Γιάννης Κουτσούκος

Φεβρουαρίου 23, 2017

H συμφωνία του Στάλιν με τον Τσόρτσιλ στη Μόσχα, στις 9  Οκτωβρίου του 1944 έφερε την Ελλάδα στη ζώνη επιρροής των Άγγλων και όχι της Σοβιετικής Ένωσης (Ρωσία).

Η συμφωνία του Στάλιν- Τσόρτσιλ στη Μόσχα στις 9-10- 1944 ήταν μία   έκπληξη για τον απλό λαό , αλλά  και μία  κομβική αφετηρία για τις μετέπειτα δυσμενείς  εξελίξεις του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα.

Η ρώσικη στρατιά με τον στρατηγό Τολπούκιν ευρίσκετο ήδη στα Ελληνο-βουλγαρικά σύνορα και δεν μπήκε στη Ελλάδα.

Aν πάλι η Ελλάδα πήγαινε στην επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης (Ρωσία), τότε η Ελλάδα θα έμενε στο ανατολικό μπλοκ μερικές δεκαετίες μαζί με τις άλλες βαλκανικές χώρες Βουλγαρία, Ουγγαρία, Αλβανία κλπ.

Η συμφωνία αυτή της Μόσχας πάντως μας βοηθάει να καταλάβουμε για πιο λόγο κατά την διάρκεια της αντίστασης και  κατά την συνθήκη της Βάρκιζας, αλλά  και  στην μετέπειτα πολιτική εξέλιξη της Ελλάδος η Αγγλία, αλλά και η Αμερική έπαιξαν   πρωτεύοντα ρόλο στην χώρα μας. Για τον λόγο αυτόν και μόνο την αναφέρουμε. Η Ρωσία από την άλλη πλευρά κράτησε μία στάση διακριτική στο Ελληνικό ζήτημα, τηρώντας πρακτικά την  συμφωνία της Μόσχας, αλλά και τις συμφωνίες  της Γιάλτας, του Λιβάνου, της Καζέρτας  κλπ

Ο ίδιος ο Τσόρτσιλ γράφει στα απομνημονεύματα του (Τόμος έκτος, κεφ.15):

«Έκρινα κατάλληλη τη στιγμή για να δράσω. Δήλωσα:

-Ας ρυθμίσουμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματά σας ευρίσκονται στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία. Έχομε συμφέροντα, αποστολές, πράκτορες σ’ αυτές τις χώρες. Ας αποφύγουμε την σύγκρουση για ζητήματα ασήμαντα. Σχετικώς προς την Μεγάλη Βρετανία και την Ρωσία τι θα λέγατε για μια υπεροχή κατά 90% υπέρ υμών (δηλαδή των Ρώσων) στην Ρουμανία, υπεροχή κατά 90% υπέρ ημών (δηλαδή των Άγγλων) στην Ελλάδα και ίση συμμετοχή κατά 50% στην Γιουγκοσλαβία;  Ενώ γινόταν μετάφραση των λόγων  μου, έγραψα σε μισό φύλλο χαρτιού:

Ρουμανία
Η Ρωσία 90%
Οι άλλοι 10%
Ελλάς
Η Μεγάλη Βρετανία (εν συμφωνία με τις ΗΠΑ) 90%
Η Ρωσία 10%
Γιουγκοσλαβία 50% και 50%
Ουγγαρία 50% και 50%
Βουλγαρία
Η Ρωσία 75%
Οι άλλοι 25%

Έσπρωξα το χαρτί μπροστά στον Στάλιν στον οποίον είχαν δώσει εν τω μεταξύ την μετάφραση. Έγινε μια μικρή παύση. Έπειτα ο Στάλιν πήρε το μπλε μολύβι του, χάραξα μια χοντρή γραμμή σαν είδος επιδοκιμασίας και μου επέστρεψε το σημείωμα. Τα πάντα ρυθμίσθηκαν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα όσο χρειάσθηκε για να γράψω το σημείωμα αυτό.

Είχαμε, εννοείται, μελετήσει το ζήτημα προσεκτικά και από μακρού, και άλλωστε δεν μας απασχόλησαν παρά οι συμφωνίες που αφορούσαν την πολεμική περίοδο. Όλα τα ευρύτερα προβλήματα έμεναν για την συνδιάσκεψη της ειρήνης, που ελπίζαμε ότι θα συγκληθεί  μετά τη νίκη.

Επακολούθησε μακρά σιωπή. Το χαρτί με την μπλε γραμμή παρέμενε στο τραπέζι. Τελικά είπα:

-Δεν θα έκριναν κάπως κυνικό εκ μέρους μας να ρυθμίζουμε αυτά τα προβλήματα, από τα οποία εξαρτάτε η τύχη εκατομμυρίων υπάρξεων, κατά τρόπον τόσο υπεροπτικό; Ας κάψουμε αυτό το χαρτί.

-Όχι, φυλάξτε το, είπε ο Στάλιν.»

Θύματα Γερμανών στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας κατά έτη 1943-1944. Συνολικά 7 άτομα

-Παπαδόπουλος Στάικος, ή Γιατράκος
Ήταν ιατρός, εκτελέστηκε τον Σεπτέμβριο του 1943 μέσα στο σπίτι που έμενε στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας από την γερμανική φρουρά του σιδηροδρομικού σταθμού Αγίου Βασιλείου. Ο λόγος της εκτέλεσης του ήταν,  ότι παρά την γερμανική απαγόρευση της φρουράς του σιδηροδρομικού σταθμού άναψε φως την νύχτα στο δωμάτιο του, όπου διέμενε. (οικία Δ. Ταγαρά στην κεντρική πλατεία του χωριού). Πυροβολήθηκε από απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από την έδρα της Γερμανικής Φρουράς στον Σιδηροδρομικό σταθμό.

Σύμφωνα με μαγνητοφωνημένη συνέντευξη της Χριστίνας Χρήστου Δαλαμαρίνη-Πιπίλου (στις 9-11-2014),η καταγωγή του Παπαδόπουλου ήταν από το Ξυλόκαστρο και της γυναίκας του από το Κουτσοπόδι Αργολίδος. Είχε δύο γιους και μία κόρη την Μάχη, η οποία πέθανε λόγω της πείνας από φυματίωση την ημέρα που πήρε το πανεπιστημιακό της πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο ένας γιος του ο Τάκης σκοτώθηκε από τους Γερμανούς στο Άργος Ο άλλος επέζησε.

-Παπαδόπουλος Παναγιώτης του Στάικου.
Γιος του γιατρού Στάικου Παπαδόπουλου. Έμενε με τον πατέρα του στον Άγιο Βασίλειο αλλά εκτελέστηκε στο Άργος. Η καταγωγή του ήταν από το Ξυλόκαστρο.
-Ξύδης Κωνσταντίνος (ή Κακάνης),
-Μπισμπιρούλιας Ιωάννης,
-Τσουτσουβής Ιωάννης
Εκτελέστηκαν την ίδια ημέρα τον Μάιο του 1943 δηλαδή στις 24-5-1943. Στην ταφόπλακα του Ιωάννου Τσουτσουβή στο νεκροταφείο του Αγίου Βασιλείου σώζεται η πιο κάτω φράση: Εκτελέστηκε από τους γερμανοτσολιάδες στις 24-5-1943. Αν λάβουμε όμως υπόψη, ότι εκτελέστηκαν την ημέρα της Αναλήψεως του 1943, τότε προκύπτει ως ορθότερη ημερομηνία εκτελέσεως η 20 Μάιου 1943 . Η εκτέλεση των έγινε στη τοποθεσία Βαγιές του βουνού Δαφνιάς του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας κατά τις γερμανικές εκκαθαρίσεις εκείνης της ημέρας. Οι τρεις εκτελεσθέντες προσπάθησαν να διαφύγουν –μέσα από την τοποθεσία Βρυσούλες – από το χωριό για να κρυφτούν στο βουνό, αλλά οι Γερμανοί που είχαν την ίδια ημέρα της εορτής της Αναλήψεως συγκεντρώσει όλο το χωριό στην κεντρική πλατεία για να το εκτελέσουν, είδαν από την πλατεία του Χωριού το σκυλί που είχαν πάρει μαζί τους, τους εντόπισαν και από εκεί τους πυροβόλησαν και τους εκτέλεσαν.
-Γουλερίμας Κωνσταντίνος. 
Εκτελέστηκε τον Ιούλιο του 1944
-Σαράντος Ιωάννης.
Εκτελέστηκε στον Άσσο Κορινθίας. Κάτοικος Αγίου Βασιλείου.
Η ημερομηνία 20 Μαΐου 1943 -ανήμερα της Αναλήψεως είναι ένας πολύ σπουδαίος χρονολογικός σταθμός για το χωριό Άγιος Βασίλειος, διότι την ημέρα αυτή οι κάτοικοι του Χωριού γλίτωσαν την τελευταία στιγμή από την ομαδική εκτέλεση που είχαν αποφασίσει οι Γερμανοί κατακτητές και τους είχαν συγκεντρώσει για τον σκοπό αυτό στην κεντρική πλατεία του χωριού. Με άλλα λόγια την ημερομηνία αυτή αποφεύχθη στο παρά πέντε να σφαγιασθεί το χωριό, όπως έγινε και με τα μαρτυρικά Καλάβρυτα και το Δίστομο.

(Μαγνητοφωνημένη συνέντευξη της Χριστίνας Χρήστου Δαλαμαρίνη-Πιπίλου στις 9-11-2014, η οποία διαβεβαιώνει, ότι τα γεγονότα αυτά συνέβησαν ανήμερα της Αναλήψεως).

Η ημερομηνία αυτή, που είναι και ημέρα Πέμπτη της Αναλήψεως,  δηλαδή η 20 Μάιου του 1943 προκύπτει από το Πασχάλιον του διορθωμένου Ιουλιανού ημερολογίου του έτους 1943, όπου το Πάσχα εορτάστηκε στις 25 Απριλίου. Προσθέτοντας 39 ημέρες μετά το Πάσχα για να προσδιορίσουμε την ημέρα της Αναλήψεως προκύπτει η ημερομηνία 3 Ιουνίου 1943. Αν αφαιρέσουμε τις 13 ημέρες διαφοράς του Γρηγοριανού και Ιουλιανού ημερολογίου καταλήγουμε στην ημερομηνία τις 20 Μαΐου 1943.
Η χρονολογία  αυτή  – ότι δηλαδή πρόκειται για το έτος 1943 και όχι για το 1944- βεβαιώνεται και από το γεγονός, ότι  στις 20- 5 – 1943 είναι ημέρα της εβδομάδος Πέμπτη, ενώ το 1944 στην ίδια ημερομηνία είναι ημέρα Σάββατο.
—————————
Οι πληροφορίες σχετικά με το θέμα αυτό προέρχονται και από τις πιο κάτω πηγές.

 Αντωνοπούλου Κοσμά.  Εθνική αντίσταση 1941-1945, έκδοση 1964. Και συνεντεύξεις κατοίκων Αγίου Βασιλείου Κορινθίας .(Γ .Ζώγαλη, Πιπίλου Χριστίνας του Χρήστου και Μπισμπιρούλια Βασιλείου)

7-2-2017

Γιάννης Κουτσούκος

ΣΗΜΕΊΩΣΗ.
Η ΣΥΛΛΟΓΗ  ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙΩΝ  ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟ ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ
«Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ»

.

Φεβρουαρίου 17, 2017

 Τάσος Μπαρλιάς: Οι δραματικές σκηνές της εκτελέσεως του από την Ο.Π.Λ.Α το 1944 (κατά τον εμφύλιο πόλεμο στην περιοχή του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας)

 

Την νύχτα  της οκτώ Μαΐου 1944, ημέρα  Δευτέρα εκτελείται έξω από το σπίτι του στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας ο Τάσος Μπαρλιάς του  Χρήστου και της Ελπίδας το γένος Παπανδρέου, απόφοιτος νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Για τον τρόπο εκτελέσεως του δεν έχει γραφτεί σχεδόν τίποτα. Υπάρχουν όμως προφορικές μαρτυρίες από το οικογενειακό του  περιβάλλον[1], που έζησε στιγμή προς στιγμή τα γεγονότα τις εκτελέσεως του,  αλλά υπάρχουν και μαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις ηλικιωμένων κατοίκων του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας, οι οποίοι θυμούνται τα γεγονότα αυτά.

Ο Τάσος Μπαρλιάς βρίσκεται εκείνη την ημέρα στο σπίτι του στον Άγιο Βασίλειο. Το οικογενειακό του περιβάλλον  τον προτρέπει επίμονα, όσο είναι ακόμη καιρός να πάρει το απογευματινό τραίνο και να φύγει για την Κόρινθο ή την Αθήνα για μεγαλύτερη ασφάλεια. Στο σπίτι του είναι παρέα και με τον εξάδελφο του Νίκο Μπαρλιά, ο οποίος επίσης σπούδαζε νομικά. Δεν είναι εξακριβωμένο για πιο λόγο δεν έφυγε. Μερικοί υποστηρίζουν – χωρίς να είναι και εξακριβωμένο- ότι είχαν κάποια κοινή ασχολία με τον εξάδελφο του και δεν έφυγε και ότι ο εξάδελφος του τον έπεισε να μείνουν  στο χωριό. Και τα δύο αυτά ξαδέλφια μαζί με άλλους σπουδαγμένους του χωριού[2] ήσαν στελέχη της πολιτικής αντιστασιακής ομάδος που είχαν ιδρύσει αξιωματικοί του ελληνικού στρατού υπό τον Ταγματάρχη Βαζαίο.  Ο Βαζαίος αργότερα το 1943 πήγε με άλλους Έλληνες αξιωματικούς  στο βουνό Φαρμακά, όπου ίδρυσε το αντιστασιακό έκτο σύνταγμα πεζικού και  τελικά ενσωματώθηκε το 1943 με το ΕΑΜ. Από τις πολιτικές αντιστασιακές αυτές ομάδες, άλλοι ενσωματώθηκαν με το ΕΑΜ και άλλοι όχι.

Τις λεπτομέρειες του  πιο κάτω περιστατικού   έχει διηγηθεί η αδελφή του Τάσου, η  Κατίνα Μπαρλιά,  μετέπειτα σύζυγος του Σωτηρίου Παπαϊωάννου .

«..Αφού είχε νυχτώσει οι αντάρτες μπήκαν μέσα στο σπίτι των γονέων του και παρουσία όλης της οικογένειας του  είπαν να τους ακολουθήσει για μια μικρή ανάκριση. Ο εξάδελφος του Τάσου Νίκος Μπαρλιάς πρόλαβε και έφυγε από μια άλλη πόρτα προς ανατολάς και κρύφτηκε σε κάποιο υπόγειο οικίας κοντά στη Εκκλησία του χωριού, προφανώς φοβούμενος και αυτός την σύλληψη. Ο Τάσος αντιστάθηκε αλλά τον έβγαλαν με την βία έξω από το σπίτι του και τον πήγαν στα αλώνια του Μπαρλιά, βορειοανατολικά από το σπίτι του σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από αυτό. Εκεί όμως ακολούθησε όλη η οικογένεια του πατέρα του αλλά  και οι συγγενείς του και η μητέρα του Ελπίδα. Κρατούσαν επίμονα τον Τάσο  και σε μια στιγμή κατάφεραν να τον αποσπάσουν από το εκτελεστικό απόσπασμα της ΟΠΛΑ. Τελικά τον απελευθέρωσαν και ο Τάσος έτρεξε νότια προς την τότε αυλόπορτα της οικία Ξύδη. Δεν μπήκε όμως μέσα στην αυλή του Ξύδη Η οικογένεια του έχει εκφράσει την άποψη ότι αν κρυβόταν στην οικία αυτή ή αν απομακρυνόταν νότια ή νοτιοανατολικά  θα μπορούσε να είχε  γλιτώσει. Ο Τάσος όμως φθάνοντας στην διχάλα του δρόμου μπροστά από την οικία Ξύδη δεν απομακρύνθηκε από το απόσπασμα αλλά έστριψε  δεξιά και πήρε τον κεντρικό δρόμο που πήγαινε προς τον Σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος περνούσε πάλι πιο κοντά από το μέρος, που ήταν το εκτελεστικό απόσπασμα. Ευρισκόμενος επί του δρόμου εκεί που ήσαν τότε τα ερείπια ενός παλαιού βυζαντινού Ναού και κοντά στην οικία Χρίστου Σπανού (Σαμαρά) δέχτηκε πυροβολισμούς και εκτελέσθηκε επί τόπου πάνω στον  δρόμου κοντά στα ερείπια του Βυζαντινού Ναού.»

Για το συγγραφικό έργο του Τάσου έτυχε  να μου δείξουν πολλά χρόνια αργότερα στο σπίτι του πατέρα του ένα χαρτοκιβώτιο που είχε τα χειρόγραφα του. Θυμάμαι ότι είχε γράψει μια επίκαιρη θεατρική επιθεώρηση.  Η αδελφή του Κατίνα μου είχε πει, ότι την είχε γράψει για να την παίξουν  τότε οι πολύ γνωστές  ηθοποιοί αδελφές Άννα και Μαρία Καλουτά.

Θυμάμαι και το εξής περιστατικό. Όταν  πολλά χρόνια αργότερα  πέθανε ο Πατέρας του, όλοι οι συγκεντρωμένοι στο σπίτι του θανόντος ηλικιωμένοι που τον είχαν γνωρίσει μιλούσαν για τον μακαρίτη τον Τάσο και την προσωπικότητα του. Μάλιστα μερικοί είπαν να πάνε μέχρι το μνήμα του, που θα το άνοιγαν σήμερα, να δούνε τα λείψανα ενός τόσο σπουδαίου και αδικοχαμένου, όπως έλεγαν ανθρώπου. Ήθελαν από  κοντά στο μνήμα του να του απονείμουν φόρο τιμής και μερικοί και ευγνωμοσύνης..Ακολούθησα και εγώ χωρίς να έχω  καταλάβει ακόμη  μέχρι σήμερα το γιατί πήγα μαζί τους.  Ατενίζοντας το κρανίο του, που το πήρε κάποιος με σεβασμό και το κράτησε δακρυσμένος στο χέρι του, λέγοντας ότι αυτό ήταν κάποτε  του σπουδαίου συμπατριώτη μας, συγκινηθήκαμε όλοι και τότε   έκανα τις σκέψεις μου και για την ματαιότητα του ανθρώπου, όσο σπουδαίος και αν είναι κάποιος. Αργότερα όταν είδα μια τέτοια ανάλογη στιγμή στον περίφημο θεατρικό έργο Άμλετ του Σαίξπηρ, μου ήλθαν στην μνήμη μου οι αναμνήσεις του σπουδαίου αυτού ανθρώπου Τάσου Μπαρλιά, τον οποίον δεν είχα ποτέ γνωρίσει αλλά τόσα πολλά καλά λόγια είχα ακούσει.

Αυτές τις λίγες γραμμές αφιερώνω στον μακαριστό εξάδελφό μου Τάσο, εκφράζοντας συγχρόνως και την ευχή ποτέ πάλι να μην πέσουμε σε ένα ααδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο

———–

[1] Η μητέρα του Τάσου Μπαρλιά Ελπίδα και η μητέρα του γράφοντος το παρόν πόνημα Φωτεινή ( ή Φώτο) ήσαν αδελφές, κόρες του Γιάνκου Παπανδρέου και της Αικατερίνης (ή Κατίγκω) Τσαβαλά. Οι πληροφορίες του γράφοντος για το θέμα αυτό προέρχονται από παλαιότερες διηγήσεις  τόσο των αυτόπτων μαρτύρων από το συγγενικό οικογενειακό περιβάλλον του εκτελεσθέντος Τάσου Μπαρλιά, όσο και από το οικογενειακό περιβάλλον του ιδίου του γράφοντα από την εποχή που ζούσαν τα πρόσωπα αυτά. Αλλά και προσωπικά ο γράφων το παρόν σε ηλικία τριών ετών έχει βιώσει και  του είναι αποτυπωμένες στην μνήμη του ακόμη μερικές θαμπές παιδικές αναμνήσεις , όταν το πρωί της επόμενης ημέρας 9-5-1944 τον είχε πάρει μαζί της η μητέρα του Φωτεινή και πήγαν όλως εκτάκτως στο σπίτι της αδελφής της Ελπίδας  για να της συμπαρασταθεί, όπου είχαν φέρει  και το εκτελεσθέντα.

[2] Καλαράς Σταύρος, Μια ζωή για την Ελλάδα, Αθήνα 1996, σελ.19.

Οι άλλοι Αγιοβασιλιώτες, που ήσαν οργανωμένοι στην ομάδα αυτή ήσαν οι ποιο κάτω: Τάσος Ανδριανέσης δικηγόρος-στρατοδίκης, Νίκος Δ. Μπαρλιάς, Αθανάσιος Παπαχαραλάμπους ιατρός, Κωνσταντίνου ιατρός, Γιαννάκης Δ. δάσκαλος, Ανδριανέσης Χαράλαμπος, Ανδριανέσης Βασίλειος, Καραμέρος Χρήστος, Καραμέρος Δημήτριος, Καραμέρος Σπύρος, Ταγαράς Δημήτριος, Ταγαράς Κ. Παναγιώτης, Ταγαράς Ν. Γεώργιος, Καφαντάρης Β. Κώστας, Μπαρλιάς Γεώργιος κλπ

Φεβρουαρίου 14, 2017

Κατοχή και εμφύλιος στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας: Το παρασκήνιο της εξόντωσης του Αναστασίου Μπαρλιά το 1944

Filed under: Κατοχή, εμφύλιος πόλεμος στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας. — Γιάννης Κουτσούκος @ 10:05 μμ

Στις 8 Μαΐου 1944[1] εκτελείται στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας ο Αναστάσιος Μπαρλιάς( ή Μπατζάβαλης) του Χρίστου και της Ελπίδας το γένος Παπανδρέου σε ηλικία 28 ετών.  Είχε γεννηθεί το 1915. Ήταν δικηγόρος, απόφοιτος  της νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.  Παράλληλα όμως ασχολείτο με την λογοτεχνία, την ποίηση και με την συγγραφή θεατρικών έργων, κυρίως με την θεατρική επιθεώρηση.

Χωρίς καμία άλλη εισαγωγή θα φέρουμε τις έγγραφες πηγές αυτούσιες, οι οποίες φωτίζουν τα πραγματικά περιστατικά της  εκτέλεσης του, χωρίς να εκφράζουμε κάποα δική μας άποψη.

Το πιο κάτω πρώτο κείμενο είναι του Διονύση Θωμαΐδη, με το αντάρτικο ψευδώνυμο Διπλός, υπεύθυνο τότε του ΕΑΜ για την περιοχή του τ. Δήμου Κλεωνών και συνεπώς υπεύθυνου του ΕΑΜ και για τον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας. Η συνομιλία  του Διπλού γίνεται με τον Χαράλαμπο Τόγια, «καπετάνιο» της ΟΠΛΑ περιοχής Σολυγίας (Σοφικού) γνωστό και με με το αντάρτικο ψευδώνυμο Αετός.

To κείμενο είναι το πιο κάτω. Η ορθογραφία του κειμένου διατηρείτε όπως στο πρωτότυπο[2]:

« Μια μέρα μέρα βρισκόμουν στην περιοχή μου στον Αγιάννη, και βλέπω τον Αητό να περνά από κει, με μια ομάδα αντάρτες.

-Για πού από δώ, Αητέ; Τον ρωτώ.

-Πάω να πιάσω το Μπαρλιά, με πληροφορεί.

-Μα δεν υπάρχει απόφαση της οργάνωσης, να μην επεμβαίνει ο ένας τομέας στα ζητήματα του άλλου; Εσύ είσαι του τομέα Σολυγείας. Τι δουλειά έχεις στον τομέα Κλεωνών, που είμ΄ εγώ; Εξ άλλου, το θέμα «Μπαρλιά» το χειρίζουμαι εγώ προσωπικά, ύστερα από εντολή των από πάνω.

 Μου αντιμιλάει:

-Δεν ξέρω τι μου λές εσύ, εγώ έχω εντολή, την οποία είμαι υποχρεωμένος να εχτελέσω.

-Πρόσεξε, του λέω πάλι, πρόσεξε να μη κάνεις καμμιά ζημιά. Άφησε να ενεργήσω εγώ, όπως έχω συνεννοηθεί με τους επάνω.

Δυσφόρησε, έβαλε τελεία στη συζήτηση κι έφυγε αμίλητος…

Την άλλη μέρα, έμαθα τον .. «άθλο» του. Ο Αητός πυροβόλησε το Μπαρλιά και τον σκότωσε… Γιατί, όπως δικαιολογήθηκε, όταν πήγαν να τον πιάσουν, φοβήθηκε και προσπάθησε να φύγει…

Για να εχτιμήσει ο Αναγνώστης το κακό, που έκανε ο Αητός στον αγώνα μας, πρέπει να πληροφορηθεί ακόμη ότι ο Μπαρλιάς, από καταγωγή δεν ήταν τυχαίος. Ο πατέρας του, χρόνια πολλά, πρόεδρος του χωριού και με μεγάλο συγγενολόϊ, είχε Ιστορία. Όνομα και κύρος. Από τα βασικά στελέχη του Κόμματος των Φιλελευθέρων στην Κορινθία.

Αλλά και ο ίδιος ο Τάσσος, ήταν λαοφιλής, καλός και τεχνίτης του στίχου.

Γι αυτά-και πολλά άλλα- ο Αητός έβλαψε αφάνταστα τον αγώνα μας, με την αψυχολόγητη κι αυθαίρετη ενέργειά του, που εδημιούργησε ένα ανεπανόρθωτο κακό. Τα ανατριχιαστικά δε αντίποινα, τα πλήρωσαν άλλοι, όπως ο Αείμνηστος Γεώργος Ρεκλείτης, που δεν είχε καμμιά απολύτως ανάμιξη στην τραγική αυτή υπόθεση.

Με τον Τάσσο Μπαρλιά, που μένει στον Άγιο Βασίλη, με συνδέει παλιά γνωριμία. Τον συμπαθώ και με συμπαθεί επίσης. Είναι δημοκρατικών πεποιθήσεων και συγκρατημένα προοδευτικός. Και, προ παντός, ενθουσιώδης. Συνδεόμαστε όμως και για ένα λόγο ακόμα, γιατί… καβαλλάμε κι οι δύο τον πήγασο!..Όπως γράφω εγώ στίχους, γράφει κι αυτός. Ένα μάλιστα, από τα 

πρόσφατα ποιήματά του ήταν αντιστασιακό και το αφιέρωνε στον αγώνα μας, από τον οποίο ήταν εμπνευσμένο.

Κι όμως, στο βουνό παίρνουν κάθε τόσο σημειώματα, επιβαρυντικά για το μπαρλιά. Τον κατηγορούν για κρυφό καταδότη και συνεργαζόμενο με αξιωματικό των Ταγμάτων Ασφαλείας, τον Κοντοστάνο.

Μερικοί ενοχλούνε και μένα που, όχι μόνο είμαι πάντα δύσπιστος στις τέτοιου είδους καταγγελίες γενικά, αλλά γνωρίζω καλά και τον άνθρωπο. Αρνούμαι να δεχθώ, ότι μπορεί ο Μπαρλιάς να είναι ένας κρυφός καταδότης. Οι Πελοποννησιακός Σωτήρης Στασινόπουλος και Νομαρχιακός Σωκράτης-που συζητώ το θέμα- με αφήνουν να ενεργήσω «εν λευκώ». Όμως, ο Χαράλαμπος Τόγιας από το Σοφικό, γνωστός με το ψευδώνυμο «Αετός», δεν ήθελε.»

Αλλά και ο Σταύρος Καλαράς, στέλεχος των αντιστασιακών πολιτικών ομάδων στη  περιοχή των Κλεωνών και συνεπώς και του Αγίου Βασιλείου γράφει επίλέξει τα εξής. (To κείμενο είναι το πιο κάτω. Η ορθογραφία του κειμένου διατηρείτε όπως στο πρωτότυπο) [3]:

«Και πριν καλέσουν το Διπλό σε δίκη στο Ανταρτοδικείο, ο Καπετάνιος της ΟΠΛΑ Σοφικού, μαζί με 3-4 οπλισμένους αντάρτες, σκοτώνουν νύχτα και έξω από το σπίτι του το δικηγόρο Τάσο Χ. Μπαρλιά, στο Αγιοβασίλη, ένα από τα πρώτα και δυναμικότερα στελέχη, με πλούσια ηθική και υλική προσφορά στον αγώνα, εκ μέρους όλης της μεγάλης δημοκρατικής οικογένειας Μπαρλιά, γεγονός που συντάραξε ολόκληρη την Αργολιδο-Κορινθία… Όλοι όσοι πληροφορήθηκαν το έγκλημα αυτό επάγωσαν κυριολεκτικώς και απογοητεύτηκαν… Διαμαρτύρεται έντονα ο Διπλός στο Αρχηγείο, κι εγώ, λυπημένος και απελπισμένος για τη συμφορά αυτή, την άλλη μέρα πρωί, μαζί με τους (Αγιοβασιλιώτες) Τάσο Ανδριανέση, δικηγόρο, Νίκο Δ. Μπαρλιά δικηγόρο, τους ιατρούς Αθανάσιο Παπαχαραλάμπους και Κωσταντίνου, τον διδάσκαλο Γιαννάκη, τον Παντελή Ζήση κ.ά. που όλοι τους ήσαν στελέχη των Ομάδων μας, επήγαμε προς συνάντηση γνωστού μας προσώπου, που είχε μεγάλο αξίωμα στο Αρχηγείο Πελοποννήσου, τον οποίο και συναντήσαμε στο ενδιάμεσο μεταξύ Λιόπεσι και Μάζι…Με καταφανή τη λύπη μας, τη στενοχώρια αλλά και την αγανάκτησή μας, διαμαρτυρήθημεν για το νέο αυτό συνταρακτικό έγκλημα και για όλα τα προϊγούμενα, που είχαν γίνει εις βάρος των στελεχών και οπαδών μας και του ζητήσαμε όπως μεσολαβήσει στο Αρχηγείο, για την τιμωρία των υπευθύνων αλλά και για την εγγύηση της ζωής όλων μας γενικά…Προσωπικώς, επειδή τον εγνώριζα από χρόνια, ως συμμαθηταί στο Γυμνάσιο, τον παρεκάλεσα να μας παρουσιάσει στο Αρχηγείο για να διαμαρτυρηθούμε, για όλα όσα γίνονται στην περιφερειά μας…Η απάντηση του όμως μας κατακεραύνωσε και όλοι κιτρινίσαμε από φόβο, όταν τον ακούσαμε να μας λέγει αυστηρά και κοφτά τα λόγια του: ¨Εκάνατε μεγάλο σφάλμα να ερθείτε εδώ και να θέλετε να πάτε στο Αρχηγείο, για να διαμαρτυρηθείτε, για τις εκτελέσεις που έχει κάνει η ΟΠΛΑ…Να γυρίσετε αμέσως στα χωριά σας, γιατί δεν σας εγγυώμαι για τη ζωή σας¨…Και συνέχεια ,απευθυνόμενος σε μέν, μου είπε: ¨Εσύ Σταύρο επιβαρύνεις τη θέση σου με το να φέρεις όλους αυτούς εδώ πάνω. Να φύγετε αμέσως τώρα.»

Σε ένα άλλο κείμενο του  ο Διονύσης Θωμαΐδης ή Διπλός γράφει τα εξής. (Η ορθογραφία του κειμένου διατηρείται όπως στο πρωτότυπο)[4].

«Θα ήταν ανανδρεία ν΄ αρνηθώ ότι προσπάθησα ν΄ αποτρέψω τον «Αητό» Τόγια να συλλάβει το Μπαρλιά. Πράγματι το προσπάθησα και λυπάμαι που δεν το κατόρθωσα, ν΄ ανατρέψω την πράξη του. Θα είχα προλάβει ένα έγκλημα που, αντί να τρομοκρατήσει την αντίδραση, ζημίωσε τον αγώνα μας… Ένα ολόκληρο χωριό ξεσηκώθηκε εναντίον μας, η δε αντίδραση –ξέροντας πόσο αγαπητός ήταν ο Μπαρλιάς- δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το περιστατικό αυτό, σαν ένα από τα δραστικά όπλα για να μας χτυπήσει. Αφήνω που δεν ενεργούσα και στην περίπτωση αυτή κάτι αυθαίρετο, γιατί και σ΄ αυτό είχα τη συγκατάθεση του Σωκράτη και του Πελοπονησιακού, οι οποίοι έκριναν για την υπόθεση Μπαρλιά να ενεργήσω σύμφωνα με τις δικές μου αντιλήψεις.»

[1] Η ημερομηνία αυτή σώζεται σε επιγραφή στην επιτάφια πλάκα του στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας. Από συνεντεύξεις κατοίκων του Αγίου Βασιλείου προκύπτον και άλλες ημερομηνίες, όπως π.χ η 2-5-1944 κλπ

[2] Θωμαΐδη Διονυσίου, ή Διπλού. Για Μίμηση και αποφυγή, 1982, σελίδα 140

[3] Καλαράς Σταύρος, Μία ζωή για τη Ελλάδα, τόμος Β, ΑΘΗΝΑ 1996, σελίδα 31.

[4] Θωμαΐδη Διονυσίου, ή Διπλού. Για Μίμηση και αποφυγή, 1982, σελίδα 164,165

Οι τραγικές συνέπειες ενός  ραδιοφωνικού πομπού κατά τον κατοχικό εμφύλιο πόλεμο, κρυμμένος στην Αγία τράπεζα της Εκκλησίας στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας.  

Filed under: Κατοχή, εμφύλιος πόλεμος,ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 2:02 μμ

Απίστευτο και όμως αληθινό. Ένας αγγλικός ραδιοπομπός μεγάλης έντασης είχε κρυφτεί κατά τον εμφύλιο πόλεμο το 1943 στην Αγία  Τράπεζα της Εκκλησίας στον Άγιο Βασίλειο  Κορινθίας. Δεν είναι μόνο αυτό, το οποίο μπορεί μερικοί να το θεωρήσουν ακόμη και την δύσκολη και τραγική  εποχή του εμφυλίου ως ιεροσυλία. Η τραγική συνέπεια για αυτούς που πήγαν και τον πήραν είναι η εκτέλεση ενός και η δυσμένεια των άλλων, οι οποίοι αντιμετώπισαν το Ανταρτοδικείο του ΕΑΜ, που είχε τότε την  έδρα στο χωριό Μπούζι στην Στυμφαλία.

Να πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά τους  βασιζόμενοι πάντοτε σε έγγραφες πηγές και μόνο, τις οποίες θα σας φέρουμε αυτούσιες.

Είχε ήδη αρχίσει το μίσος και η αλληλοεξόντωση των δύο αντιστασιακών και αντιμαχομένων ομάδων α) του ΕΑΜ και β) των πολιτικών ομάδων, που είχαν ιδρύσει αξιωματικοί του ελληνικού στρατού. Μερικές από τις  πολιτικές αυτές ομάδες  δεν συγχωνεύτηκαν με το ΕΑΜ, αλλά δρούσαν ανεξάρτητα στην περιοχή του Αγίου Βασιλείου και του τέως Δήμου Κλεωνών και δεν δέχονταν εντολές από το ΕΑΜ. Ο  πομπός όμως στην Αγία Τράπεζα του Αγίου Βασιλείου  ήταν το κερασάκι στην τούρτα για να αρχίσουν και οι εκτελέσεις στην περιοχή αυτή. Τραγικά γεγονότα μιας πιο τραγικότερης εποχής. Τα δύο πιο κάτω ονόματα που αναφέρονται είναι ο Ιωάννης Γ. Καπλάνης, δικηγόρος υπευθυνος του ΕΑΜ Χιλιομοδίου[1] και ο Σταύρος Καλαράς,  ηγετικό στέλεχος των πολιτικών ομάδων, που είχαν ιδρύσει προ δύο ετών οι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού υπό τον Βαζαίο. Τώρα όμως ο Βαζαίος έχει ήδη συγχωνευθεί με το ΕΑΜ και μερικά μέλη της ομάδος όμως δραστηριοποιούνται ανεξάρτητα στην περιοχή του τ. Δήμου Κλεωνών, χωρίς να υπακούουν στο ΕΑΜ.

Δείτε τις γραπτές πηγές:

«..Εγώ με άλλους άνδρες είχαμε πάει στον Αγιοβασίλη τη βραδιά αυτή για να πάρουμε ένα Αγγλικό Ραδιοπομπό μεγάλης εντάσεως, τον οποίο είχαμε κρύψει στην Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας...Ευτυχώς που λείπαμε, διότι κανείς δεν γνωρίζει τι μπορούσε να επακολουθήσει, έπειτα από το μίσος που είχε εκδηλωθεί εναντίον μας, το οποίο είχαν καλλιεργήσει τα ανεύθυνα αυτά πρόσωπα, εν αγνοία των ανωτέρων της περιφερείας μας[2]…»

«..Κι ενώ τα πνεύματα άρχισαν κάπως να ηρεμούν , μετά από μιά εβδομάδα, η ΟΠΛΑ Σοφικού συλλαμβάνει το Χρήστο Παντελή Μικρό, από τα Αθίκια, που κατοικούσε όμως στην Παλαιά Κόρινθο, επειδή αυτός είχε παραλάβει το Ραδιοφωνικό πομπό από τον Αγιβασίλη...Ο Μικρός ήταν από τους πρώτους ενθουσιώδεις συνεργάτες μας, αλλά και εξαδελφός μου… Διαμαρτύρομαι με ανησυχία στο Γιάννη Καπλάνη ,ο οποίος στενοχωρημένος αγανακτισμένος για τη νέα εχρική συμπεριφορά του ΕΑΜ μου δίνει προσωπικό σημείωμα προς τον υπεύθυνο του Μαψού, με εντολή όπως αφήσουν ελεύθερο Χρ. Μικρό, για τον οποίο αναλαμβάνει αυτός την ευθύνη για όλα[3]…»

«..Δυστυχώς όμως, παρ΄ όλο που ο Καπλάνης αμέσως ενήργησε προς όλες τις κατευθύνσεις, δεν πρόλαβε να σώσει τον Μικρό, τον οποίον είχαν εκτελέσει από τις πρώτες ημέρες…Αγανακτισμένος ο Καπλάνης διαμαρτύρεται έντονα, προς όλα τα υπεύθυνα πόστα, μέχρι και το Αρχηγείο, με αποτέλεσμα να πέσει σε δυσμένεια ορισμένων ανωτέρων Στελεχών, με την κατηγορία ότι ¨περιθάλπει την αντίδραση ..»

[1] [1]Καλαράς Σταύρος, Μία ζωή για τη Ελλάδα, τόμος Β, ΑΘΗΝΑ 1996, σελίδα 20.

 

[2] Καλαράς Σταύρος, Μία ζωή για τη Ελλάδα, τόμος Β, ΑΘΗΝΑ 1996, σελίδα 21.

 

[3] Καλαράς, 1996, σελ.22

 

Φεβρουαρίου 13, 2017

Η αντιστασιακή ομάδα του ελληνικού στρατού στο Φαρμακά υπό τον Ταγματάρχη Βαζαίο αναγκάζεται να συγχωνευτεί με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Οι πολιτικές αντιστασιακές ομάδες στον Άγιο Βασίλειο και στον Δήμο Κλεωνών χάνουν κάθε επαφή με την ομάδα Βαζαίου.

Filed under: Κατοχή, εμφύλιος πόλεμος,ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 8:03 μμ

Τρία πράγματα ανάγκασαν την στρατιωτική αντιστασιακή ομάδα του Βαζαίου να συγχωνευθεί με τους κομμουνιστές.

-Η διαταγή του Στρατηγείου μέσης ανατολής, το  οποίον στην ουσία εκτελούσε εντολές των Άγγλων

-Η επί τόπου μετάβαση στον Φαρμακά για  συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις του Άγγλου Ταγματάρχη james.

-Η αποφυγή μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης μεταξύ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και των αντιστασιακών ομάδων του Ελληνικού Στρατού.

Το πιο κάτω κείμενο μας δίνει τις λεπτομέρειες:

« Μετά όμως από την εμφάνιση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην ορεινή Κορινθία με τους αρχηγούς των Αντισυνταγματάρχη Ιωάννη Σέρβο και Αγησίλαο , που είχαν έρθει από την Γκούρα και άλλα μέρη, με πολλούς οπλισμένους Αντάρτες, οι Βαζαίος[1] κλπ. αξιωματικοί, για να αποφευχθεί η αδελφοκτόνος σύγκρουση, αναγκάστηκαν να συγχωνευθούν με τον ΕΛΑΣ, με κοινή συμφωνία του Μανώλη Βαζαίου. , Ταγματάρχου, και λοιπών αξιωματικών του και του Ι. Σέρβου και Αγησιλάου, εφόσον, άλλωστε, αυτή ήταν και η διαταγή του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής…Στις διαπραγματεύσεις αυτές έλαβε μέρος και ο Άγγλος Ταγματάρχης james, ο οποίος συνέβαλε πάρα πολύ για την ειρηνική συγχώνευση, πλην όμως ενήργησε σαν Άγγλος!..Έκτοτε εμείς εχάσαμε κάθε επαφή με τους Βαζαίο, Ηλιόπουλο κλπ.. Μετά από όλα αυτά, χωρίς να χάσουμε την ψυχραιμία μας διατηρήσαμε τη δύναμη των συνεργατών μας στην περιοχή μας, με μικρή διαρροή αυτών που μας εγκατέλειψαν… .Όλοι ηνωμένοι συνεχίσαμε τον αγώνα μας, αναπτερώνοντες το φρόνημα των κατοίκων του τ. Δήμου Κλεωνών, ενεργούντες πάντοτε με φρόνηση και διατηρούντες αγαθές σχέσεις με πολλά σοβαρά μέλη του ΕΑΜ της περιφέρειας μας… Ο Γιάννης Καπλάνης υπεύθυνος του ΕΑΜ τότε του Χιλιομοδίου, μου παρέδωσε επιστολή του Βαζαίου, ο οποίος μου συνιστούσε «να συνεργαστώ ανεπιφύλακτα με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, διότι αυτή είναι και η εντολή του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής[2].

«Μετ΄ ολίγες ημέρες, ο Καπλάνης με συνάντησε πάλι και πήγαμε στο Αγιονόρι , όπου συναντήσαμε τους Καπετάν Γρίβα κα τον Καπετάν Τόμπρο – Ιωάννη Ρεκλείτη, του ΕΛΑΣ, περιφερείας Ερμιόνης, στο σπίτι του Δ. Καλλιμάνη, και αφού συμφάγαμε όλοι μαζί και συζητήσαμε επί δίωρο και πλέον, συμφωνήσαμε για μια έντιμη και ανεπιφύλακτη συνεργασία, υπό την ενιαίας κατεύθυνσης του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής[3]..»

Με άλλα λόγια την κατεύθυνση και στην αντίσταση, αλλά και στον εμφύλιο  την έδιναν οι άγγλοι μέσω του στρατηγείου Μέσης Ανατολής. Αλλά και ο Διονύσιος Θωμαίδης του ΕΑΜ γράφει για την συνένωση των αντιστασιακών ομάδων του Ελληνικού στρατού στον Φαρμακά με το ΕΑΜ ΕΛΑΣ και την  ανάληψη της κοινής αρχηγίας από το ΕΑΜ και όχι από την ομάδα του Βαζαίου.

«..Παράλληλα τότε με τον ΕΛΑΣ έκανε την εμφάνισή της μια ομάδα με αρχηγό τον ταγματάρχη του πεζικού Βαζαίο.

Μόλις ο ΕΛΑΣ έλαβε γνώση του προγράμματος, ήρθε σ΄ επικοινωνία μαζί και αρχίσαν οι διαπραγματεύσεις της ενοποίησης.

Ο ΕΛΑΣ είχε βέβαια στρατό, δεν είχε όμως αξιωματικούς. Παρουσιαζόταν λοιπόν μια ευκαιρία, προς συμπλήρωση των ελλείψεων κι απ΄ τη μια κι απ΄ την άλλη μεριά. ‘Οσο για το σκοπό, δεν υπήρχε θέμα. Τούτο ήταν βασικό: Το δ ι ώ ξ ι μ ο του καταχτητή.

Η ομάδα των αξιωματικών διχάστηκε τότε και το πιο μεγάλο κομμάτι, με αρχηγό το Βαζαίο προσχώρησε αμέσως, γιατί κατάλαβε ότι έτσι εξυπηρετείτο ο σκοπός , για τον οποίο ανέβηκε στα βουνά.

Το πιο μικρό κομμάτι αξιωματικών-Λάκωνες την καταγωγή- κατά το πλείστον αποσκίρτησαν και διαχώρισαν τις ευθύνες τους από το αρχηγείο του ΕΛΑΣ, που είχε ανάγκη στρατιωτικής ηγεσίας.

Έτσι μ΄ αυτό τον τρόπο, λύθηκε και το πρόβλημα της ηγεσίας.[4]»

[1] Ο Βαζαίος έφυγε από την Κόρινθο για το βουνό-Φαρμακά στις 22-06-1943 και εντάχθηκε στο ΕΛΑΣ στις 9-09-1943

[2] Καλαράς, 1996, σελ.19,20

[3] Ομοίως, σελ 20

[4] Θωμαίδη Διονυσίου, ( ή Διπλού), Για μίμηση και αποφυγή.

Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα κατά την Κατοχή τον Εμφύλιο πόλεμο.

Filed under: Κατοχή, εμφύλιος πόλεμος,ιστορια — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:11 μμ

Όπως είναι γνωστό την 28/10/1940 έχουμε την επίθεση των Ιταλών, οι οποίοι τελικά ήλεγχαν τα δύο τρίτα της Ελλάδος. Τον Απρίλιο του 1941 εκδηλώθηκε η επίθεση των Γερμανών, οι οποίοι ήλεγχαν τα εδάφη Αττικής, Θεσσαλονίκης, Κεντρικής Μακεδονίας, Αιγαίου και Κρήτης.
Οι τρίτοι κατακτητές ήσαν οι Βούλγαροι οι οποίοι εισήλθαν στην Ελλάδα την 20-4-1941 -ως σύμμαχοι των Γερμανών- και κατέλαβαν τα εδάφη της Μακεδονίας και δυτικής Θράκης.
Η Ελλάδα έπαψε να λέγεται «Βασίλειον της Ελλάδος» και ονομάστηκε «Ελληνική Πολιτεία» και στο διάστημα της Κατοχής τη χώρα διακυβέρνησαν οι:
1) Γεώργιος Τσολάκογλου (30-4-1941 έως 2-10-1942)
2) Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (2-12-1942 έως 7-4-1943) και
3) Ιωάννης Ράλλης (7-4-1943 έως 12-10-1944),
οι οποίοι καλούνται κατοχικοί πρωθυπουργοί ή οι εγκάθετοι των Γερμανών, ή οι δοσίλογοι, ή κουισλιγκ και όλοι τους καταδικάστηκαν μετά την απελευθέρωση σε ισόβια ή θάνατο.
Παράλληλα είχαμε και τις κυβερνήσεις εξορίας με τους:
α) Εμμανουήλ Τσουδερό (21-4-1941 έως 14-4-1944)
β) Σοφοκλή Βενιζέλο (14-4-1944 έως 26-4-1944, Κάιρο)
γ) Γεώργιο Παπανδρέου (26-4-1944 έως 24-5-1944, Κάιρο)
δ) Γεώργιο Παπανδρέου 24-5-1944 έως 18-10-1944, Κάιρο).
Στις 18-10-1944 η κυβέρνηση Παπανδρέου επέστρεψε στην Αθήνα. Η κατοχή διήρκησε 3,5 χρόνια.
Μετά το χρονικό και πολιτικό αυτό προσδιορισμό της κατάστασης κατά την κατοχή μπορούμε να εξετάσουμε τα αίτια της πείνας και τους λόγους που οδήγησαν στην έλλειψη του επισιτισμού στην Ελλάδα.

Χρονολογικός πίνακας και συγκρότηση της πρώτης πολιτικής ομάδος αντίστασης κατά των Γερμανών στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας

Filed under: Κατοχή, εμφύλιος πόλεμος,ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:12 πμ

Κομβικός χρονολογικός πίνακας για την κατανόηση των γεγονότων της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου.

1940     28 Οκτωβρίου           Επίθεση Ιταλίας στη Ελλάδα

1941       6 Απριλίου               Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα

1941     15 Απριλίου                Τα γυναικόπαιδα καταφεύγουν στην σπηλιά τις Χούνης[1].

1941      Αύγουστος                Πρώτες ομάδες αντιστάσεως στον Δήμο Κλεωνών

1943       20  Μαΐου                Η ομαδική εκτέλεση στον Άγιο Βασίλειο ματαιώνεται

1943       20 Μαίου                 Εκτέλεση από Γερμανούς τριών κατοίκων Αγίου Βασιλείου

1943-1949                             Ελληνικός εμφύλιος

1943    Ιούνιος                        Συγκρότηση του έκτου Συντάγματος στο βουνό Φαρμακά

1944    8 Μαΐου                     Εκτέλεση του Αναστασίου Χρήστου Μπαρλιά

1944    12 Οκτωβρίου            Λήξη της γερμανικής Κατοχής

1944    18 Οκτωβρίου           Επιστροφή της ελληνικής Κυβέρνησης εξορίας στην Αθήνα[2]

1945    11 Ιανουαρίου            Ανακωχή των Δεκεμβριανών

1945     4-11 Φεβρουαρίου    Διάσκεψη της Γιάλτας

1945     12 Φεβρουαρίου        Συμφωνία   της Βάρκιζας

1946      31 Μαρτίου              Το δεύτερο αντάρτικο ξεκινά από το Λιττόχωρο

1947       Μάρτιος                   Η Αγγλία σταματά την οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα

1949                                       Τέλος εμφυλίου πολέμου

Πως συγκροτήθηκαν οι πρώτες εθνικές πολιτικές και στρατιωτικές ομάδες αντιστάσεως στον τέως Δήμο Κλεωνών στις οποίες συμμετείχαν και πολλοί κάτοικοι του Αγίου Βασιλείου.[3]

Από τον Αύγουστο του 1941, δηλαδή πέντε μήνες μετά την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, άρχισαν να διοργανώνονται  στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας και στα γειτονικά χωριά  ( Χιλιομόδι,  Αθίκια, Κλένιες, Στεφάνι, Αγιάννη, Κουταλά, Κοντόσταυλο κλπ) οι πρώτες πολιτικές και στρατιωτικές ομάδες αντιστάσεως κατά των κατακτητών. Οι στρατιωτικές ομάδες αποτελούντο από αξιωματικούς του Ελληνικού στρατού- μόνιμους και εφέδρους αξιωματικούς. Οι  πολιτικές ομάδες αποτελούντο από λαϊκούς, στους οποίους εντάχθηκαν και πολλοί  επιστήμονες, φοιτητές, επαγγελματίες κλπ[4]. Σκοπός των πολιτικών ομάδων ήταν να βοηθήσουν τις στρατιωτικές ομάδες με προμήθειες επισιτισμού, όπλων  κλπ για την απελευθέρωση της Χώρας μας

Αρχηγός των στρατιωτικών ομάδων στην περιοχή μας ήταν ο Ταγματάρχης Μανώλης Βαζαίος. Άλλα ονόματα στρατιωτικών ήσαν οι Ζήσης, Χριστοδούλου, Φάγγρας, Ηλιόπουλος κλπ.

Με εντολή των πιο πάνω στρατιωτικών ιδρύθηκαν και οι πολιτικές ομάδες.

Περίπου δύο χρόνια μετά ο Ταγματάρχης Μανώλης Βαζαίος  στο τέλος Ιουνίου με αρχές Ιουλίου του 1943 μαζί με τους αξιωματικούς Μιλτιάδη και Κώστα Σεργιόπουλο, Σταύρο  Ηλιόπουλο, Γεώργιο  Μαυραγάννη  και άλλους συγκροτούν το έκτο Σύνταγμα του εθνικού  αντάρτικου με Διοικητή τον Μανώλη Βαζαίο και πηγαίνουν στο βουνό Φαρμακά.

Με οδηγίες  του Ταγματάρχη Βαζαίου οι πολιτικές ομάδες αντιστάσεως εφοδίαζαν κατά καιρούς με ελάχιστα όπλα, χειροβομβίδες κλπ, το αντιστασιακό έκτο σύνταγμα πεζικού στο βουνό Φαρμακά.[5] Η συγκέντρωση του οπλισμού αυτού ήταν τότε δύσκολη, λόγω μη υπάρξεως όπλων.

Από τον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας (σύμφωνα με τον κατάλογο που έχει δημοσιεύσει ο Σ. Καλαράς, ο οποίος ήταν  και ηγετικό στέλεχος της) συμμετείχαν εντελώς καλοπροαίρετα στην πολιτική αυτή ομάδα επίλεκτοι,  διακεκριμένοι και σοβαροί πολίτες του Αγίου Βασιλείου. Η  πρόθεση τους και ο σκοπός της εντάξεως τους στην ομάδα ήταν  να απελευθερώσουν την Πατρίδα από τους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές. Φυσικά δεν θα μπορούσαν τότε να φαντασθούν ή να διανοηθούν, ότι η κατάσταση θα εξελιχτεί  σε ένα αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο.:

Τα ονόματα είναι  τα  εξής[6]

Τάσος Χρ. Μπαρλιάς, δικηγόρος

Τάσος Ανδριανέσης, δικηγόρος στρατοδίκης

Νίκος  Δ. Μπαρλιάς

Αθανάσιος Παπαχαραλάμπους, ιατρός

Κωνσταντίνου, ιατρός

Γιαννάκης Δ, δάσκαλος

Ανδριανέσης Χαράλαμπος

Ανδριανέσης Βασίλειος

Καραμέρος Χρήστος

Καραμέρος Δημήτριος

Καραμέρος Σπύρος

Ταγαράς Δημήτριος

Ταγαράς Κ. Παναγιώτης

Ταγαράς Ν. Γεώργιος

Καφαντάρης Β. Κώστας

Μπαρλιάς  Γεώργιος

κλπ

[1] Η ημερομηνία είναι στο περίπου. Πρόκειται για τις Μητέρες του Αγίου Βασιλείου, οι οποίες με τα μικρά παιδιά και τα βρέφη στη αγκαλιά τους κατέφυγαν στο σπήλαιο της Χούνης  για να σωθούν από τους βομβαρδισμούς των γερμανικών αεροπλάνων τύπου Στούκας. Τότε κατέφυγε εκεί και ο γράφων  σε ηλικία περίπου 40 ημερών με την μητέρα του. Ο Γιάννης Μπούμπας του Ευαγγέλου επιβεβαιώνει το γεγονός που του το είχε διηγηθεί η Μητέρα του σε συζήτηση στις  13-2-2017. Μάλιστα συμπληρώνει ότι τους είχε βοηθήσει τότε ο Λεωνίδας Κακούρος.

[2]  Σπυρίδων Μαρκεζίνης (1994). Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος 1936-1975, Τόμος πρώτος (1936-1944). Αθήνα: Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, σελ. 393.

[3]  Καλαράς Σταύρος, Μία ζωή για τη Ελλάδα, τόμος Β, ΑΘΗΝΑ 1996, σελίδα 18.

[4] Στις πολιτικές ομάδες αντίστασης είχαν ενταχθεί και ιερωμένοι όπως πχ ο μακαριστός Μητροπολίτης Κορίνθου Παντελεήμων Καρανικόλας, ο οποίος έδρασε τότε στην Εύβοια (Κάρυστος) μαζί με τον τότε Μητροπολίτη Καρύστου Παντελεήμονα  στην μυστική αντιστασιακή  ομάδα Μίδας 614 του Ταγματάρχη Ι. Τσιγγάντες. Βλέπε https://youtu.be/CfiAiyXvj3g τηλεοπτική εκπομπή του Γιάννη Κουτσούκου, όπου και η συνέντευξη με τον κληρικό ανώτερο αξιωματικό του Ελληνικού στρατού Αναστάσιο  Τσετσώνη, πνευματικό παιδί και συνεργάτη του μακαριστού Παντελεήμονα.

[5] Καλαράς, 1996, σελ.18

[6] Καλαράς, 1996, σελ.18

Φεβρουαρίου 11, 2017

Η γερμανική φρουρά στον σιδηροδρομικό σταθμό του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας κατά την Γερμανική κατοχή.

Filed under: ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 7:15 μμ

Ο βασικός λόγος για την μόνιμη ύπαρξη της φρουράς στον σιδηροδρομικό σταθμό του Αγίου Βασιλείου ήταν η προστασία από σαμποτάζ  των εγκαταστάσεων τροφοδοσίας  νερού του σταθμού. Οι ατμομηχανές τότε έπρεπε να ανατροφοδοτηθούν από νερό ανά κάθε ορισμένη απόσταση. Επειδή ο Άγιος Βασίλειος βρίσκεται στο μέσον της αποστάσεως μεταξύ Κορίνθου και Άργους ( 25 χιλιόμετρα  από Κόρινθο και 25 χιλιόμετρα από Άργος) υπήρχαν ειδικές εγκαταστάσεις στον σταθμό για την τροφοδοσία με νερό των ατμομηχανών.

Παράλληλα όμως η γερμανική φρουρά ως στρατιωτική μονάδα εξυπηρετούσε και  άλλες διαταγές των κατακτητών.

Ο Γεώργιος Ζώγαλης διηγείται σε συνέντευξη που μου έδωσε:

«H γερμανική φρουρά αποτελείτο από 10 έως 15  περίπου άτομα. Ο επικεφαλής λοχίας   λεγόταν Ρόμπερτ (Robert). Σώζεται και το όνομα ενός στρατιώτου  καλού σκοπευτή, που λεγόταν Χανς (Hans), που σημαίνει Γιάννης, ο οποίος έπινε πολύ κρασί. Μένανε στο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού, το οποίον είχαν επιτάξει, και πήγαιναν στη γειτονική ταβέρνα  του Λεωνίδα Παπανδρέου (Μάρκελλου) για να πιουν κρασί. Πήγαιναν και στο χωριό πάντα δύο-δύο μαζί για να πάρουν κρασί. Δεν είναι γνωστό αν το αγόραζαν ή αν τους το έδινε ο κόσμος[1]».

Και συνεχίζει ο Γ. Ζώγαλης με δύο πολύ ενδιαφέροντα περιστατικά :

«Ο Ηλίας Αλωνιστιώτης (Μυλωνάς), ιδιοκτήτης αλευρόμυλου στο χωριό έσωσε το χωριό από μία γενική σφαγή. Όταν δύο Γερμανοί από την φρουρά του  Σταθμού ανέβηκαν με τα πόδια στο χωριό για να πάρουν κρασί ο Κώστας ο Καφαντάρης, κάτοικος του χωριού,  κουμουνιστής και στέλεχος των ανταρτών  τους έστησε ενέδρα με σκοπό να τους σκοτώσει. Ο Λιας ο Μυλωνάς  όμως  τον είδε και τον έπεισε να μη κάνει κάτι τέτοιο, γιατί οι Γερμανοί θα σφάζανε όλο το χωριό. Έτσι γλύτωσε ο Αγιοβασίλης από μια γενική σφαγή.

Ο Γερμανός Λοχίας της φρουράς των γερμανών Ρόμπερτ είναι αυτός που επενέβη στο εκτελεστικό απόσπασμα τον Γερμανών στις 20 Μαίου του 1944 [2]ανήμερα της Αναλήψεως ημέρα Πέμπτη   και την τελευταία στιγμή έσωσε το χωριό από την ομαδική εκτέλεση.

Το χωριό το είχε περικυκλώσει ένα γερμανικό τάγμα  και είχαν μαζέψει όλους του άνδρες όσους βρήκαν στο χωριό ηλικίας πάνω από 15 ετών για να τους εκτελέσουν. Είχαν έλθει για συμπαράσταση και τα γυναικόπαιδα στην άκρη της Πλατείας.Τούς άνδρες τους είχαν βάλλει στην σειρά με πρώτο τον Γορίλα (Νικόλαος Αριστείδου Ρεκλείτης), επειδη ήταν ο πιο ψηλός. Θα ήταν τότε περίπου 18 ετών. Το τάγμα αυτό ήλθε από την περιοχή του Άσσου Κορινθίας μέσω Βεληνιάτικα, Σπαθοβούνι και τούρκικο Γεφύρι.Περάσανε μπροστά από τα δικά μας τα γαλάρια που ήσαν κοντά στον δρόμο (περιοχή Αλάμπι). Εμείς ήμασταν μέσα μαζί με τα πρόβατα, αλλά δεν μας αναζήτησαν και μας προσπέρασαν. Δεν βάδιζαν μόνο στο δρόμο αλλά είχαν απλωθεί και στα κτήματα σε μεγάλη ακτίνα και έψαχναν για κρυμμένους αντάρτες, κατευθυνόμενοι προς το χωριό για να επιβάλλουν αντίποινα με ομαδική εκτέλεση των κατοίκων. Το χωριό μας δεν έφταιγε. Είχανε κάποιοι κρεμάσει εξ Γερμανούς στην περιοχή Χιλιομοδίου ή Αθικίων και δεν ξέρω πως κάνανε υπεύθυνο το χωριό μας.

Τα πολυβόλα τα είχαν στήσει στα πεύκα μπροστά από το σπίτι του Ταγαρά στην πλατεία του χωριού. Εγώ δεν ήμουν εκεί, αλλά τα έχω ακούσει. Μαζί με το γερμανικό τάγμα ήταν και ένας Έλληνας Λοχαγός, ο οποίος λεγόταν Τρίκκας Γεώργιος. Ο τότε πρόεδρος του Χωριού Γρηγόρης Κατσίγιαννης γνώριζε τον Λοχαγό αυτόν τον πλησίασε και του είπε.

Τι κάνουμε τώρα; και αυτός του απάντησε

Τράβα κάτω . Και του έδειξε τον Σταθμό.

Και μαζεύει ο Γ.Κατσίγαννης ένα κοφίνι αυγά και τα πήγε κάτω. Αμέσως ο Γερμανός Λοχίας Ρόμπερτ  έρχεται επάνω και τους είπε (στο γερμανικό απόσπασμα):

Μην κουνηθείτε. Οι άνθρωποι  είναι φιλήσυχοι. Δεν έχουν κάνει καμία ανδραγαθία. Και έτσι σώθηκε το χωριό από τον λοχία Ρόμπερτ.

Και εκείνη την ημέρα σκοτωθήκανε μόνο τα τρία παιδιά[3]. »

Tα πυροβόλησαν από τα Αλωνάκια       (παλιό γήπεδο του χωριού)  την στιγμή που οι τρεις Αγιοβασιλιώτες ευρίσκοντο στην περιοχή Δάφνες του βουνού Δαφνιάς,  πηγαίνοντας να κρυφτούν για να γλιτώσουν από την ομαδική εκτέλεση που θα γινόταν στην πλατεία του χωριού. Οι Γερμανοί όμως είχαν αποκλείσει όλο το χωριό, ήσαν καλοί σκοπευτές και δεν μπορούσε κάποιος να μπει ή να βγει από το χωριό

Και συνεχίζει ο Γ. Ζώγαλης.

« Οι Γερμανοί της φρουράς του σταθμού δεν πειράξανε κανένα στο χωριό. Είχαν καλή συμπεριφορά  Πηγαίναμε  εκεί στον σταθμό σαν μικρά παιδιά που ήμαστε. Ο Χανς έπινε πολύ κρασί. Μια φορά του φώναξε  ο συνομήλικος μας Τάσης ο Παπανδρέου του Λεωνίδα.

Χανς εγώ κεράσω εσένα μια οκά κρασί.

Και τότε o Χανς παρεξηγήθηκε, διότι οι Γερμανοί πληρώνανε ότι αγοράζανε και του έριξε του Τάση μια μπιστολιά στα πόδια. Δεν τον πέτυχε όμως.

Τον γιατρό του χωριού Παπαδόπουλο με το παρατσούκλι Γιατράκο τον σκότωσε πράγματι αυτή η φρουρά ρίχνοντας από τον σταθμό μέχρι την Εκκλησία επειδή είδαν φως σε απαγορευμένη ώρα. Υπάρχουν πολλές εκδοχές για το φως αυτό. Άλλοι λένε ότι μπορεί να ήταν και κάποιο καντήλι από την Εκκλησία ή κάποιο τσιγάρο που κάπνιζαν μερικοί έξω από το Ιερό της Εκκλησίας.  »,

[1] Μαγνητοφωνημένη συνέντευξη στις  2-1-2015 του Γεωργίου Ζώγαλη του Ιωάννου,  κατοίκου Αγίου Βασιλείου Κορινθίας  στον γράφοντα.

[2] Ο Γ. Ζώγαλης υποστηρίζει ότι  τα γεγονότα αυτά έγιναν το 1944 και όχι το 1943

[3] Εννοεί τους  Ξύδης Κωνσταντίνος (ή Κακάνης), Μπισμπιρούλιας Ιωάννης και Τσουτουβής Ιωάννης

Φεβρουαρίου 10, 2017

Θύματα κατοίκων Αγίου Βασιλείου Κορινθίας που εκτελέστηκαν από τους κομμουνιστές (συνολικά 18 άτομα) και θύματα κομουνιστών που εκτελέστηκαν από τους Τσολιάδες μετά την κατάρρευση του ΕΑΜ ( 2 άτομα).

Filed under: ιστορια — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:13 μμ

Παραθέτουμε  πιο κάτω τα ονόματα των θυμάτων και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές  του εμφυλίου πολέμου από καθαρό ιστορικό ενδιαφέρον και μόνο, χωρίς  να παίρνουμε την μία ή την άλλη πλευρά. Άποψη μας είναι ότι ο φανατισμός και τα μίση και πάθη πρέπει να εκλείψουν. Αυτό δημιουργεί ακόμη πόνο για τους συγγενείς των θυμάτων και αυτό είναι απόλυτα κατανοητό. Η ιστορία όμως πρέπει κάποτε να γραφτεί αντικειμενική τουλάχιστον από  τις επόμενες γενεές, αλλά τότε τα στοιχεία θα έχουν εκλείψει, όταν εκλείψουν και οι άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα. Εγώ δίνω εδώ μερικά στοιχεία για τους ιστορικούς του μέλλοντος χωρίς να παίρνω κάποια θέση στα γεγονότα η να κάνω κάποια κρίση.

Α) Θύματα που εκτελέστηκαν από τους κομμουνιστές το έτος 1944 

Μπαρλιάς Αναστάσιος του Χρήστου (ή Μπατζάβαλης) 29 ετών

Απόφοιτος της  Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Γεννήθηκε το 1915.  Εκτελέστηκε (σύμφωνα με επιγραφή που σώζεται στο μνήμα του) στις οκτώ  Μαΐου 1944  σε ηλικία 29 ετών έξω από το σπίτι του πατέρα του. Η εκτέλεση του έγινε κατά την προσπάθεια του να διαφύγει το κομμουνιστικό απόσπασμα, που μπήκε στο σπίτι του να τον συλλάβει. Ο Αν. Μπαρλιάς είχε ενταχθεί στις πρώτες πολιτικές ομάδες αντιστάσεως του τέως Δήμου Κλεωνών. Στις ομάδες αυτές είχαν την αρχηγία αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού.[1].  Οι ομάδες αυτές αργότερα μετά την υποχρεωτική σχεδόν  ένωση των με το ΕΑΜ θεωρήθηκαν αντιδραστικές. Η συνένωση έγινε ύστερα  από προτροπή και  των Άγγλων- αλλά και του στρατηγείου της Μέσης Ανατολής, όπου εκεί ήταν  και η Ελληνική κυβέρνηση εξορίας.  Αρκετοί οπαδοί των πολιτικών αντιστασιακών αυτών ομάδων (που ίδρυσαν αξιωματικοί του ελληνικού στρατού), οι οποίοι εξακολουθούσαν και μετά  την ένωση της ηγεσίας των με το ΕΑΜ να δραστηριοποιούνται   ανεξάρτητα ή αντίθετα χωρίς εντολή του ΕΑΜ   εκτελέστηκαν από τους κομουνιστές.

-Ταγαράς Δημήτριος 44 ετών

-Ταγαρά Διαμάντωι  40 ετών

-Ταγαράς Παναγιώτης  33 ετών

-Ταγαρά Αικατερίνη 29 ετών

-Κορακιανίτης Νικολαος  48  ετών

-Ζώγαλη Γεωργία του Ιωάννου 17 ετών

-Παπανδρέου Παναγιώτης του Αναστασίου 40 ετών

-Πισιμίσσης Παναγιώτης  36 ετών

-Καρυώτης Νικόλαος  44 ετών

-Καρυώτης Απόστολος 34 ετών

-Καρυώτης Γεώργιος 36 εων

-Κουκέλης Ελευθέριος 20 ετών

-Γκρούτσης Βασίλειος 23 ετών

-Κοντογιώργος Γεώργιος  22 ετών

-Κλάρος Ηλίας  30 ετών

-Μπαρλιάς Βασίλειος 74 ετών

-Μπαρλιά Ελένη 20 ετών

Β) Θύματα κομουνιστών που εκτελέστηκαν από τους Τσολιάδες μετά την κατάρρευση του ΕΑΜ

Τόμπρας Γεώργιος από το χωριό Κλένιες Κορινθίας, ηγετικό στέλεχος των κομμουνιστών. Ο Τόμπρας ντουφεκίστηκε στον Άγιο Βασίλειο στη θέση βρύση του επάνω χωριού (η βρύση υπάρχει και σήμερα και λέγεται και Σάβυζα).

Ο Καπετάν Τόμπρος -Ιωάννης Ρεκλείτης -κατήγετο από Κλένιες Κορινθίας

Καραντάσης (Λυντσαρίστηκε δημόσια στην κεντρική πλατεία του χωριού Αγίου Βασιλείου από το εξαγριωμένο πλήθος )

——————-

[1] Καλαράς Σταύρος, Μία ζωή για τη Ελλάδα, τόμος Β, ΑΘΗΝΑ 1996, σελίδα 18,19

ΣΗΜΕΊΩΣΗ.- Σύμφωνα με τον  Σ. Καλαρά και οι εκτελεσθέντες Παναγιώτης Κ. Ταγαράς, Β. Α Μπαρλιάς και ο Π. Α.Παπανδρέου ανήκαν στις πολιτικές   ομάδες  αντιστάσεως, που είχαν ιδρύσει στελέχη του ελληνικού στρατού, των οποίων ηγετικό στέλεχος ήταν και ο ίδιος ο Καλαράς στο Δήμο Κλεωνών και στην   Κορινθία. Στον δικό του κατάλογο των εκτελεσθέντων δίπλα από τα πιο πάνω  ονόματα  ο Καλαράς βάζει την λέξη οπαδοί μας. Δίπλα όμως  από το  όνομα του Τάσου Μπαρλιά βάζει την φράση Δικηγόρος  και ανώτερο στέλεχος μας.

Ο Καλαράς στο κατάλογο των εκτελεσθέντων αναφέρει στο βιβλίο του ακόμη δύο ονόματα εκτελεσθέντων του Αγίου Βασιλείου, δηλαδή τον Ι. Γκόφα και τον Κ.Ι.  Αντύπα. ( Καλαράς Σταύρος, Μία ζωή για τη Ελλάδα, τόμος Β, ΑΘΗΝΑ 1996, σελίδα 61). Τ ονόματα αυτά δεν υπάρχουν σήμερα στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας.

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: