Γιάννης Κουτσούκος

Σεπτεμβρίου 29, 2017

Ο πολιτικός υπεύθυνος του ΕΑΜ το 1944 στη περιοχή της Αργολιδοκορινθίας Ζέγκος Θεόδωρος με το ψευδώνυμο Στάθης ή Τριαντάφυλλος.

 

Το πιο κάτω κείμενο είναι από το υπό συγγραφή βιβλίο του Γιάννη Κουτσούκου: «Κατοχή και εμφύλιος στη περιοχή του Αγίου Βασιλείου  Κορινθίας.»

 

Στο κεφάλαιο αυτό δεν θα εκφράσουμε καμία προσωπική άποψη. Θα στηριχθούμε μόνο σε σωζόμενες μέχρι σήμερα έγγραφες πηγές, τις οποίες και θα αναφέρουμε.

Μετά την συγχώνευση του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ στην Κορινθία (βουνό Φαρμακάς) στις 9. Σεπτεμβρίου 1943 και πρακτικά μετά την πλήρη υποταγή του EΔΕΣ στο ΕΛΑΣ, το πελοποννησιακό γραφείο του Ε.Α.Μ διορίζει δίπλα στον στρατιωτικό υπεύθυνο του έκτου Συντάγματος του ΕΛΑΣ (Εμμανουήλ Βαζαίο) έναν πολιτικό υπεύθυνο της περιοχής τον Θεόδωρο Ζέγκο με το ψευδώνυμο Τριαντάφυλλος ή Στάθης.

Έχουν εκφρασθεί πολλές αρνητικές απόψεις για το πρόσωπο αυτό και για τον σκληρό και απάνθρωπο ρόλο που έπαιξε. Σύμφωνα με τον Εμμανουήλ Βαζαίο, στρατιωτικό διοικητή του έκτου συντάγματος του ΕΛΑΣ στην Αργολιδοκορινθία, ο άνθρωπος αυτός (ο Ζέγκος ή Στάθης) «είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου επί πάντων εις την περιοχή». Επί πλέον ο Βαζαίος τον αποκαλεί «υπεύθυνο πολιτικό δικτάτορα, τον οποίον οι διάφοροι διανοούμενοι κομμουνισταί καταγόμενοι εκ της περιοχής καπεταναίοι, και πολιτικοί οργανωμένοι στο ΕΑΜ είχαν γίνει πιστά ανδρείκελα του Στάθη, τον έτρεμαν κυριολεκτικώς και ουδείς εξ αυτών τόλμησε να τον συγκρατήσει από το σαδιστικόν κατήφορον του να βασανίζει και να εκτελεί κατά το δοκούν.» [1]

O Κ. Καπέλλος τον αποκαλεί μία από τις «σκοτεινές προσωπικότητες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Αργολιδοκορινθία » και γράφει ότι το πραγματικό του όνομα ήταν Θεόδωρος Ζέγκος, ταχυδρομικός από την Μαγνησία της Θεσσαλίας ή από την Ήπειρο.[2] Ο Σταύρος Καλαράς, πολιτικό στέλεχος του ΕΔΕΣ τέως Δήμου Κλεωνών αναφέρει, ότι στην δυσμένεια του Στάθη ή Τριαντάφυλλου είχαν πέσει ο ίδιος ο Καλαράς, ο Διπλός (με το πραγματικό του όνομα Διονύσιος Θωμαίδης, κορίνθιος υπεύθυνος τομεάρχης του ΕΑΜ ολοκλήρου του τ. Δήμου Κλεωνών), ο Καπλάνης και άλλα στελέχη του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ της περιοχής του τέως δήμου Κλεωνών. Ειδικά για τον Καπλάνη, αναφέρει ο Καλαράς, ότι «υποχρεώθηκε να φύγει από την περιφέρεια μας, διότι είχε πέσει σε δυσμένεια του Πελοποννησιακού Γραμματέα του κόμματος Στάθη ή Τριαντάφυλλου, ο οποίος επέμενε στην πλήρη εξόντωση του[3].

O Ιωάννης Κ. Μπουγάς στο βιβλίο του[4] για τον εμφύλιο πόλεμο γράφει ότι:

Α). Με υπαιτιότητα και με τις αυθαίρετες ενέργειες του Ζέγκου[5] μόνο στον νομό Αργολιδοκορινθίας έγιναν πάνω από 1.200 αδικαιολόγητες εκτελέσεις ανθρώπων. Ως πηγή επικαλείται ο Ι. Μπουγάς εσωτερική έκθεση προς το πολιτικό γραφείο του ΚΚΕ, στις 15 Μαρτίου του 1946, την οποία υπέβαλε ένα κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ και η οποία έκθεση βρίσκεται στο αρχείο του ΚΚΕ στα ΑΣΚΙ(Φ=24/2/102).

Β). Αντίθετα για το χρονικό διάστημα 12-12-1945 (Συνθήκη Βάρκιζας) έως 31-3-1946 (αρχή κομμουνιστικής εξέγερσης του 1946-1949) σύμφωνα πάλι με τον Ι. Μπουγά το σύνολο των φονευθέντων από αντικομουνιστικές οργανώσεις σε όλη την Ελλάδα (και όχι μόνο στον νομό Αργολιδοκορινθίας) ανέρχονται στους 1.289 .

Ο τότε αξιωματικός του έκτου συντάγματος του ΕΛΑΣ Περίανδρος Τόγιας, δικηγόρος και κατόπιν συμβολαιογράφος Κορίνθου, καταθέτει την εξής Μαρτυρία για τον Στάθη ή Ζέγκο. Ότι του ζήτησε να εκτελέσει το τρία τοις εκατό των κατοίκων από μερικά χωριά της ορεινής Κορινθίας. [6]:

«Ήταν Αύγουστος μήνας του 1944 και τα σημάδια από τα μέτωπα του πολέμου έδειχναν , ότι δεν θ΄ αργούσε η απελευθέρωση της χώρας. Η Διοίκηση του 6ου Συντάγματος, που υπηρετούσα κι  εγώ, είχε στρατοπεδεύσει με την υποδειγματική ομάδα της ΕΠΟΝ στο χωριό Εξοχή του Δήμου Αλέας του Νομού Αργολίδας.

Εκείνες τις ημέρες είχε έρθει για επιθεώρηση των Πολιτικών Οργανώσεων του Νομού ένας κάποιος ονόματι ¨Στάθης¨, αγνώστων λοιπών στοιχείων, για όλους εμάς, μέγα όμως στέλεχος του Κομουνιστικού Κόμματος και μέλος της Πελοποννησιακής Επιτροπής του ΚΚΕ.

Με συνάντησε ιδιαιτέρως στο χωριό αυτό και μου ζήτησε να προβώ στην εκτέλεση ενός ποσοστού 3% από τους κατοίκους όλων των χωριών εκείνων εις τα οποία, ως επί το πλείστον, στρατοπέδευε η Διοίκηση του Συντάγματος, δηλαδή της Γκούρας, της Γκιόζας (Μάτι), της Λαύκας, της Σκοτεινής κλπ.

Σε ερώτησή μου, σε τι απέβλεπε αυτή η εκκαθάριση, μου απάντησε ότι έπρεπε, ενόψει της επικείμενης απελευθέρωσης της χώρας, όλα τα αντιδραστικά στοιχεία των χωριών να λείψουν κατά την απελευθέρωση,  για να μπορέσουμε να επιβληθούμε άνετα σαν Κυβέρνηση του Λαού.

Σε δεύτερη ερώτησή μου, ποιοι κατά την γνώμη του πρέπει να εκτελεστούν, μου απάντησε όλοι οι έμποροι των χωριών, οι οπαδοί του Λαϊκού Κόμματος, οι Βασιλόφρονες κλπ.»

 

Την πρόθεση αυτή του Στάθη ή Τριαντάφυλλου ή Ζέγκου για ομαδικές εκτελέσεις του πληθυσμού στα χωριά επιβεβαιώνει και ο διοικητής του έκτου συντάγματος του ΕΛΑΣ Εμ. Βαζαίος, ο οποίος γράφει, ότι «ως στρατιωτικός αρχηγός δεν ελάμβανε επίσημα γνώση των συλλήψεων,» βασανισμών και μεμονωμένων ή ομαδικών εκτελέσεων (από την ΟΠΛΑ): «Αυτό ήταν έργο των πολιτικών οργανώσεων και της πολιτοφυλακής, η οποία ήταν ανεξάρτητη και εκτελούσε διαταγές του Στάθη.» Επίσης αναφέρει, ότι το ποσοστό των προκρίτων του πληθυσμού από κάθε χωριό, που είχε πρόθεση ο Στάθης για να εκτελεστεί ήταν πολύ μεγαλύτερο από το «τρία τοις εκατό »και έφθανε «το πέντε έως δέκα τοις εκατό».

Ο Βαζαίος απαντώντας στην πρόθεση του Στάθη για ομαδικές εκτελέσεις του είπε, ότι αυτό θα ήταν εγκληματική ενέργεια και δεν συμφωνούσε. Τότε ο Στάθης απείλησε τον Βαζαίο για την ζωή του και του απάντησε . «Συναγωνιστή Αρχηγέ, φύλαξε το κεφάλι σου και μην αναμιγνύεσαι εις αλλότρια καθήκοντα.»

Αλλά και ο ίδιος ο Άρης Βελουχιώτης, ο οποίος ανέλαβε την διοίκηση της ΙΙΙ μεραρχίας του ΕΛΑΣ στη Πελοπόννησο φέρεται να είπε προς τον Πελοπίδα και παρουσία και του Εμμ. Βαζαίου. «Τα έχουν κάνει θάλασσα οι πατριώτες σου οι Κορίνθιοι, αφήκαν τον Στάθη να αλωνίζει την περιοχή εις βάρος του Αγώνα. Θέλουν μαστίγωμα [7]»

O Μήτσος Ρήγας από το Λουτράκι νεαρός αντάρτης τότε γράφει τα εξής:

Ο Στάθης, μου έκανε κακή εντύπωση σε μία σύσκεψη, που είπε: «Θα πρέπει να χτυπήσουμε την αντίδραση. Ένα 10% τουλάχιστον σε κάθε χωριό πρέπει να χτυπηθεί».

Πώς θα βγάλεις αυτό το 10%.; Κι αν δεν υπάρχει ; Τι είναι, δεν είναι άνθρωποι ; Ποσοστά είναι ; Μας χτύπησε άσχημα[8].

 

Η ΚΟΠΠ (Κομματική Επιτροπή Περιφέρειας Πελοποννήσου) του ΚΚΕ διέγραψε τον Στάθη από μέλος του ΚΚΕ «για διαστρέβλωση της κομματικής γραμμής στην οργάνωση, που καθοδηγούσε» (Εφημερίδα «Λεύτερος Μοριάς», Φ. 27/14-10-44)[9]

Στην έγγραφη αναφορά-απολογία του Στάθη ή Τριαντάφυλλου ή Ζέγκου, προς το Π.Γ της Κ.Ε του ΚΚΕ τον Αύγουστο του 1944 αναφέρει ο ίδιος τα πιο κάτω: Στην ολομέλεια της Κ.Ε.Π.Π κατηγορήθηκε, ότι «διαστρέβλωσε την κομματική γραμμή σαν οργανωτής στο Νομό Αργολιδοκορινθίας». Σαν επιχείρημα υπεράσπισης του μεταξύ άλλων αναφέρει, ότι τόσο η ΚΕΠΠ, όσο και κύριο άρθρο της εφημερίδας «Μωριάς» έδιναν οδηγίες για τον τρόπο δράσεως κατά των αντιπάλων. Το σύνθημα ήταν «Λεπίδι-Λεπίδι στην αντίδραση[10]»

Παραθέτουμε ένα σύντομο βιογραφικό του Ζέγκου:

(Εφημερίδα «Αργειακό Βήμα,» Γ.Κ.Ο, Τετάρτη 6/10/2010)

«Ο Θεόδωρος Ζέγκος (Στάθης) καταγόταν από την περιοχή της Λάρισας και ήταν υπάλληλος του οργανισμού των τριών ΤΤΤ (τηλεφώνων, τηλεγράφων και ταχυδρομείων), προδρόμου οργανισμού του OTE. Οι υπάλληλοι του ελέγοντο τριατατικοί. Είχε τα ψευδώνυμα Στάθης ή Τριαντάφυλλος. Το καλοκαίρι του 1944 ήταν περιφερειακός γραμματέας για την Πελοπόννησο του ΚΚΕ, με έδρα το χωριό Καλύβια (Κορινθίας) που σήμερα λέγεται Φενεός, εγγύς της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου. Βεβαίως μετεκινείτο και σε άλλες περιοχές. Με το ψευδώνυμο ΣΤΑΘΗΣ έγινε περιβόητος διότι επί των ημερών του έγινε στην «Τρύπα» η δραματική σφαγή. Το περίεργο είναι ότι δεν εφονεύοντο όλοι, όσοι οδηγούντο στο στρατόπεδο της Μονής. Μερικοί εκρατούντο για κάποιες ημέρες, ανεκρίνοντο και αναχωρούσαν. Δεν γνωρίζουμε τη διαδικασία εκδόσεως των καταδικαστικών αποφάσεων και πως εβεβαιούτο η ενοχή του καθενός ή η αθωότητά του. Ο Θεόδωρος Ζέγκος επεβίωσε και στο δεύτερο αντάρτικο και τελικά κατέφυγε στην Πολωνία, όπου έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας

[1] Βαζαίου Εμμανουήλ, Τα άγνωστα παρασκήνια της εθνικής αντίστασης εις την Πελοπόννησον, Έκδοσης εφημερίδος της Κορίνθου, Κόρινθος 1961, σελίδα 24

[2] Καπέλλος Κωνσταντίνος, Κοκοβούνι φενεού,  Φενεός 2016, LITHOS O.E, Κιάτο Κορινθίας, σελίδα 104.

[3] Καλαράς Σταύρος, Μία ζωή για τη Ελλάδα, τόμος Β, ΑΘΗΝΑ 1996, σελίδα 25,27,28

[4] Μπουγάς Ιωάννης, Αθώων αίμα, εκδόσεις Πελασγός, 2016, β τόμος, σελ.16,17,18

[5] Σύμφωνα με τον Ι. Μπουγά τότε ο Στάθης παρέμενε στα Καλύβια Φενεού Κορινθίας στο σπίτι της Βενετσιάνας Καψομαλούκη και έλεγχε όλη τη περιφέρεια Κορινθίας.

[6] Μπουγάς Ιωάννης, Αθώων αίμα, εκδόσεις Πελασγός, 2016, β τόμος, σελ. 23,24

[7] Βαζαίου Εμμανουήλ, Τα άγνωστα παρασκήνια της εθνικής αντίστασης εις την Πελοπόννησον, Έκδοσης εφημερίδος της Κορίνθου, Κόρινθος 1961, σελίδα 79,86

[8] Μούτουλα Παντελή,«Πελοπόννησος 1940-1945 – Η περιπέτεια της επιβίωσης, του διχασμού και της απελευθέρωσης», , Αθήνα 2004. 

[9] Καπέλλος Κωνσταντίνος, Κοκοβούνι φενεού,  Φενεός 2016, LITHOS O.E, Κιάτο Κορινθίας, σελίδα 106

[10] Μπουγάς Ιωάννης, Αθώων αίμα, Β τόμος, Αθήνα, εκδόσεις Πελασγός, Ιωάννου Γιαννάκενα σελ 543,  544

Γιαννης Κουτσούκος 29-9-2017

Advertisements

Σεπτεμβρίου 20, 2017

Ο ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΥΠΑΤΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΦΕΣΟΥ.

Filed under: θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 5:11 μμ

Ο ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΥΠΑΤΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΛΥΔΙΑΣ..
ΣΗΜΕΡΑ (20-09) ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ.
ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΣΤΟ ΞΗΡΟΛΟΦΟ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ, ΌΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΣΚΗΤΕΥΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ. ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΑΥΤΟΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΤΟΙΧΟΓΡΦΙΑ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΑΠΙΟΥ ΣΤΑ ΓΕΡΑΝΙΑ ΜΑΖΙ ΜΕ TON ΟΣΙΟ ΠΑΤΑΠΙΟ, ΤΗΝ ΟΣΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΙΚΩΝΑ ΤΟΝ ΝΕΟΝ.
ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΥ.(685 – 18 Ιουνίου 741)
ΚΑΤΑΣΦΑΓΗΚΕ ΣΤΟ ΞΗΡΟΝ ΟΡΟΣ (ΞΗΡΟΛΟΦΟΣ) ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ «ΕΡΙΦΘΗ ΒΟΡΑ ΤΟΙΣ ΚΥΣΙ», ΔΗΛΑΔΗ ΔΟΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΣΚΥΛΙΑ.

 

(Η φωτογραφία έχει ληφθεί από τον Γιάννη Κουτσούκο.)

Φωτογραφία του Jannis Koutsoukos.
 Ο ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΥΠΑΤΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΦΕΣΟΥ.

Σεπτεμβρίου 14, 2017

Με αφορμή την εορτή της 14ης Σεπτεμβρίου από την υμνωδία της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού.

Filed under: Υμνογραφία,θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 6:35 μμ

Η ύψωση σε εννέα ωδές

Με αφορμή την εορτή της 14ης Σεπτεμβρίου
από την υμνωδία της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού.

Του Γιάννη Κουτσούκου

Σήμερα θα κάνω πάλι μία προσπάθεια να εμβαθύνω στην ιστορική και δογματική σημασία, ενός ποιήματος που έχει συνθέσει ο μεγάλος Υμνογράφος της Εκκλησίας, ο Κοσμάς, ο επίσκοπος Μαϊουμά, πόλεως της Φοινίκης. Μαζί με τον αυτάδελφόν του όσιο Ιωάννη Δαμασκηνόν έγγραψαν «ασματικούς κανόνες», που σώζονται μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος Κοσμάς (8ος αιώνας) ήταν θετός αδελφός του Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού και συμμόνασαν και οι δύο για πολλά χρόνια στη Μονή του Αγ. Σάββα των Ιεροσολύμων. Ο ασματικός αυτός «κανόνας» της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού αποτελείται από εννέα ωδές (η ενάτη ωδή είναι διπλή). Το μέτρο του είναι τονικό, δηλαδή το βάρος πέφτει όχι στο μέτρο των αρχαίων Ελληνικών ποιημάτων (μακρά – βραχεία συλλαβή), αλλά στον τονισμό. Δηλαδή μεγάλη σημασία δίνεται στη μουσική έκφραση των λέξεων.
Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι καταλήγουσα. Η ποίηση είναι δογματική. Ύστερα από το σάλο των αιρέσεων της εποχής εκείνης οι υμνογράφοι τόνιζαν κατά λογοτεχνικότατο τρόπο τις υψηλές δογματικές αλήθειες της πίστης μας.
Στο δεύτερο τροπάριο της έβδομης ωδής του ασματικού «κανόνα» του Κοσμά περιέχεται μια θαυμαστή ερμηνεία των συμβολισμών του Παραδείσου, ο οποίος στην παλαιά Διαθήκη περιγράφεται σαν κήπος, αλλά και συμβολικά ονομάζεται και «ξύλον της γνώσεως».

Θα παραθέσουμε πρώτα το κείμενο και τη μετάφραση του τροπαρίου αυτού και θα σχολιάσουμε τη βαθύτερη σημασία που δίνεται, τόσο από τον Κοσμά, όσο και από άλλους εκκλησιαστικούς πατέρες για τον συμβολισμό του «ξύλου (δένδρου) της γνώσεως» στον Παράδεισο.
Κείμενο
Έλυσε πρόσταγμα Θεού παρακοή,
και ξύλον ήνεγκε
θάνατον βροτοίς,
το μη ευκαίρως μεταληφθέν
εν ασφαλεία της εριτίμου δε,
εντεύθεν ζωής το ξύλον είργετο,
ο νυκτιλόχου
δυσθανούς ηνέωξεν,
ευγνωμοσύνη κράζοντος
ο υπερύμνητος, των Πατέρων και ημών,
Θεός ευλογητός εί.

Μετάφραση
Με την παρακοή του ο Αδάμ αθέτησε την εντολή του Θεού και ο καρπός του δένδρου που γεύτηκε ακαίρως (σε όχι αρμόδιο χρόνο) προξένησε θάνατο (σ’ αυτόν) και στους απογόνους του. Έκτοτε το δένδρο της πολύτιμης ζωής ήταν απαγορευμένο (για τους θνητούς) φρουρούμενο με μεγάλη ασφάλεια. Αυτό δε (δηλ. την κλεισμένη πόρτα του Παραδείσου και του ξύλου της ζωής) άνοιξε η ευγνώμων εκδήλωση του ληστή, που υπέστη τον ατιμωτικό θάνατο (του Σταυρού) και που αναφωνούσε: Θεέ μας και Θεέ των Πατέρων μας, ο πάνω από κάθε ύμνο, είσαι δοξασμένος.

Ο καρπός του δένδρου της γνώσεως στον Παράδεισο σχολιάζει ο Αγ. Γρηγόριος ο θεολόγος: «… ήτο η θέα του Θεού, την οποίαν ημπορούσαν να πλησιάσουν χωρίς να κινδυνεύσουν μόνον εκείνοι, οι οποίοι είχαν τελειοποιηθεί με την άσκησην….» (Έργα 5, σ. 55-57). Επομένως μιλάμε για έναν «νοητόν παράδεισον» και όχι για έναν «κήπο με δένδρα και καρπούς».
Σ’ αυτό συνηγορεί και ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο οποίος γράφει: «… Το ξύλον της γνώσεως ήτο νοητόν και αυτό έμελε ο Αδάμ να το απλαύσει ευκαίρως, ήτοι εν καιρώ τω πρέποντι, όταν ήθελε φθάσει εις την τελειότητα. Και ίσως η τελειότητα του Αδάμ ήτο η θέωσις, όπου έμελε να λάβει διά την οποίαν και εδημιουργήθη….» (Εοργοδρόμιον σ. 41).
Το ίδιο υποστηρίζει και ο Άγιος Μάξιμος: «Γι’ αυτό το σκοπό μας έπλασε ο Θεός για να γίνουμε μέτοχοι (κοινωνοί) της θείας φύσεως».

Όλη αυτή η ερμηνεία ανάγεται στη φράση του τροπαρίου: «ευκαίρως μεταληφθέν». Δηλαδή το «ξύλον της γνώσεως» (η κοινωνία της θέας του Θεού) δε συνέφερε τους Πρωτοπλάστους τη στιγμή εκείνη, διότι δεν είχαν ακόμη την τελειότητα εκείνη, την οποία έπρεπε να είχαν. Τους είχε δοθεί, όμως, η δυνατότητα ν’ αποκτήσουν την τελειότητα. Αποτέλεσμα της μη έγκαιρης «γευστικής δοκιμής» των Πρωτοπλάστων ήταν αυτόματα να εκδιωχθούν από το δένδρο της ζωής (από τον Παράδεισο) και από τη χάρη του Θεού και έπεσαν σε μία πιο ατελέστερη μορφή (βαριά και φθαρτή σάρκα).
Το «δένδρο της ζωής» (δηλαδή η θέα του Θεού) ήταν απαγορευμένο και έκτοτε εφρουρείτο με μεγάλη ασφάλεια (από τη «φλογίνη ρομφαία» και «τα χερουβείμ») μέχρι τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού. Κατά την σταύρωση πρώτος ο ληστής με τη μεγάλη μετάνοιά του εισήλθε πάλι στον Παράδεισο. Για το θέμα αυτό ο Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος γράφει: «… Το ότι γίνεται (ο Πρωτόπλαστος) θνητός (σαρκικός) και ότι διακόπτεται η αμαρτία διά να μη γίνει αθάνατον το κακόν και έτσι η αμαρτία αποβαίνει φιλανθρωπία. Διότι εγώ έτσι πιστεύω ότι τιμωρεί ο Θεός» (Γρηγ. θεολόγου Έργα 5, σ. 55- 57).

Επομένως, ο σταυρικός θάνατος του Χριστού και η αυτεξούσια Ανάστασή του, που έγινε με τη θεϊκή του δύναμη (ως δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος) έδωσε τη δυνατότητα πάλι στους ανθρώπους με τη δύναμη της πίστης και της μετάνοιας να μπορούν να εισέλθουν πάλι στον Παράδεισο (στη «θέα του Θεού»), όπως λέει ο Αγ. Γρηγόριος ή στη «θέωση», όπως λέγει ο Αγ. Νικόδημος.

Πρώτος λοιπόν επάνω στο σταυρό του ο «εκ δεξιών ληστής»:
α) με την εξομολόγησή του (εγώ καλά παθαίνω ανάλογα με αυτά που έκανα),
β) με την πίστην του, που αναγνώρισε τη θεότητα ενός συσταυρωμένου του («δε φοβάσαι τον Θεόν») και
γ) με τη μετάνοιά του («μνήσθητί μου, Κύριε εν τη Βασιλείου σου»)
είναι αυτός, ένας μετανοημένος ληστής -λέει ο υμνογράφος- που μπήκε πρώτος στον Παράδεισο.

Εδώ ακριβώς έχει τη βαθύτερη σημασία το τροπάριο αυτό: Στη σχέση σταυρικής θυσίας του Χριστού και δυνατότητας εισόδου πάλι στον Παράδεισο (θέωση) γεγονότα που διαδραματίστηκαν επάνω στο Τίμιο Ξύλο του Σταυρού, την προσκύνησην του οποίου στις 14 Σεπτεμβρίου εορτάζομεν.

Το κείμενο αυτό περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Γιάννη Κουτσούκου «ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ»

 

Υπαίθρια ολονυκτία στο προαύλιο χώρο της ιστορικής Ιεράς Μονής Κηπουραίων (Κηπούρια ) στην Κεφαλονιά.

Filed under: θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 9:16 πμ

Η Παραδοσιακή ολονυκτία της υψώσεως του τιμίου Σταυρού στα Κηπούρια Κεφαλλονιάς έγινε και φέτος στην ύπαιθρο λόγω της βλάβης που έχει υποστεί η Εκκλησία και η Ιερά Μονή από τους  σεισμούς  του 2014.

Περίπου επτά  ώρες διήρκεσε η ολονυκτία, η οποία τελείωσε στις 2.30 το πρωί.

Εσπερινός, Αρτοκλασία, Όρθρος, Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο υπέρ του μακαριστού ιεροδιακόνου  Ευσέβιου τελευταίου  μοναχού της Μονής ήσαν οι ακολουθίες της ολονυκτίας.

Ο Σεβασμιώτατος μητροπολίτης Δημήτριος χοροστάτησε σε όλες τις κατανυκτικές αυτές ακολουθίες.

Πλήθος κόσμου όπως πάντα συνέρρευσε στην παραδοσιακή για την Κεφαλλονιά Μονή, η οποία είναι όχι μόνο ιστορική και ιδιαιτέρου φυσικού κάλους, αλλά προσελκύει και πολλούς Κεφαλλονίτες προσκυνητές της διασποράς και ακόμη πολλούς αλλοδαπούς τουρίστες.

Γιάννης Κουτσούκος

14-9-2017

 

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: