Γιάννης Κουτσούκος

Ιουνίου 14, 2017

ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΑΥΛΟΥ. ΠΕΝΤΕ ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ : προέγνω, προώρισε, ἐκάλεσε, ἐδικαίωσε, ἐδόξασε.

Filed under: Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:15 μμ

Πηγή: ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΑΥΛΟΥ. ΠΕΝΤΕ ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ : προέγνω, προώρισε, ἐκάλεσε, ἐδικαίωσε, ἐδόξασε.

Απρίλιος 23, 2017

Ιστορικά στοιχεία για το κατεστραμμένο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στον κάμπο του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας.

Filed under: Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:02 πμ

ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ «ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ  ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 2.600 Π.Χ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ»

Το εξωκλήσι Άγιος Γεώργιος στη σημερινή θέση Μοναστήρι (παλιά ονομασία Αζίζι), όπου και τα ερείπια του εκεί Μετοχίου της Μονής. του Αγίου Δημητρίου Στεφανίου
Η ιερά μονή Αγίου Δημητρίου Στεφανίου Κορινθίας, ή οποία λειτουργεί και σήμερα δυτικά του Στεφανίου ως γυναικεία μονή, είχε αποκτήσει επί Τουρκοκρατίας πολλά κτήματα και στην πεδιάδα του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας. Ο λόγος ήταν ότι φιρμάνι του Σουλτάνου, το οποίο εκδόθηκε μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453, όριζε ότι αν κάποιος υπόδουλος Έλληνας δώριζε τα κτήματα του σε μοναστήρι, τότε οι Τούρκοι δεν είχαν δικαίωμα να του τα πάρουν. Οι ίδιοι οι δωρητές των κτημάτων συνήθως καλλιεργούσαν τα κτήματα αυτά ως συνεταίροι της μονής. Για την καλλιέργεια των κτημάτων αυτών στην πεδιάδα του Αγίου Βασιλείου η μονή του Αγίου Δημητρίου Στεφανίου απεφάσισε να έχει μόνιμα μοναχούς εκεί για να επιβλέπουν και να καλλιεργούν την περιουσία της. Χρειάστηκε δηλαδή να κτίσει μέσα στα κτήματα της μονής ένα μετόχι (κτιριακό παράρτημα) για την διαμονή των μοναχών και ένα ιερό ναό για τον εκκλησιασμό τους.
Η εκκλησία στο μετόχι του Αγίου Γεωργίου στην πεδιάδα του Αγίου Βασιλείου κατασκευάστηκε το έτος 1832. Αυτό προκύπτει από σωζόμενο έγγραφο της Μονής Στεφανίου προς την Βασιλική Διοίκηση Κορινθίας με ημερομηνία 8 Ιουνίου 1837 και αριθ. 6, Δ4. Σε αυτό το έγγραφο η μονή Στεφανίου απαντάει στη Διοίκηση Κορίνθου και αναφέρει επί πλέον ότι η μονή Στεφανίου απέχει από το μετόχι, που βρίσκεται στον Άγιο Βασίλειο, τέσσερις ώρες και δεν μπορούν οι μοναχοί του μετοχίου να πηγαίνουν συνεχώς από τον Άγιο Βασίλειο για εκκλησιασμό στο Στεφάνι. Από το ίδιο έγγραφο προκύπτει ότι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου κατασκευάστηκε με την προτροπή του τότε επισκόπου Κορίνθου Κυρίλλου του Β’ Ροδόπουλου, ο οποίος διετέλεσε επίσκοπος από το 1819 έως το 1836. Επίσης αυτό το έγγραφο προσδιορίζει την θέση του μετοχίου με την φράση κατά την θέσιν Κορτέσαν, δηλαδή κοντά στην Κουρτέσαν (πρόκειται για το Χάνι της Κουρτέσας) και δεν χρησιμοποιεί το όνομα της γνωστής τότε τοποθεσίας Αζίζι, στην οποία είχε κτισθεί το μετόχι του Αγίου Γεωργίου.

Πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία της περιοχής μας παρέχουν επίσης και δύο προγενέστερα έγγραφα της Μονής Στεφανίου, τα οποία υπογράφει ο ηγούμενος Χριστόφορος και ο σύμβουλος της Μονής Μακάριος.
Το πρώτο έχει αριθ. 23 και ημερομηνία 11 Οκτωβρίου 1836. Απευθύνεται προς τον Διοικητή Κορινθίας και ζητάει να γίνουν τα εγκαίνια της εκκλησίας του μετοχίου στη θέση Αζίζι, (δηλ του σημερινού Αγίου Γεωργίου στο κάμπο του Αγίου Βασιλείου). Η σπουδαία πληροφορία αυτού του εγγράφου είναι ότι αδιάκοπα ευρίσκονται εκεί στην περιοχή Χριστιανοί «καθώς και η εν Κουρτέση σταθμεύουσα Χωροφυλακή». Με απλά λόγια η χωροφυλακή στο Χάνι της Κουρτέσας έχει εγκατασταθεί προ του 1836 και στην περιοχή εκτός από τους μοναχούς ευρίσκονται συνεχώς και εργαζόμενοι στα κτήματα του μετοχίου ή σε δικές τους εργασίες.
Το δεύτερο έγγραφο με ημερομηνία 25 Νοεμβρίου 1836 και αρ. 22απευθύνεται προς την εκκλησιαστική επιτροπή της επισκοπής Κορινθίας και ζητάει επίσης την άδεια να εγκαινιασθεί ο πιο πάνω ναός του μετοχίου στην θέση Αζίζι. Τελικά η εκκλησιαστική επισκοπική επιτροπή, η οποία αποτελείται από τον Ναθαναήλ Αγγελόπουλο και τον Ιωσήφ Κωνσταντινίδη, με ημερομηνία πρώτη Δεκεμβρίου 1836 δεν εγκρίνει τα εγκαίνια, διότι η εκκλησία δεν ευρίσκεται σε οικισμό («μέρος κατοικούμενο»).
Από προφορικές πληροφορίες που αφορούν τις αρχές του εικοστού αιώνα προκύπτουν τα εξής: α) Οι μοναχοί έμειναν στο μετόχι μέχρι τουλάχιστον το 1918 και μάλλον αποχώρησαν το 1920, οπότε το εγκατέλειψαν μαζί με τον ηγούμενο και πήγαν στο Στεφάνι β) Η υποχρεωτική μεταβίβαση στους κατοίκους του χωριού της τεράστιας περιουσίας (μοναστηριακά), που είχε το μοναστήρι στην περιοχή του Αγίου Βασιλείου έγινε το 1924. Ο αναδασμός της γης και η διανομή στους κατοίκους έγινε το 1927.γ) Ο νερόμυλος που λειτουργούσε βόρεια από το μετόχι – περίπου 200 μέτρα μακριά από αυτό – ήταν παλαιότερος και ανήκε στην ιδιοκτησία του μετοχιού δ) Οι μοναχοί λειτουργούσαν το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου τακτικά ε) Μέχρι την δεκαετία του 1960 κατά την εορτή του Αγίου Γεωργίου διεξήγοντο αγώνες ιππασίας μετά την θεία λειτουργία. Η διαδρομή άρχιζε από το μετόχι του Αγίου Γεωργίου μέχρι το χωριό του Αγίου Βασιλείου στ) Το μετόχι διέθετε τρεχούμενο νερό και για το πότισμα των καλλιεργειών, αλλά και για την κίνηση του νερόμυλου ζ) Το κεντρικό διώροφο κτίριο του μετοχιού, το οποίο σώζεται ακόμη και σήμερα με πεσμένη την οροφή του και ονομάζεται από τους ντόπιους μοναστήρι κατασκευάσθηκε το 1902 και εγκαταλείφθηκε το 1920.

Γιάννης Κουτσούκος

Μαρτίου 18, 2017

«Το όνειρο ενός γελοίου.»Mονόλογος του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Filed under: Θέατρο,λογοτεχνία,Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 10:58 μμ

Απόψε παρακολούθησα τον θεατρικό μονόλογο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στο συναυλιακό χώρο :»Μαρία Δημητριάδη» στην Κόρινθο:»Το όνειρο ενός γελοίου.»
Ήταν ένα απίίθανο και μοναδικό παραλήρημα ανθρωπισμού, αγάπης και ανθρώπινης μεταφυσικής του κορυφαίου Ντοστογιέφσκι.
Η απόδοση του μονόλογου από τον Δημήτρη Βερύκιο στην σκηνή ήταν βιωματική, καταπληκτική και σχεδόν ανεπανάληπτη.
Συγχαρητήρια και στον φίλο Βασίλη Κανιάρη για την πολιτιστική του προσφορά στην Πόλη μας.

Μαρτίου 7, 2017

Γραπτές μαρτυρίες για την σχέση των αντιστασιακών ομάδων ΕΔΕΣ και ΕΑΜ με τους Άγγλους αξιωματικούς στην Κορινθία.

 

Στο κεφάλαιο αυτό δεν θα φέρομε καμία δική μας γνώμη ή κρίση. Θα αφήσουμε να μιλήσουν οι γραπτές μαρτυρίες από τα πρωτότυπα κείμενα, που σώζονται μέχρι σήμερα από το ημερολόγιο του Μ. Βαζαίου (Άγνωστα παρασκήνια της εθνικής αντίστασης , εκδοση ΕΦΗΜΕΡΊΣ ΤΗΣ ΚΟΡΊΝΘΟΥ, Κόρινθος 1961)

1.H αντιστασιακή ομάδα του ΕΔΕΣ (μονίμων αξιωματικών, που πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο) δρούσε ανεξάρτητη στο βουνό (Φαρμακάς) με διοικητή τον Μανώλη Βαζαίο από 20 Ιουνίου 1943 έως 8 Σεπτεμβρίου 1943. Ο ίδιος ο Βαζαίος γράφει ότι κατά το διάστημα αυτό αγωνιζότανε (με τους συντρόφους του) να συγκρατήσει την εθνικιστικήν ομάδα του Φαρμακά, «αλλά μας άφησαν να γίνωμεν βορά του ΕΛΑΣ »

2.Στο πιο κάτω κείμενο από το πρωτότυπο του Μ. Βαζαίου προκύπτει, ότι ο Άγγλος Ταγματάρχης Τζέιμς που ήταν στην περιοχή του Φαρμακά λέει ορθά κοφτά στον Μ. Βαζαίο, ότι το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής ( δηλαδή οι Άγγλοι) αναγνωρίζει μόνο τον ΕΛΑΣ (ΚΚΕ) και ότι πρέπει ο ΕΔΕΣ να συνεργασθεί με τα ΕΛΑΣ. Αν δεν γίνει αυτή η συνεργασία τότε το ΕΛΑΣ θα κτυπήσει και θα διαλύσει τον ΕΔΕΣ. Επί πλέον ο Άγγλος Ταγματάρχης Τζέιμς επιθεωρεί την ομάδα του ΕΔΕΣ στο βουνό Φαρμακά.
3.Ένας άλλος Άγγλος Ταγματάρχης με το όνομα Ριντ , υπεύθυνος για την περιοχή της Τριφυλλίας ρίχνει από τα αεροπλάνα όπλα και εφόδια με την προϋπόθεση να τα μοιράσουν ίσα και οι δύο ευρισκόμενες εκεί ομάδες ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ. Οι ομάδες όμως τσακώνονται στη μοιρασιά και συγκρούονται μεταξύ των. Επικρατεί η ομάδα του ΕΛΑΣ και στελέχη του ΕΔΕΣ της περιοχής εγκαταλείπουν το βουνό και τον αντιστασιακό αγώνα και φεύγουν για την Αθήνα να ιδιωτεύσουν. Ο εμφύλιος έχει ήδη αρχίσει παρουσία των Άγγλων Ταγματαρχών. Άλλες ομάδες του ΕΔΕΣ συγχωνεύονται με το ΕΛΑΣ και άλλες συγκρούονται.

Μαρτίου 5, 2017

Γεγονότα του ΕΔΕΣ το 1942: Φυγάδευση από Κόρινθο αξιωματικών στη Μέση Ανατολή. Συλλήψεις από Ιταλούς ως ομήρων των Ταρσούλη, Παπαγεωργίου και Γ. Χατζόπουλου( μετέπειτα Μητροπολίτου Δημητριάδος) .

Το 1942 οι ιταλοί παρακολουθούν άγρια τους τριάντα αποστράτους μόνιμους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού, που διαμένουν  στην Κόρινθο. Κάνουν συχνές έρευνες στα σπίτια τους και τους καλούν για ανακρίσεις. Παρά ταύτα οι έλληνες δημιουργούν μία τοπική μυστική οργάνωση για δύο λόγους. Πρώτον να αρχίσουν το αντάρτικο στα βουνά σε συνεργασία με τον ΕΔΕΣ, όταν οι συνθήκες θα είναι κατάλληλες και εύρισκαν οπλισμό. Και δεύτερον να κάνουν αποστολές με βενζινόλποια ομάδων αξιωματικών από την Κορινθία στην Μέση Ανατολή. Κατά την πρώτη όμως αποστολή ο καπετάνιος του βενζινόπλοιου τους πρόδωσε. Τότε συνελήφθη  ο κορίνθιος Αρχιμανδρίτης της Μητροπόλεως Κορινθίας Γ. Χατζόπουλος και τον έστειλαν ως όμηρο στην Ιταλία και κατόπιν στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, έξω από το Μόναχο.  Ο Γ. Χατζόπουλος έγινε αργότερα με το όνομα Δαμασκηνός Μητροπολίτης Ολυμπίας και Τριφυλίας και  μετέπειτα Δημητριάδος[1].

Στην Πελοπόννησο υπήρχαν τότε 90.000 Ιταλοί και 15.000 Γερμανοί στρατιώτες ως δύναμη κατοχής.

Η εξεύρεση όπλων για το αντάρτικο στα βουνά ήταν πολύ δύσκολη. Ο διοικητής όμως του αστυνομικού τμήματος Κορίνθου Νιαρχάκος Παναγιώτης[2] παρέδωσε στους αξιωματικούς δώδεκα ντουφέκια με φυσίγγια, τα οποία έκρυψαν προσωρινά σε υπόνομο κατοικίας στην Κόρινθο.

Οι Ιταλοί συλλαμβάνουν στην Κόρινθο το Ταγματάρχη Ταρσούλην Γ. και τον Λοχαγόν Παπαγεωργίου Χαράλαμπο, τους οποίους απέστειλαν ως ομήρους στην Ιταλία.

 

[1] Ο Δαμασκηνός Χατζόπουλος είχε γεννηθεί στην Κόρινθο το 1913. Περάτωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στην Κόρινθο και φοίτησε έπειτα στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου εισήχθη το 1932. Το 1936 έλαβε το πτυχίο του, εκάρη Μοναχός στην Ι. Μονή Πεντέλης και έλαβε το όνομα Δαμασκηνός Το 1937 χειροτονήθηκε Διάκονος στην Κόρινθο και το 1938 Αρχιμανδρίτης στην Τρίπολη. Τον Ιούνιο του 1940 προσελήφθη ως Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μητροπόλεως Κορινθίας.

Έλαβε μέρος στην Αλβανική Εποποιία κατά των φασιστών Ιταλών επιδρομέων ως στρατιωτικός ιερέας του 30ου Συντάγματος Πεζικού. ΄Οταν επιστρέφει στην Κόρινθο συνεχίζει τον αγώνα του. Αναπτύσσει εθνική, εκκλησιαστική και κοινωνική δραστηριότητα με συνέπεια να συλληφθεί από τους Ιταλούς το 1942 και να οδηγηθεί στην Ιταλία και έπειτα στο φρικτό στρατόπεδο Νταχάου με τον αριθμό 57.754. Εκεί θα παραμείνει επί δύο έτη μέχρι να απελευθερωθεί από τους Συμμάχους το 1945. Τον Απρίλιο του 1945 επέστρεψε στην Αθήνα, ζωντανό ανθρώπινο ράκος.

Το Νοέμβριο του ιδίου έτους η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απένειμε σ’ αυτόν τον έπαινο και την ευαρέσκειά Της και τον διόρισε Προϊστάμενο του Ι. Ναού Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας και Γραμματέα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας. Το 1950 εκλέγεται, χειροτονείται και ενθρονίζεται Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Τριφυλίας και Ολυμπίας. Έμεινε, εκεί μέχρι στις 5 Νοεμβρίου 1957.

Το Νοέμβριο 1957 εκλέγεται Μητροπολίτης Δημητριάδος και την 1-12-1957 φθάνει στο Βόλο και ενθρονίζεται αναπτύσσοντας σημαντικότατο έργο.

 

[2] Βαζαίου Εμμανουήλ, σελίδα  6

Ιανουαρίου 31, 2017

O Γάλος περιηγητής Μονσέλ ( Moncel ) διέρχεται το 1843 από τον κάμπο του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας και περιγράφει την ευρύτερη περιοχή και την διανυκτέρευση του.

Filed under: Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 10:13 μμ

Γιάννης Κουτσούκος

Το πιο κάτω κείμενο αποτελεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη Κουτσούκου  Περιήγηση στον χωροχρόνο του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας από το 2600 π.Χ έως σήμερα.

Ο Γάλος Τheodore Achille Louis, Vicomte du Moncel, (1821-1884), σχεδιαστής, χαράκτης και αρχαιολόγος, περιοδεύει τον μήνα Δεκέμβριο του 1843. Δεν αναφέρει το όνομα Άγιος Βασίλειος, δίνει όμως ως ζωγράφος που ήταν διάφορες εικόνες της φύσης της γύρω περιοχής .Ακολουθεί την γνωστή και από την αρχαιότητα διαδρομή Αρχαία Κόρινθος, Βεληνιάτικα, Σπαθοβούνι, Τούρκικο γεφύρι, Χάνι Κουρτέσας, Αγία Τριάδα, Αρχαία Νεμέα (Ηράκλειο), Χάνι Κουτσομάτη, στενά Δερβενακίων, Αργολική πεδιάδα. Από το Σπαθοβούνι αντικρίζει τα βουνά Γκαλγκούνι, Δαφνιά, Χούνι και Τρίκορφο (Τρητός), τα οποία ευρίσκοντο πάνω από τον Άγιο Βασίλειο. για τα οποία γράφει τα εξής:

«Έπειτα ξανατρίβοντας νότια[1] μπήκαμε σε μια κοιλάδα περιτριγυρισμένη από γυμνά βουνά, με ασυνήθιστη θέα. Έμοιαζαν αιμόφυρτα, τόσο έντονο ήταν το χρώμα των σχισμών που αυλάκωναν προς όλες τις κατευθύνσεις τις άγονες και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 605 επιπλέον λέξεις

Ιανουαρίου 28, 2017

Το Αρχαίο όρος Τρητός, όπου ο Ηρακλής σκότωσε τον Κλεώνιο Λέοντα (λιοντάρι της Νεμέας) , σύμφωνα με τονΠαυσανία, Απολλόδωρο και Πύρρο τον Θετταλό.

Filed under: Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:17 μμ

Δυο λόγια για την σχέση του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας με την μυθολογία του Ηρακλή και του λιονταριού που σκότωσε στο όρος Τρητός ( σημερινό βουνό Τρίκορφο) περιοχή Αγίου Βασιλείου Κορινθίας.

Ο Περιηγητής Παυσανίας και ο Απολλόδωρος (έγκυροι αρχαίοι συγγραφείς) καθώς και ο περιηγητής Πύρρος ο Θετταλός, μιλάνε σαφέστατα, ότι η σπηλιά της Παναγίας στον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας είναι το σπήλαιο,.όπου ο Ηρακλής σκότωσε τον Κλεώνιο Λέοντα ( γνωστό και ως Λιοντάρι της Νεμέας) .

Τοποθεσία-Μυθολογία
Στο όρος Τρίκορφο (αρχαία ονομασία Τρητός που σημαίνει διάτρητο από την βαθειά σπηλιά) και περίπου ένα χιλιόμετρο δυτικά του Αγίου-ου Βασιλείου Κορινθίας βρίσκεται το εξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής («Παναγία του Βράχου»). Είναι κτισμένο στην έξοδο ενός γνωστού από την ελληνική μυθολογία δίστομου σπηλαίου .

Στο ξακουστό αυτό σπήλαιο του όρους Τρητού υπήρχε σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία (περίπου 150 μ.Χ.) η σπηλιά, όπου ο Ηρα-κλής σκότωσε το λιοντάρι της Νεμέας.
Ο Απολλόδωρος στο έργο του Βιβλιοθήκη (2ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρει ότι το σπήλαιο αυτό είναι «αμφίστομον», δηλ. έχει δύο στόμια, πράγμα το οποίο μπορεί να διαπιστώσει κανείς και σήμερα . Στα Κορινθιακά-Σικυωνικά (1777-1853) ο Διονύσιος Πύρρος ο Θετταλός αναφέρει επίσης, ότι στο σπήλαιο αυτό, όπου υπάρχει ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, κατέφυγε το λιοντάρι της Νεμέας. Μπροστά από τα δύο αυτά στόμια και στην κοινή είσοδό τους είναι χτισμένος ο παλιός αψιδωτός ναός της Ζωοδόχου Πηγής. Ο παλιός αυτός ναός ευρίσκεται όλος εντός του σπηλαίου, στον κοινό χώρο όπου καταλήγουν οι δύο σήραγγες. Μπροστά από τον εν λόγω παλαιό ναό και εκτός του σπηλαίου διακρίνεται η μεταγενέστερη επέκτασή του. . Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του σπηλαίου είναι. Β 37° 47´ 9,96´´ και Α 22° 46´ 53,82.´´

Προσεχώς θα αναρτήσουμε τα κείμενα των πιο πάνω συγγραφέων σε μετάφραση, όπου φαίνεται ότι ο Ηρακλής αφού κατάφερε να σκοτώσει το λιοντάρι στο σπήλαιο του όρους Τρητός (Τρίκορφο) το πήγε στις Αρχαίες Κλεωνές ( σήμερα γνωστή και ως βολυμωτή).

Δεκέμβριος 3, 2016

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ ΒΙΝΤΕΟ

Filed under: Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 3:04 μμ

Σε λίγες ημέρες (8-12-16) είναι η εορτή του Οσίου Παταπίου. Στο σπήλαιο των Γερανείων φυλάσσεται το σκήνωμα του Οσίου. Το πιο κάτω βίντεο δίνει κατατοπιστικές λεπτομέρειες για τον όσιο Πατάπιο και την μεταφορά του σκηνώματος του από την Κωνσταντινούπολη στην Κορινθία περίπου το 1453. Η μεταφορά έγινε από τον Αγγελή Νοταρά, πρόγονο του Αγίου Γερασίμου του Νοταρά.

https://youtu.be/yJb4t-8IsQw

Δημοσιεύτηκε στις 15 Ιουν 2015

Βίντεο για τον Όσιο Πατάπιο.
Στο βίντεο περιγράφονται οι νεώτερες έρευνες και τα ιστορικά στοιχεία που αφορούν την βιογραφία του Οσίου Παταπίου. Επίσης δίνονται πληροφορίες για την σχέση των Νοταράδων και των τελευταίων Παλαιολόγων με το σκήνωμα του Οσίου στην Κωνσταντινούπολη και για την μεταφορά του στα Γεράνεια Κορινθίας. Το βίντεο είναι απόσπασμα από την εκπομπή «Απλά και Ξεκάθαρα» του Γιάννη Κουτσούκου, του έτους 1999, στην τηλεόραση του Top Channel της Κορίνθου.
Η ανάρτηση του βίντεο γίνετε εκ’ μέρους του κ. Γιάννη Κουτσούκου.

Οκτώβριος 28, 2016

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ:ΒΑΖΕΙ Ο ΝΤΟΥΤΣΕ ΤΗΝ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ. ΒΙΝΤΕΟ

Filed under: Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:55 μμ

Οκτώβριος 13, 2016

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1944.ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ- ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΟΡΙΝΘΟΥ.

Filed under: Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 7:11 μμ

Liberation of Corinth, October 1944

In CorinthGreek history on 10 October 2016 at 12:15 am

Today (9 October) I attended an historical walking tour of Athens, excellently guided byMenelaos Haralabidis, of sites and buildings in central Athens connected to the wartime occupation of the Greek capital from 1941 to 1944 and the resistance of the Greeks against the German, Italian and Bulgarian occupiers and their Greek collaborators.

Athens was liberated on 12 October 1944, an event that is only now being marked, largely due to  the efforts of Haralabidis and other historians. 2015 saw the first official commemoration of the city’s liberation.

screenshot-2016-10-10-00-12-53

Women wave from the offices of the National Liberation Front (EAM) in Corinth during the city’s liberation in October 1944 (Screengrab: British Pathé)

I was aware that a few days earlier in October 1944, the Germans evacuated my adopted city of Corinth. The wonders of Google led me to a fascinating report in the Sydney Morning Herald of 16 October 1944, filed by Terry Southwell-Keely, the paper’s war correspondent in Greece. I’m posting it here in full below as, whatever the average Athenian remembers about the liberation of their city in 1944, the average Corinthian knows even less about the liberation of theirs.

Accounts differ as to when Corinth was liberated: some say 7 October 1944 but Southwell-Keely suggests it was three days later.

His report describes the destruction and privation the Germans left in their wake and the euphoria of the population that they were finally rid of the Nazis. Here’s his report:

screenshot-2016-10-10-09-49-36

Sydney Morning Post, 16 Oct 1944, p. 2

All Corinth Celebrates Liberation

MARCH OF TRIUMPH

From T. SOUTHWELL KEELY, with the Greek Guerrillas at Corinth.

LONDON, Oct. 15,—Church bells are pealing continuously along the entire length of the Gulf of Corinth, celebrating the liberation of the Peloponnesus.

In every village and hamlet the population is lining the loads, waiting for the British and Greek troops to pass.

Greek partisans, who had fought for so long in the mountains, have poured down to the picturesque gulf, and all are surging into Corinth in readiness to pursue the retreating enemy.

During the first few days of the British landing few flags appeared, but to-day every house has some form of improvised banner flying. Some are strips of painted cardboard, nailed to planks. Every house now has some political slogan painted on its walls.

The load between Patras and Corinth is a nightmare journey. The Germans had blown up every bridge, and deviations involve dangerous crossings of river beds, following cattle tracks and along treacherous sandy beaches.

Transport is the most difficult problem here, the Germans having taken with them everything on wheels.

Three British correspondents were provided with a dilapidated car, which formerly had been used by the Gestapo and abandoned by the Germans as unfit for further service, for the journey from Patras to Corinth,

Warm Welcome

The crazy Greek driver, supplied with the car, accentuated the natural hazards of the trip. The vehicle broke down on every possible occasion and several times had to be lifted bodily by scores of peasants from the ditches into which the driver frequently drove.

The guerrilla’s communication system warned every village of our approach and crowds awaited us, blocking the route and insisting on emptying fruit and food, which they could ill afford to give, into our car.

Garlands of flowers covered the vehicle and petals and confetti were flung over the occupants until they were almost buried.

Bottles of scent were sprayed through windows, drenching us all with powerful perfumes.

At each village we ran the gauntlet of speeches. At some places, apparently carried away by this powerful oratory, scores of men lifted the car and its occupants bodily and attempted to carry us along the street.

A despatch rider, following, was lifted on his motor cycle and carried on his swaying seat through one town, while the crowd bellowed continuously “Zito” (“hurray”).

In each of these villages privation and malnutrition were most evident, yet fruit and raisins were pressed upon us, and the donors would not brook refusal.

When the Greek Security Battalion, which had been holding Corinth since the Germans pulled out, five days ago, marched into collective custody, British troops and the correspondents’ car—which constantly broke down and had to be pushed to restart, repeatedly delaying the procession—were given pride of place and led the concourse of several thousands into the city.

Two battalions of Andartes, with mules, horses, carts and trucks, and armed with every form of rifle and antiquated shotgun, followed.

These wild, shaggy-bearded men, dressed in rags of uniform and clothing, all had German grenades stuck in their belts, in addition to minor armouries of captured German weapons hung across their bodies.

Carts and a captured tractor dragged German and Italian field pieces.

Following the Andartes came thousands of villagers, each organised into groups of a couple of hundred, com prising the most ragged men, women and children I have ever seen.

Village priests marched at their head.

Not one of these people had a sound pair of boots and half of the procession was either barefooted or in clogs.

Sang As They Marched

All carried placards, mostly pictures they had torn from their walls and on the backs of which they had drawn either Allied flags or inscribed with E.A.M. slogans.

The most remarkable feature of this ragged horde was that everyone matched like a soldier and not even one child was out of step.

As they marched they sang, with resonant, full-throated voices, the anthem of the Andartes, a fierce and at times plaintive melody. Everyone joined in, and the whole city seemed to be singing simultaneously.

Throughout the morning and afternoon the procession surged into the city until every street was crowded.

Political meetings were held at every corner.

It was the first time since April 1941 that such a meeting had been permitted and the speakers took full advantage of their opportunity.

Parades continued till nightfall.

Many men and women collapsed from sheer fatigue and under-nourishment and had to be carried away.

Video footage

Thanks to the wonderful British Pathé archives, footage exists from the day the leftist Greek People’s Liberation Army (ELAS) and British troops entered Corinth. Although the video description states that the location and date of the recording is unknown, it is clear that it was filmed in Corinthia, as I noted in a piece I wrote for EnetEnglish in 2014 when the Pathé material came online.

Anyone who knows Corinth will recognise the city and the approach to it from the Patras road (especially from 2:24 onwards). A placard stating “EPON [United Panhellenic Youth Organisation] Lecheo” reveals the location. Indeed, when a Greek colleague whose father was born in Lecheo showed the footage to his uncle, the uncle confirmed that he was the boy holding the placard.

Among the ELAS partisans who liberated Corinth was Mois Yussuroum, now aged 96, who is a member of an an historical Greek Jewish family whose surname became indelibly linked to Athens’s flea market.

During the Greek–Italian War, Yussuroum, a dentistry student, served in the Red Cross as an anaesthetist and took part in the Battle of Crete along with his brother Iakovos. By 1943, he had joined ELAS and in January 1944 was placed in the 6th (Corinth) Regiment. As the Jewish Museum of Greece exhibition on the Greek Jews in the Greek resistance notes, in was in Corinth that the “the most important phase of his life in the resistance began”:

Thanks to his organisational skills and education, he was assigned the responsibility for the entire coastal area. He set up an advanced resistance outpost, maintaining bases in Zarouchla and Akrata. He formed a mobile unit that collected intelligence, destroyed telegraph poles and railway lines and set up telephone lines with the mountain villages. That summer, he established a permanent ELAS headquarters in Lykoporia (F8). After the Germans carried out their last search-and-destroy operation in August, the regiment liberated Corinth.

1

Mois Yussuroum (right) and his brother Iakovos in ELAS uniforms at Corinth railway station after the German withdrawal, October 1944 (Jewish Museum of Greece Photo Archive)

Corinth is indebted to Yussuroum, but his role in liberating the city is virtually unknown locally. What better way for the city to acknowledge his wartime role than to invite him to Corinth and to thank him directly for it.

Επόμενη σελίδα: »

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: