσευχή (που λέγεται «Νοερά άθληση» ή «εγκάρδια προσευχή» ή «Ευχή του Ιησού»),
στ) Η απόκτηση του «χαροποιού πένθους», όσο ο νους αποφεύγει τους λογισμούς (εμπαθείς),
ζ) Απόκτηση του ελέους και της Χάριτος του Θεού,
η) Να μπορέσει να μείνει κανείς στο τελευταίο στάδιο (δεκτικός της χάρητος) με ταπείνωση, διότι στο στάδιο αυτό έρχονται διαλογισμοί «υπερηφάνειας» και είναι μόνο για τους προχωρημένους στη νηπτική-κάθαρση και θέωση, δηλαδή τους «μυημένους» στη νηπτική άσκηση, σ’ αυτούς που έχουν εμπειρία δηλαδή στους Αγίους.

3ον) Και τώρα δύο λόγια για τη Χάρη του Θεού: Σύμφωνα με τον Αγ. Γρηγόριο Παλαμά, αλλά και τον Μάξιμο, τον ομολογητή: «Η θεοποιός αυτή Χάρης του Θεού, είναι ΑΚΤΙΣΤΗ και υπάρχει πάντοτε, προερχόμενη από τον αιώνιο Θεό». Ο Μακάριος ο Αιγύπτιος (άλλος νηπτικός της εκκλησίας μας) ονομάζει τη χάρη αυτή: «Καλλονή του μέλλοντος αιώνος». Είναι σκόπιμο να αναφέρουμε εδώ και άλλες ονομασίες, που περιέχονται στη Φιλοκαλία και αφορούν τη χάρη αυτή του Θεού: Αγέννητο φως, ενυπόστατο φως, τροφή των ασωμάτων, δόξα της θείας φύσεως, φως άρρητο και νοερό, αρραβώνα του Αγ. Πνεύματος, φως της υπερανέκφραστης δόξας και καθαρότητας των Αγγέλων κ.λπ. Ακριβώς η Χάρη αυτή του Θεού είναι που συντελεί στην κατά Χάρην Θέωση: Πώς, όμως, γίνεται αυτό; Φυσικά όχι με φυσική δύναμη, ούτε με τη μίμηση μόνο του Χριστού, ούτε με την έξη της λογικής φύσης, αλλά με υπερφυσική έλλαμψη, με απόρρητη θεία ενέργεια. «Διά μέσου αυτής ολόκληρος ο Θεός περιχωρεί. ολόκληρους τους άξιους και ολόκληροι οι Άγιοι περιχωρούν ολικά ολόκληρο τον Θεό…».

Έτσι, προσπάθησα να δώσω μία ιδέα από τη νηπτική θεολογία της Φιλοκαλίας, την τόσο σπουδαία αλλά και την τόσο αγνοημένη και παραμελημένη στις ημέρες μας.

Μου αρέσει!

Μου αρέσει!

Τέλειο!

Χαχα

Ουάου!

Λυπάμαι…

Έλεος!

Σχολιάστε

Μαρτίου 10, 2017

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΡΩΓΛΗ.ENA KEIMENO ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1957

Filed under: Λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 9:40 μμ

ENA KEIMENO ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1957, ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΜΕ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΟ, ΟΠΩΣ ΓΡΑΦΑΜΕ ΤΟΤΕ.

ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ. ΣΕ ΣΤΥΛ ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ.

Περιλαμβάνεται στο νεο βιβλιο μου ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ ΠΕΖΟΓΡΑΦΔΗΜΑΤΑ

Εὑρισκόμεθα στην 28η τοῦ Σεπτέμβρη, ἡμέρα Σάββατο, συνεπῶς καὶ ἀποφαάδα. Ὁ ὕπνος μὲ παραπῆρε τόσο, ὥστε μόλις στὶς ὀχτώ παρὰ τέταρτο μπόρεσα νὰ πεταχτῶ κατσουφιασμένος ἀπὸ τὸ ζεστό πάπλωμά μου μὲ μισάνοιχτα μάτια.
Τὸ δωμάτιό μου εὑρίσκεται στὴν ὁδὸ Περιάνδρου… Χ. Σ’ ἕνα παλαιὸ καὶ πολυκατοικημένο καὶ πεδεμένο σπίτι. Θέλετε νὰ μάθετε τὶς διαστάσεις του; Μὴ βιάζεσθε, ἀρχίζω νὰ σᾶς πληροφορῶ: 2Χ1,5 μέτρα καὶ ὕψος μέχρι τριάμυση μ. Μὶα τρώγλη πραγματικὴ ποὺ ἄν ἦταν ἄλλος στὴ θέσι μου θἆχε φύγη ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή. Ἄν δὲ τὴν ἔβλεπε ὁ Ντοστογιέφσκυ θὰ τὴν νόμιζε γιὰ τὴν δική του ποὖχε στὴν Πετρούπολι. Ἔχει ἕνα παράθυρο πρὸς βορρᾶ μὲ κάτι μεγάλες χαραμάδες ποὺ ἀφήνουν νὰ εἰσέρχεται πεπιεσμένο τὸ κρύο γιὰ νὰ περονιάζη τὰ κόκκαλα. Τὰ παραθυρόφυλλα μόλις καὶ μετὰ δυσκολίας μπορεῖς να τα κρατήσης κλειστά. Με τὴν πρώτη θύελλα ἀνοιγοκλείνουν καὶ βροντοῦν σὰν δαιμονισμένα, ποὺ νομίζεις πώς βρίσκεται στὴν εἴσοδο τῆς Ἀχερουσίας καὶ βαδίζεις ὁλοταχῶς γιὰ τὰ Τάρτατα. Τὸν νότιο τοῖχο τὸν κατέχει ὅλον μιὰ μεγάλη καφέ πόρτα μὲ μισοσάπια σανίδια κι ἀπὸ τὴ μέση κι’ ἐπάνω χωρίς τζάμια. Εἶναι βλέπετε τὸ νέο μοντέλλο 57, γιὰ ν’ ἀερίζωνται τὰ δωμάτια. Δὲν πιστεύω νὰ φαντασθήκατε ὅτι ἔτσι τὴν ἔφτιαξε ὁ μαραγκός. Ὄχι. Κάθε ἄλλο. Ἀπὸ τὰ πολλά… κτυπήματα ποὺ δέχθηκε ὅταν ἦταν νὲα, τώρα ποὺ γέρασε ἡ κακομοίρα ἔγινε ἀντιγριππική! Εἶναι ἀρκετὸ νὰ σᾶς πῶ, πῶς γιὰ σύρτια καὶ κλειδωνιὲς ἔχει πρόκες γυρισμένες καταλλήλως, ὥστε νὰ κάμουν ὁλόκληρη περιστροφική κίνησι, χορεύοντες τὸν καρνιβάλειον οἱ καϋμένες.

Προχθές ἦλθαν δύο συμμαθηταί μου γιὰ «ἐπίσκεψι». Ἀναγκάσθηκα νὰ δεχθῶ πρῶτα τὸν ἕνα, κι’ ὅταν ἔφυγε αὐτὸς τὸν ἄλλο. Ξέρετε γιατί; Ὄχι γιὰ νὰ μὴ μὲ δῆ ἡ σπιτονοικοκυρά μου καὶ μοῦ πῆ «ὅτι τὸ πέρασα καφφενεῖο», ἀλλὰ γιατί δὲν χωράει τρεῖς. Καὶ μόνο αὐτό; Ἔτσι μ’ ἐκεῖνα τὰ πρωτοβρόχια ἔγιναν παπί οἱ κακόμοιροι οἱ συμμαθητάδες μου ποὺ περίμεναν μὲ τὴ σειρά.
Τὶ νὰ γίνη; Ἔτσι τὄθελεν ἡ μοῖρα.
Μὰ θὰ μοῡ πῆτε: Τὶ σὲ πειράζει ἄν εἶναι στενό; Ἐσὺ μαθητὴς εἶσαι, ἕνας ἄνθρωπος. Ἀφοῦ ἔχεις ἡσυχία τὶ τὰ θέλεις τὰ εὐρύχωρα δωμάτια; Φτάνει νὰ μπορῆς νὰ διαβάζης.
Σωστά, δὲν φέρνω ἀντίρησι… Τὶ εἴπατε, ἡσυχία; Ἄ, ξέχασα, ἀπόλυτον ἡσυχία! Λες καὶ βρίσκομαι μέσα σὲ κανένα ἐργοστάσιο, ἤ καλλίτερα σε… τρελλοκομεῖο!
Δίπλα κάθεται κὰποιος κύριος. Φοράει καὶ κολάρο. Ἕνας τοῖχος μᾶς χωρίζει. Αὐτός ἔχει τρία δωμάτια κ’ εἶναι ἕνας μόνο. Ἔ, μὴν κοιτᾶς εἶναι κύριος μὲ γραβάτα, ἐνῶ ἐγώ εἶμαι παληομαθητής! Ἔχει κι’ ἕνα ραδιόφωνο ποὺ τοῦ ἀλλάζει τὰ φῶτα. Ἀπ’ τὸ πρωί μόλις ξυπνήση, στὶς πεντέμισυ ἕως τὸ βράδυ στις ἐντεκάμισυ δὲν τ’ ἀφήνει νὰ πάρη οὔτε ἀνάσα, οὔτε τσάϊ, οὔτε γεῦμα, οὔτε δεῖπνο τὸ καϋμένο το ραδιόφωνο. Πιάνει ὅλο ἡπειρώτικα καὶ ἀρχίζει νὰ τὰ τραγουδᾶ κι’ αὐτὸς. Νομίζει πῶς εἶναι καλός τραγουδιστής καὶ σκούζει, οὐρλιάζει γιὰ νὰ τὸν πενέψω. Ἄν τὸν ἀκούσετε, σίγουρα θὰ σᾶς ἔρθει ναυτία. Τώρα τελευταῖα πῆρε καὶ πικάπ καὶ τὰ «φτωχόπαιδα» γιὰ ν’ ἀκούγεται πιὸ δυνατά καὶ νὰ ζηλεύει ἡ γειτονιά.
Κάποτε τοῦπα νὰ τὸ κλείση καὶ ξέρετε τὶ μοῦπε; «Εἶμαι ἄντρας καὶ τὸ κέφι μου θα κάνω… κι’ ἀν θέλεις να διαβάσης νὰ πᾶς στο σπίτι σου, ἐγώ πληρώνω καὶ γλεντάω, ὁ νόμος μοῦ τὸ ἐπιτρέπει». Πάρτονε στὸ γάμο σου νὰ σοῦ πῆ καὶ τοῦ χρόνου. Ἄν εἶναι ἄνθρωπος αὐτός μὲ συναίσθησι, ἐγώ χάνω τὰ πάντα. Καὶ τὸ χειρότερο, ἔμαθα πὼς εἶναι συνταξιοῦχος διευθυντὴς τῆς…. Δὲν σᾶς τὸ λέω γιατὶ θὰ φρίξετε.
Ἄντε διάβασε τώρα μὲ τέτοιες περιστάσεις. Σήμερα τὸ πρωΐ στὶς ἐννέα τὸν συνήντησα στὴν ἀγορά. «Νὰ λέω, τώρα θἆναι ἡσυχία στὸ σπίτι. Ἔτρεξα νὰ διαβάσω τὴν εἰσαγωγή τοῦ Πλάτωνος, γιατὶ ὁ μπάρμπα-Γιάννης ὁπωσδήποτε θὰ μὲ σήκωνε.
Ἔνοιωθα κάποια ἰκανοποίησι καὶ χαρά, διότι θἄχα μιὰ ὥρα ἥσυχο τὸ κεφάλι μου.
Ἀλλά ξέρετε τὶ εἶχε κάνει τὸ τέρας; Ποῡ νὰ πάη ὁ νοῦς Σας: Εἶχε ἀφήσει το ραδιόφωνο ἐπίτηδες ἀνοικτό. Τὸ αἶμα μου ἀνέβηκε στὸ κεφάλι. Ἄρχισα να τρέμω. Εἰδοποίησα ἀμέσως νευρικά τὴ σπιτονοικοκυρά μου νὰ το κλείση. Ἤξερα βέβαια ὅτι εἶχε τὰ κλειδιά τοῦ δωματίου του.

– Τὶ λὲς ἀνόητε, μοῦ λέει, ἐσένα θ’ ἀκούσω ἕναν μαθητή, ἤ τὸν κ. Διευθυντήν; Μοῡ ἄφησε διαταγὴ καὶ μ’ ἀπείλησε ὄχι μόνο νὰ μὴν τὸ κλείσω ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ τὸ χαμηλώσω διόλου!
Ἄλλο τέρας τετράποδο. Ἔπειτα ἄρχισα νὰ τὴν παρακαλῶ καὶ ὅσο ἐγὼ μαλάκωνα τόσο αὐτὴ μὲ θύμωνε.
– Ὄχ καϋμένε, ξανάπε, ὁ ἀδελφός μου ὅταν πήγαινε στο γυμνάσιο, κεῑνα τὰ χρόνια, μποροῦσε νὰ διαβάζη μέσα στὸ βαγγενοποιεῖον τοῦ μπαμπά μου, καὶ σὺ ποῦ ἀκοῦς καὶ μουσική; Φαντάζομαι τὶ ξεροκέφαλος θἆσαι! Νὰ διαβάζης τὶς ὧρες ποὺ δὲν τὸ βάζει!!!
Δεν μπόρεσα να βαστήξω άλλο. Κάθε σεβασμός ἐξέλειπε. Τὸ δίκηο μ’ ἔπνιξε. Γιὰ μιὰ στιγμὴ σκέφθηκε να βουτήξω τὸ σάρωμα καὶ νὰ τῆς τὸ φορέσω γιὰ ὀμπρέλλα. Ἀλλὰ πάλι κρατήθηκα «Τὶς ὧρες ποὺ δὲν τὸ βάζει» μοὔλεγε ἡ ἀθεόφοβη! Άφοῦ εἶναι ἀπὼν καὶ τὄχει ἀνοικτό!!!
Γύρισα να φύγω. Εἶχα γίνει ἔξω φρενῶν. Προχωροῦσα μηχανικά, νευριασμένα. Ξαφνικά κάποιο χέρι μ’ ἔσφιξε ἀπ’ τὸ σακκάκι καὶ μὲ τράβηξε πίσω μ’ ἀπότομη νευριασμένη κίνησι. Ἦταν ἡ ἴδια:
– Νὰ φέρης κι’ ἄλλα δυὸ μηνιάτικα ἀκόμη, μοὖπε σοβαρά. Ἐμεῖς ἐδῶ ὅταν νοικιάζομεν σπίτι πέρνουμε μπροστά τρία γιὰ νὰ βάλουμε μέσα τὸν νοικιάρη κι’ ὄχι ἕνα ποῦ ἔδωσες ἐσὺ. Ἀλλοιῶς θὰ σὲ διώξω καὶ θὰ τὸ μετανοιώσεις. Ποῦ μπορεῖς νὰ βρῆς τέτοιο δωμάτιο;
Τὴν κοίταξα κατάματα. Νόμιζα πὼς ἀστειευότανε. Ὅταν ὅμως εἶδα μιὰ σοβαρή ἔκφρασι ἔσκασα τα γέλια. «Θὰ μὲ κάνη νὰ πιστέψω, σκέφθηκα, ὅτι ἡ τρώγλη μου εἶναι τόσο καλὴ ὥστε δὲν βρίσκεται πουθενά… Ἄκου ἀνέδεια. Ζητάει λεπτά τὴ στιγμή ποὺ ἀπ’ ὅτι ἔχω διαβάσει τρεῖς ἡμέρες δῶ μέσα δὲν ἔχω πάρει λέξι. Τὶ τέρας!…

Πῆγα και ξάπλωσα στὸ δωμάτιό μου. «Ὤ κοινωνία, σκέφθηκα, πρόστυχη κοινωνία με τους ἀνθρώπους ποὺ βαστᾶς. Πῶς μπορεῖς καὶ τοὺς ὑπομένεις. Ψεύτη κόσμε εἶσαι γεμᾶτος ὑποκρισία καὶ συμφέρον. Ὄτι πράτεις τὸ κάμεις μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ὑπηρετήσης το πρόστυχο ὑποκείμενό Σου. Ἄλλον ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου δὲν γνωρίζεις. Οἱ τόσες κακίες ποὺ σοὔχουν φορτωθῆ δὲν σ’ ἀφήνουν νὰ δῆς ἐκεῖνον ποὺ ὑποφέρει γιὰ μιὰ ἰδέα. Ὄχι μόνο δὲν τὸν βλέπεις καὶ δὲν τὸν βοηθεῖς ἀλλὰ τοὐναντίον κάνεις το κέφι Σου μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τόν ἀδικῆς. Ἄν ἤτανε ἀκόραστε ἄνθρωπε νὰ σοῦ προσφέρη κάποιος χρήματα τόσο πολλὰ καὶ σοὔλεγε νὰ βλάψης καὶ αὐτὸ τὸ σπλάχνο σου, εἶμαι ὑπερβέβαιος ὅτι θὰ τὸ ἔκανες ἱκανοποιούμενος. Καὶ δὲν θὰ τὄκανες ἀπό ἀνάγκη, διότι τὰ ἰδικά σου χρήματα θὰ σὲ ἤρκουν διὰ τὸν βίον σου, ἀλλά διὰ νὰ ἀποκτήσης περισσότερα καὶ νὰ ἱκανοποιήσης τὴν ἀκολασίαν Σου.
Καὶ σὺ συνταξιοῦχε ἐπειδὴ σοὔδωσε κάποια θέσι ἡ πολιτεῖα άδικεῖς, καταπατεῖς δίκαιο, σκούζεις, οὐρλιάζεις, ἱκανοποιεῖς φιλοδοξίας καὶ μωρὰς ἐπιθυμίας καὶ λὲς «πὼς εἶσαι ἄντρας καὶ τὸ κέφι σου θὰ κάνης». Ποῦ φθάσαμε λοιπόν; Κοινωνία ἀνθρώπων εἶναι τοὺτη ἤ κἄτι ἄλλο;
Νἄκαμαν τὰ κέφια τους ἀγράμματοι ἄνθρωποι κάπως δικαιολογεῖται, ὄχι ὅμως καὶ οι κ. διευθυνταὶ ποὺ θέλουν νὰ λέγονται μορφωμένοι καὶ οἱ ὁποῖοι δίδουν παράδειγμα. Τὶ ἤθελε αὐτὸς ὁ κομήτης «’Αρὲντ-Ρολάν» καὶ άπομακρύνθηκε; Δὲν ἔπεφτε νὰ μᾶς κάνει σκόνη!…

Μέχρι εδῶ σταμάτησα. Δὲν μπόρεσα νὰ σκεφθῶ καὶ νὰ φιλοσοφήσω ἄλλο. Πάντως ἔβλεπα τὴν κοινωνία μὲ μιὰ τέτοια περιφρόνησι καὶ τὴν θεωροῦσα τόσο γελεῖα και μηδαμηνή, ποὺ ἡ πένα δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἐκδηλώση. Τὰ μὰτια μου θόλωσαν, τὰ μελίγκια μου πονοῦσαν, ὑπόφερα πολὺ, διότι εἶχα αἰσθανθεῖ τόσο βαθειὰ ἕνα σημερινό κατάντημα τοῦ ἀνθρώπου. Σκεφτόμουνα ἔπειτα. Ἆραγε ἄν ἄκουγε κάποιος αὐτές τὶς σκέψεις μου θὰ τὶς παραδέχετο; Ἀσφαλῶς ναὶ. Έὰν βεβαίως δὲν ἦτο μέλος τοῦ τρελλοκομεὶου. Ἡ ψυχὴ μου εἶχε μια ὄρεξι γιὰ συγκίνησι. Τόση ποὺ ποτέ σας δὲν θὰ φαντασθῆτε. Καὶ εἶμαι ἀρκετά εὐαίσθητος. Φτάνει ν’ άδικηθῶ ἔστω καὶ γιὰ λίγο καὶ νὰ μὴν σταματήσω τὰ δάκρυα. Μ’ ἀρέσει ξέρετε ν’ αδικοῦμαι ἀπό το τελλοκομεῖο τὴν στιγμὴν ἀκριβῶς ποὺ δὲν καταλαβαίνι ὅτι μ’ ἀδικεῖ καὶ «κάνει τὸ κέφι του!…». Αὐτὸ μοῦ φέρνει πόνο κι ὁ πόνος ἀνακούφισι κι’ ἐλπίδα. Ἐ τὶ νὰ γίνη εἶμαι εὐαίσθητος.

Ἀλλὰ φτάνει μέχρι δῶ. Εἰς ἄλλο φύλλο θὰ σᾶς πῶ γιὰ τὸν ἐξάψαλμο ποῦ μοῦ περνάει κάθε πρωΐ ἡ σπιτονοικοκυρά μου!
ΓΙΑΝΚΟΣ

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ
ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ
ΟΡΓΑΝΟΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ
Κυριακή 20 Οκτωβρίου 1957

Μαρτίου 9, 2017

Οι πολιτικές αντιστασιακές ομάδες στην κατοχή στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας και στον τότε Δήμο Κλεωνών

Σύμφωνα με τον κατάλογο που έχει δημοσιεύσει ο Σ. Καλαράς, ο οποίος ήταν και ηγετικό στέλεχος των αντιστασιακών πολιτικών αυτών ομάδων στον Δήμο Κλεωνών συμμετείχαν εντελώς καλοπροαίρετα επίλεκτοι, διακεκριμένοι και σοβαροί πολίτες της περιοχής. Η πρόθεση τους και ο σκοπός της εντάξεως τους στην ομάδα ήταν να απελευθερώσουν την Πατρίδα από τους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές. Φυσικά δεν θα μπορούσαν τότε να φαντασθούν ή να διανοηθούν, ότι η κατάσταση θα εξελιχτεί σε ένα αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο.:

Τα ονόματα των ομάδων είναι τα εξής[1]

α) Άγιος Βασίλειος

Τάσος Χρ. Μπαρλιάς, δικηγόρος

Τάσος Ανδριανέσης, δικηγόρος στρατοδίκης

Νίκος Δ. Μπαρλιάς

Αθανάσιος Παπαχαραλάμπους, ιατρός

Κωνσταντίνου, ιατρός

Γιαννάκης Δ, δάσκαλος

Ανδριανέσης Χαράλαμπος

Ανδριανέσης Βασίλειος

Καραμέρος Χρήστος

Καραμέρος Δημήτριος

Καραμέρος Σπύρος

Ταγαράς Δημήτριος

Ταγαράς Κ. Παναγιώτης

Ταγαράς Ν. Γεώργιος

Καφαντάρης Β. Κώστας

Μπαρλιάς Γεώργιος

κ.α

β) Χιλιομόδι.

Κώστας Θ. Καλαράς, δικηγόρος, μετέπειτα Συμβολαιογράφος του Δήμου Κλεωνών,

Παντελής Ζήσης,

Παντελής και Θόδωρα Μ. Σκούρτη,

Αναστάσιος Ν. Τσουμάνης,

Σπύρο Γ. Τσουμάνης,

Λεωνίδας Θ. Σκαρίμπας,

Ιωάννη Καραχάλιο,

Παντελής Α. Μούλος,

Χρήστος και Γεώργιος Στ. Τσίρτσης,

Γεώργιος Κ. Τσίρτσης,

Σπύρος Στ. Τόγιας

κ.ά.

γ) Κοντόσταυλος (  Αρχαίες Κλεωνές).

Ηλίας Οικονόμου ή Παπαλιόσιας,  Ιερέας

Γιώργος Ευθ. Καλαράς,

Νίκος Ευθ. Καλαράς,

Διαμαντόπουλος κ. ά.

γ) Κουταλάς

Βαγγέλης Δ. Νάνος,

Βαγγέλης Κιμ. Δρεμούρας

Χρίστος Κίμ.  Δρεμούρας

Σταύρος Δ. Νάνος

Επαμεινώνδας Μ. Κατσιμπούλας

Μιχάλης Μ. Κατσιμπούλας

κ.ά

 δ) Αγιονόρι

Παναγιώτη Σκούρτη, ιερέας

Δημήτριος Καλλιμάνης

κ.ά

ε) Στεφάνι.

Απόστολος Ευαγ. Μπαλάφας

Νίκος Ευαγ. Μπαλάφας

Σπύρος Ευαγ. Μπαλάφας

Δημήτριος Ευαγ. Μπαλάφας

Βαγγέλης Χρ. Γκρούτσης

Ανδρέας Π. Πάστρας ή Κριτσέπης

Πέτρος Π. Πάστρας

Βασίλης Θεοφ. Καφαντάρης

Γεώργιος Γρ. Μιχαλούρος

κ.ά

στ) Αθίκια

Γιάννης Σωτ. Τζαναβάρας,  γυμναστής και έφεδρος Λοχαγός

Γιάννης Τζαναβάρας ή Πουλής

Χρήστος Παντ. Μικρός

Γεώργιος Ιατρούς

Αθανάσιος Ιατρού

Χρήστος Γκότσης, οπλουργός

κ. ά..

ζ) Αγιάννης

Αναστάσιος Βλ. Κριεμπάρδης

Γεώργιος Βλ. Κριεμπάρδης

Γεώργιο Σούκουλης

Οικογενείας Ιωάννου Σούκουλη ή Μυρμίγγη (πέντε αδέλφια)

[1] Καλαράς Σταύρος , Μία ζωή για την Ελλάδα , Αθήνα 1996, σελ.19,20

Τα παρασκήνια της συγχωνεύσεως της ομάδος του ΕΔΕΣ στον Φαρμακά με τον ΕΛΑΣ σύμφωνα με κείμενα του Βαζαίου.

Στο κεφάλαιο  αυτό δίνουμε περιληπτικά, πως ο Βαζαίος (μέχρι τώρα διοικητής του ΕΔΕΣ Κορινθίας)  περιγράφει στα απομνημονεύματα  του την συγχώνευση του ΕΔΕΣ  με τον  ΕΛΑΣ σε ένα νέο σχήμα, το οποίον ονομάστηκε έκτο Σύνταγμα πεζικού του ΕΛΑΣ με νέο στρατιωτικό αρχηγό τον ίδιον  τον Βαζαίο[1].

Ο Άγγλος Ταγματάρχης Τζέϊμς, ευρισκόμενος στον Φαρμακά,  παίζει μεσολαβητικό ρόλο για την άρση των διαφορών και  για την συγχώνευση του ΕΔΕΣ με τον ΕΛΑΣ. Παίρνει τον Ταγματάρχη του ΕΔΕΣ Βαζαίο και πηγαίνουν προς συνάντηση του ΕΛΑΣ στην Σκοτεινή της Νεμέας. Πληροφορείται όμως καθοδόν, ότι οι αρχηγοί του ΕΛΑΣ δήλωσαν στους κατοίκους της Σκοτεινής, ότι η ομάδα του Βαζαίου είναι εχθρός του λαού και ότι σύντομα θα κρεμάσουν όλους τους αξιωματικούς της ομάδος του Βαζαίου[2]. Ο ΕΛΑΣ  στέλνει προσωπικό τελεσίγραφο στον Βαζαίο να παραδοθεί και του δίνει περιθώριο  για απάντηση δύο ωρών[3]. Μερίδα των αξιωματικών του Βαζαίου τον εγκαταλείπει και μένει μόνο με λίγους σχεδόν άοπλους συντρόφους. Αφήνει όσους συντρόφους του δεν θέλουν να συνεργασθούν με το ΕΑΜ ελευθέρους να πάνε στα σπίτια τους και υπογράφει το πρωτόκολλο συνεργασίας με τον ΕΛΑΣ.   Ο Άγγλος Ταγματάρχης Τζέϊμς  επαναλαμβάνει στον Βαζαίο, «ότι μόνο το ΕΑΜ εξυπηρετεί τα συμμαχικά συμφέροντα[4].» Ο Βαζαίος ορίζεται στην θέση του αντισυνταγματάρχη Σέρβου Ιωάννου νέος στρατιωτικός αρχηγός της ομάδος αυτής του ΕΛΑΣ και όσων από την ομάδα του δέχθηκαν να συγχωνευθούν με τον ΕΛΑΣ και δεν τον εγκατέλειψαν. Το όνομα της νέας αυτής ομάδος είναι Έκτο  Σύνταγμα  Πεζικού   του  ΕΛΑΣ.  Μετά τέσσερες ημέρες καταφθάνει κοντά στον Βαζαίο και ένας ακόμη άγγλος αξιωματικός, ο Λοχαγός με το όνομα Φρέζερ[5].

Αξίζει για καλλίτερη κατανόηση της αντίστασης κατά την κατοχή να αναφέρουμε την στιχομυθία μεταξύ του Αντισυνταγματάρχη Σέρβου Ιωάννου, μέχρι τότε διοικητή της ομάδος του ΕΛΑΣ και του  Βαζαίου Μανώλη, νέου διοικητή της ομάδος αυτής[6].

Περιληπτικά  λέει ο Σέρβος Ιωάννης : Έπρεπε όλοι οι Έλληνες αξιωματικοί (που πολέμησαν στο αλβανικό μέτωπο) να είχαν κινηθεί έγκαιρα  σαν ένας άνθρωπος για να συγκροτήσουν μόνοι των ένα αντιστασιακό σώμα. Τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Απαριθμεί μάλιστα,  ότι στην Πάτρα υπήρχαν 180 Έλληνες αξιωματικοί ανώτεροι  και κατώτεροι και σε όλη την Πελοπόννησο 900. Και καταλήγει ο μέχρι προ ολίγου στρατιωτικός διοικητής της ομάδος του ΕΛΑΣ, ότι το σώμα αυτό  θα συνέτριβε από την  αρχή το ΕΛΑΣ, αλλά θα ανάγκαζε και τους Άγγλους  να ενεργήσουν διαφορετικά και να αφήσουν την τακτική του διαίρει και βασίλευε[7].

[1] Βαζαίου Εμμανουήλ, Τα άγνωστα παρασκήνια της εθνικής αντίστασης εις την Πελοπόννησον, Έκδοσης εφημερίδος της Κορίνθου, Κόρινθος 1961, σελίδα 17,18,19,20,21 και 22.

[2] Ομοίως, σελίδα 17

[3] Ομοίως, σελίδα 18

[4] Ομοίως, σελίδα 21

[5] Ομοίως, σελίδα 21

[6] Ομοίως, σελίδα 21 έως 22.

[7] Ομοίως, σελίδα 21 έως 22.

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: