Γιάννης Κουτσούκος

Νοέμβριος 29, 2016

Ένα γράμμα ντοκουμέντο της δεκαετίας του 1910 προς την Μητέρα του ενός μετανάστη από την Αμερική. Κατάγεται από τον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας.

Filed under: ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ,Ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 10:13 μμ

Το πιο κάτω κείμενο είναι πολύ συγκινητικό. Γράφει τα εξής:

«Μητέρα να μην το ξεχάσεις να γράψεις αμέσως μόλις λάβεις τα χρήματα και ετούτα τα ποστ. Περιμένω απάντηση σου εξάπαντος. Χαιρετίσματα από τον Γρηγόρη και Δημήτρη.

Ο Υιός σου

Ν. Π. Κουτσούκος

200 Manhattan st. W.

New York  U.S.A

Φωτογραφία:

Σε μία άλλη κάρτα ο ίδιος έγγραφε στη μάνα του, όταν  θα έλθει στην Ελλάδα  να μην ξεχάσει να σφάξει τον κόκορα, όπως είχαν τότε έθιμο να υποδέχονται οι γονείς τα ξενιτεμένα παιδιά τους.

Πρόκειται για τρία αδέλφια που είχαν πάει στην Αμερική μετανάστες: Νίκος (γεν.1896), Δημήτριος (γεν.1889 ) και Γρηγόριος (γεν.1884). Είχε μεταναστεύσει και ο τέταρτος και μεγαλύτερος αδελφός Κωνσταντίνος (γεν.1882), ο οποίος γύρισε όμως στην Ελλάδα, παντρεύτηκε την Αγγελική Τσίρτση από τις Κλένιες και άφησε δύο παιδιά τον Παναγιώτη Κουτσούκο και  τον Χρίστο Κουτσούκο.

Απόγονοι  του Κωνσταντίνου Κουτσούκου είναι πολλοί σήμερα, δηλαδή τα παιδιά και τα εγγόνια του Παναγιώτη και του Χρίστου και εγγόνια και δισέγγονα του πατέρα τους  Κωνσταντίνου Κουτσούκου, (μεταξύ των οποίων και ο υποφαινόμενος).Ένα μικρό αφιέρωμα- ανάμνηση στους  λησμονημένους προγόνους μας νομίζω δεν βλάπτει. Ας είναι μακαρία η μνήμη τους και οι ίδιοι αναπαυμένοι στην αιωνιότητα.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

Νοέμβριος 16, 2016

Ο ΠΑΠΑΡΣΕΝΗΣ ΚΡΕΣΤΑΣ : Ο Ήρωας του 1821 που έπεσε στον Αη-Σώστη των Δερβενακίων στις 28-11-1822 και είναι θαμμένος εκεί.

Filed under: ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 9:46 μμ

ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑΡΣΕΝΗ ΜΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΑΚΟΥ, ΠΡΩΤΟΥ ΥΠΑΣΠΙΣΤΗ ΤΟΥ Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑ ΣΤΙΣ 1-10-1999 ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΣΗΜΕΡΑ» ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ.

Όποιος επισκέπτεται το εκκλησάκι του Άη Σώστη μπορεί να δει μπροστά από το ιερό το κενοτάφειο του Παπαρσένη. Ποιος ήταν αυτός ο ήρωας που έδωσε τη ζωή του για την ελευθερία μας στο μέρος αυτό κατά το 1822 σε ηλικία μόλις 52 χρόνων;

Ήταν ο οπλαρχηγός του Κρανιδίου και ένας λαμπρός αγωνι­στής και ήρωας. Την 28η Νοεμβρίόυ του 1822 απεκεφαλίσθη από τους Τούρκους στον Άη Σώστη και ετάφη στο εκεί εκκλησάκι (βόρεια από το εκκλησάκι όπου υπήρχε Νεκροταφείο). Ο Παπαρσένης Κρέστας δεν έπεσε σε καμία από τις μάχες των Δερβενακίων Άη Σώστη ή Αγιονορίου, αλλά τέσσερις μήνες αργότερα.

Ο Δράμαλης είχε ήδη πεθάνει στην Κόρινθο, η τουρκική όμως στρατιά, που είχε απομείνει κι αυτή στην Κόρινθο μετά τον αποδεκατισμό της στα Δερβενάκια, επιχείρησε να φέρει τρόφιμα στους πολιορκημένους Τούρκους του Ναυπλίου. Ήδη ο Τουρκικός στρατός είχε φθάσει στην Κουρτέσσα (περιοχή στον κάμπο μεταξύ Αγ. Βασιλείου και Αρχαίων Κλεωνών) και ήθελε να περάσει από τον Άη Σώστη προς το Ναύπλιο.

Ο Κολοκοτρώνης είχε προφθάσει να καλέσει τον Νικηταρά, τον Τσόκρη και τον Παπαρσένη Κρέστα και άλλους οπλαρχηγούς για να φυλάξουν τα στενά του Άη Σώστη.

Ο Νικηταράς και ο Παπαρσένης έφθασαν στα Δερβενάκια, πήραν οδηγίες από τον γέρο του Μωρηά και κατόπιν πήγαν στο ταμπούρι του Γενναίου (γιού του Θ. Κολοκοτρώνη), όπου και δείπνησαν.Ο Γενναίος (όπως μαρτυρεί ο Βαρουνιώτης) τους “παρεκίνει να δειπνήσουν γρήγορα και να πάνε έγκαιρα στον  Άη Σώστη στις θέσεις τους, γιατί οι Τούρκοι είχαν φανεί να έρχονται από την Κουρτέσα προς τον Άη Σώστη (27 Νοεμβρίου 1822). Ο Παοταρσένης όμως ατρόμητος έτρωγε με άνεση χρόνου και χωρίς ταραχή αποκρίθηκε.

  • Φέρτε να πιούμε και τους Τούρκους αύριο θα τους πάρει η Κατάρα.

Στο δρόμο από τα Δερβενάκια για τον Άη Σώστη μετά το δείπνο ο Παπαρσένης έλεγε στον Νικηταρά, προφητεύοντας το θάνατό του:

  • Αύριο το κεφάλι μου θα πέσει εδώ! Αλλά σπειρί σιτάρι δε θα φθάσει στ’ Ανάπλι.

Το ίδιο βράδυ στον Άη Σώστη έλεγε στους εκεί Ελληνας φύλακας του στενού:

Αν οι Τούρκοι εφοδιάσουν το Ναύπλιο, η Ελλάδα ίσως τα χάσει όλα. Ποιος ξέρει τις μεταβολές της τύχης του πολέ­μου. Προ ολίγον είμαστε κύριοι του Ναυπλίου και απότομα μας το πήρε ο Δράμαλης. Αν ξανακυριεύσουμε το φρούριο αυτό, μόνο τότε μπορούμε να πούμε, ότι ελευθερώσαμε την Ελλάδα.

Τα ξημερώματα της 27ης προς 28ης Νεομβρίου του 1822 (ημέρα Τρίτη) ήσαν μοι­ραία για τον Ήρωα Παπαρσένη και τους συντρόφους του:

Τί είχε συμβεί αυτό το πρωινό;

Ήταν μια φθινοπωρινή νύχτα με πυκνή ομίχλη, που πέφτει την εποχή αυτή συχνά στα βουνά Δαφνιά και Τρίκορφο, τα οποία  βρίσκονται μεταξύ του Αγίου Βασιλείου Κορινθιας κι του Αη Σώστη.. Μέσα από αυτά τα βουνά 300 Τούρκοι από το στρατόπεδο της Κουρτέσας προχώρησαν σ’ ένα μονοπάτι από το χωριό Άγιο Βασίλη, που οδηγούσε κατ’ ευθείαν πίσω από το ταμπούρι του Νικηταρά και του Παπαρσένη. Εξαπάτησαν τους φύλα­κες, ότι δήθεν ήσαν Ελληνες -διότι μιλούσασν Ελληνικά- και εκμεταλλευόμενοι και την ομί­χλην κτύπησαν τα ξημερώματα της 28ης Νοεμβρίου πισώπλατα τον Νικηταρά και τον Παπαρσένη. Την ίδια στιγμή ο Τουρκικός στρα­τός από την Κουρτέσα έφθασε στον Άη Σώστη και επετέθη από τα βόρεια.

Οι Έλληνες ευρέθηκαν “προ απροόπτου». Με τις πρώτες ντουφεκιές ο Παπαρσένης και 20 περίπου Έλληνες -και ο άλλος οπλαρχηγός από το Κρανίδι Σπανός, ανηψιός του Παπαρσένη- έπεσαν ηρωικά.

Λίγο έλειψε να σκοτωθεί και ο Νικηταράς. Αφού περικυκλώθηκε και αυτός από πολλούς Τούρκους, όμως κατάφερε με τη βοήθεια του Τσόκρη, που μόλις είχε φθάσει εκεί, να γλυ­τώσει και να καταφύγει δυτικότερα πάνω στο βουνό Παναόραχη, όπου υπήρχε ένα ταμπούρι (Πύργος με Κοτρώνια) του Κολοκοτρώνη.

Μαζί με τους οπλαρχηγούς Τσόκρη και Χατζηχρήστο που έφθασαν εκείνη τη στιγμή, οι Έλληνες αναχαίτισαν τους Τούρκους. Η μάχη αυτή κράτησε τέσσερις ώρες. Διακόσιοι Τούρκοι εφονεύθησαν. Οι υπόλοιποι “ετράπησαν εις φυγήν προς την πεδιάδα της Κουρτέσας” και απ’ εκεί ξαναγύρισαν στην Κόρινθο. Σ’αυτή την υποχώρηση συνέβη κάτι το πολύ συγκινητικό. Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη Φωτάκος (το περιγράφει ο ίδιος) έφιππος κυνήγησε έναν Τούρκο, ο οποίος είχε απομονωθεί από τους άλλους που υποχωρού­σαν. Ο Φωτάκος ξεθαρρεύτηκε και έφθασε μέχρι τον κάμπο της Κουρτέσσας.

Ο Τούρκος για να σωθεί πέταγε στο δρόμο τα όπλα του και άλλα πράγματα, για να καθυστε­ρήσει τον Φωτάκο.

Ο Φωτάκος μαζεύοντας ό,τι πέταγε ο Τούρκος, είδε με έκπληξη ότι είχαν πεταχτεί και τα κεφάλια του Παπαρσένη και του ανηψιού του Σπανού, τα οποία ήσαν δεμένα αναμεταξύ τους με τα μαλλιά των. Αμέσως σταμάτησε την καταδίωξη και με τη βοήθεια του Σπύρου Σπηλιοτόπουλου (άλλου υπερασπιστή του Κολοκοτρώνη) και Κώτσου Βούλγαρη (σωματοφύλακα του Διάκου Κοσμόπουλου), τα μετέφερε στο εκκλησάκι του Άη Σώστη, όπου είχαν μείνει και τα πτώματά των:

Την 29η Νοεμβρίου 1822, ημέρα Τετάρτη “έξοχος και λαμπρά κηδεία εγένετο εις τον Άγιο Σώστην. Ο στρατάρχης Κολοκοτρώνης και οι λοιποί στρατηγοί οπλαρχηγοί και στρατιώτες κηδεύσαν και έθαψαν πλησίον του ναΐσκου μετά πόσης πομπής και στρατιωτικής μεγαλοπρέπειας τους οπλαρχηγούς…” με τους λοιπούς που έπεσαν.

Λίγα ακόμη βιογραφικά στοιχεία για τον Παπαρσένη:

Ήταν αρχιμανδρίτης. Γεννήθηκε το 1779 στο Κρανίδι. Ο πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Κρέστας (γεωργός). Το κοσμικό του όνομα ήταν Αλέξανδρος. Ήταν ευφυής και είχε θρησκευτική κλίση. Σε ηλικία 15 χρόνων ευρίσκεται στην Αίγινα, κοντά σε κάποιον έμπορον. Από εκεί ακολούθησε τον ηγούμενον του Μοναστηριού του Πόρου Λεόντιον και μπήκε στο Μοναστήρι του Πόρου σαν δόκιμος.

Χειροτονείται διάκονος από τον Μητροπολίτη Δαμαλών.

Προάγεται σε ιερέας και υπηρετεί στο Κρανίδι σαν παππάς και δάσκαλος.

Αργότερα γίνεται ηγούμενος της Μονής Κοιλάδος Κρανιδιωτών και πηγαίνει για ανωτέρα εκπαίδευση στην περίφημο Σχολή της Δημητσάνας.

Γίνεται μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Ανακηρύχθηκε οπλαρχηγός Κρανιδίου, Επιδαύρου Ερμιονίδας από το λαό και τους προκρίτους (μόλις εξεράγη η Επανάσταση) ακόμη και των Σπετσών.

Στις 3 Απριλίου 1821 λαμβάνει μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου με δικό του στράτευμα.

Τον Απρίλιο του 1821 με 80 οπλίτες αντιστέκεται με άλλους στην εισβολή του Κεχαγιαμπεη στο Αργος.

Πολιορκείται ο ίδιος με 600 γυναικόπαιδα μέσα στη Μονή της Παναγίας στο Αργος.

Επιχειρεί έξοδο μετά τρεις νύχτες πολιορ­κίας και σώζεται, φθάνοντας στους Μύλους του Άργους.

Συνεχίζει την πολιορκία του Ναυπλίου.

Εκστρατεύει με τον Νικηταρά στη Στερεά Ελλάδα και έλαβε μέρος στις μάχες της Στυλίδας και της Αγ. Μαρίνας (λίγο προ της επιδρομής του Δράμαλη).

Έλαβε μέρος και διέπρεψε στις μάχες Δερβενακίων και Αγιονορίου μαζί με τον Νικηταρά, τον οποίο δεν απεχωρίσθη πλέον μέχρι την ημέρα του θανάτου του (28-11-1822).

-Την 23η Ιουνίου 1846 η 1η Βουλή των Ελλήνων καταγράφει τα  ονόματα του Αρσένη Κρέστα και Ιωάννη Κ. Μερεμέτη μαζί με τα ονόματα άλλων αγωνιστών που έπεσαν για την πατρίδα.

 

Δημοσιεύτηκε την 1-10-1999

στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΑ της Κορίνθου.

Νοέμβριος 11, 2016

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ.

Filed under: Φυσικές Επιστήμες,θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 9:05 μμ

Υπάρχουν χωρία στην Αγία Γραφή, τα οποία ήσαν ακατανόητα και δυσνόητα επί αιώνες τώρα, παρά το γεγονός, ότι εκφράζουν με καταπληκτική ακρίβεια και επιστημονική ορολογία επι­στημονικές έννοιες που αποκαλύφθηκαν για πρώτη φορά στον 20 αιώνα.

Τα χωρία αυτά δεν μπορούσαν να ερμηνευθούν από τους θεολόγους ακριβώς, διότι δεν είχαν τις γνώσεις των θετικών επιστημών του αιώνα μας.

Σήμερα όμως ερμηνεύονται και είναι θαυμαστές αποδείξεις της “εξ αποκαλύψεως σοφίας” που υπάρχει στα ιερά αυτά κείμενα.

Θα προσπαθήσω όσο πιο απλά γίνεται να δώσω ένα συγκερασμό μεταξύ των θετικών επιστημών και της Καινής Διαθήκης, σε ότι αφορά την ανακαίνιση του σύμπαντος για την οποία μιλάει η εσχατολογική θεολογία.

Έτσι λοιπόν διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη: “…Οι σημερινοί ουρανοί και η γη είναι αποταμιευμένοι και φυλαγμένοι για την φωτιά..”. Και το αρχαίο κείμενο: «…οἱ δὲ νῦν οὐρανοὶ καὶ ἡ γῆ τῷ αὐτοῦ λόγῳ τεθησαυρισμένοι εἰσὶ πυρὶ τηρούμενοι… » (Πέτρου Β, κεφ. Γ, 7)

Επίσης διαβάζουμε στην Κ.Δ  “…Οι ουρανοί με φωτιά θα λυθούν και τα στοιχεία θα λιώσουν καιόμενα. Καινούργιους δε ουρανούς και καινούργια γη σύμφωνα με την υπόσχεση Του περιμένουμε..” (Πέτρου Β, κεφ. Γ, στίχος 7,12 και 13). Και το αρχαίο κείμενο:  ..ἐν ᾖ οὐρανοὶ ῥοιζηδν παρελεύσονται, στοιχεῖα δὲ καυσούμενα λυθήσονται, καὶ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται… (Β Πέτρου, κεφ. Γ, 10)

Καινοὺς δὲ οὐρανοὺς καὶ γῆν καινὴν κατὰ τὸ ἐπάγγελμα αὐτοῦ προσδοκῶμεν, ἐν οἷς δικαιοσύνη κατοικεῖ. (Β Πέτρου , κεφ. Γ, 13)

Γνωρίζουμε όμως, ότι η ύλη μπορεί να αποδώσει την ενέργεια, που έχει αποταμιεύσει στα άτομά της ή στον πυρήνα των ατόμων της με μορφή ενεργείας (π.χ. φωτιάς, ωστικού κύματος, ραδιενέργειας  κλπ, ), όπως ακριβώς συμβαίνει σε μια ατομική ή πυρηνική έκρηξη.

Η λέξη “λυθούν”- για την ακρίβειά “λυθήσονται” στο ιερό κείμενο, που είναι παθητική φωνή- είναι αυτό ακριβώς που: συμβαίνει στην ατομική ενεργεία. Δηλαδή με την πυρηνική σχάση μπορούμε να έχουμε την αλυσιδωτή αντίδραση. Επίσης με την εφαρμογή κάθε άλλου καινούργιου και καταλλήλου επιστημονικού επιτεύγματος διαλύονται – “λύνονται” – οι δυνάμεις (ενέργειας) που έχουν τα ηλεκτρόνια στις διάφορες στοιβάδες (χημείας) και έτσι έχουμε, απελευθέρωση ενέργειας, δηλαδή μετατροπή της ύλης σε ενέργεια.

Με καταπληκτική ακρίβεια εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια ο Απόστολος Πέτρος – ένας απλός ψαράς από την λίμνη της Γεννήσαρέτ – περιγράφει και αναφέρει τις λέξεις, “στοιχεία”, “δυνάμεις που θα λυθούν μέσα στα στοιχεία” και το “λιώσιμο» που προέρχεται από την φωτιά σε μια ατομική έκρηξη.

Επίσης με την πιο επιτυχημένη επιστημονική ορολογία ο ίδιος ο Απόστολος Πέτρος λέει ότι μέσα στην ύλη, (“στους ουρανούς και στην γη”) είναι “αποταμιευμένη” η ενέργεια (“φωτιά»).

Αυτή ακριβώς η διαπίστωση του Πέτρου πριν δύο χιλιάδες χρόνια είναι στο αιώνα μας η βάση και η κεντρική ιδέα της θεωρίας του Αϊνστάιν, ότι δηλαδή η ενέργεια που απελευθερώνεται στην περίπτωση αυτή είναι ίση με το γινόμενο της μάζας που μετατρέπεται σε ενέργεια πολλαπλασιαζόμενη επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός, δηλαδή:  E = mc2

Όλα τα πιο πάνω αποδεικνύουν ότι η πίστη μας δεν είναι μια “ηθικοπλαστική” διδασκαλία ή ένα “ηθικοπλαστικό σύστημα για κλειστούς κύκλους” όπως δυστυχώς παρουσιάζεται στην εποχή μας, αλλά είναι και ένας ανεξάντλητος θησαυρός σοφίας και γνώσεων που έχουν δοθεί στον άνθρωπο «εξ αποκαλύψεως” και έχουν καταχωρηθεί στα ιερά κείμενα.

Γιάννης Κουτσούκος

Δημοσιεύθηκε στις 9-1-1998

στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΑ της Κορίνθου.

Νοέμβριος 8, 2016

ΠΕΡΙ ΑΓΓΕΛΩΝ:Θεολογική ερμηνεία μέσα από τα Αγιογραφικά κείμενα.

Filed under: Θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 2:39 μμ

Ο ΘΕOΛΟΓΟΣ ΝΙΚ. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΟΜΙΛΕΙ- ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΥ- ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ, ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ.

 

Νοέμβριος 5, 2016

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Filed under: φυσική επιστήμη,αναπτυξη — Γιάννης Κουτσούκος @ 8:38 μμ

Κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αρχαίο οικοδόμημα ρωτάμε. Πώς ανέβασαν τόσους τόνους ψηλά; Είχαν μηχανές;

Η απάντηση είναι ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μηχανές και μάλιστα αξιοθαύμαστες. Επίσης είχαν πολλές τεχνικές γνώσεις και μπορούσαν να κάνουν μετρήσεις αστρονομικών φαινομένων με καταπληκτική προσέγγιση.

Εργαλειομηχανές, όπως π.χ. οι τροχαλίες και τα πολύσπαστα που χρησιμοποιήθηκαν στο τέλος του 5ου αιώνα π.χ. στην κατασκευή του Ερεχθείου και άλλων οικοδομημάτων, ήσαν από τα πιο βασικά

ανυψωτικά μηχανήματα.

Επίσης ο Ήρων ο Αλεξάνδρειος περιγράφει πέντε ακόμη εργαλεία : Βαρούλκο, μοχλό, σφήνα, ατέρμονα κοχλία και πολύσπαστα.

Αλλά και αντλίες χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας : Όπως την πρέσα λαδιού του Ήρωνα, την αναρροφητική και καταθλιπτική αντλία του Κτησίβου και την αλυσιδωτή αντλία του Φίλωνα.

Όπως σήμερα έτσι και τότε : “Ο πόλεμος ήταν και είναι πατέρας όλων”. Εδώ φυσικά μιλάμε για την τεχνολογία που εξελίχθηκε χάρις στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Καταπέλτες, τοξοβαλίστρες και εκτοξευτήρες υγρού και φωτιάς ήσαν στην ημερησία διάταξη. Ο Θουκυδίδης περιγράφει το πρώτο φλογοβόλο όπλο της ιστορίας. Με αυτό οι Βοιωτοί νίκησαν την αθηναϊκή  φρουρά της Δήλου.

Το πολυβόλο του Διόνυσου, το θωρακισμένο άρμα (Ελεόπολη) του Διοδούρου (ύψος ς 40 μέτρα) είναι μερικά μόνο παραδείγματα μερικών μηχανών.

Στις Συρακούσες της Σικελίας ο Αρχιμήδης κατασκεύασε κεραυνούς με του οποίους άρπαξαν τους πλωτούς πολιορκητικούς πύργους των Ρωμαίων, τους σήκωναν στον αέρα και μετά τους άφησαν να συντριβούν στη θάλασσα.

Έτσι λοιπόν οι πρόγονοί μας δεν ανέπτυξαν μόνο τη φιλοσοφική σκέψη και την τέχνη, αλλά και την τεχνική. Τις γνώσεις των κληρονόμησαν μετά οι Ρωμαίοι. Αλλά και οι ίδιοι οι Αρχαίοι Έλληνες κληρο-

νόμησαν πολλά από τους Καρχηδόνιους, τους Φοίνικας και τους Αιγυπτίους. Την τεχνολογία όμως αυτή των ξένων λαών οι Έλληνες τη συνέδεσαν με την Επιστήμη και έδωσαν μία εντυπωσιακή εξέλιξη και ώθηση, η οποία αποτέλεσε τη βάση στον τομέα αυτό μέχρι τον Μεσαίωνα. (Το 1578 μΧ ήταν η τελευταία έκδοση στα ιταλικά των έργων του Ήρωνα).

Γιάννης Κουτσούκος

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Σήμερα της Κορίνθου

Νοέμβριος 3, 2016

ΕΝΑ ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΟ 1944 ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.

Filed under: Κορινθιακή ιστορία,ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 10:13 μμ
Ο Damian Mac Con Uladh ΜΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ 1944. ΑΠΟ ΟΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΚΑΙ ΛΕΧΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΦΟΡΑ ΚΑΠΟΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΜ. ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ, ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ, ΔΙΟΤΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ  ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΝ, ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑΥΤΙΣΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΓΕΓΟΝΟΤΑ , ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ  Ή  ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟ ΑΥΤΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΣ ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΣΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ.

Γιάννης Κουτσούκος

Νοέμβριος 1, 2016

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: Από τα κείμενα των ιερών νηπτικών της μυστικής θεολογίας της Ορθοδοξίας.

Filed under: Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών.,θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 1:51 πμ

 Τη δεύτερη Κυριακή της Μ: Τεσσαρακοστής οι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν διατάξει να είναι αφιερωμένη στη μνήμη ενός μεγάλου απολογητού της μυστικής και νηπτικής θεολογίας του δέκατου τετάρτου αιώνα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Έτσι θέλουν να μας υπενθυμίσουν, ότι πέρα από την ταπείνωση και μετάνοια, πέρα από τε έλεος και τη φιλευσπλαχνία του Θεού, αλλά και την τήρηση των ορθών δογμάτων, η πνευματική ανάβαση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής απαιτεί και μελέτη των ιερών νηπτικών πατέρων (φιλοκαλία) της ορθοδοξίας μας. Ας δούμε, όμως, εντελώς επί γραμματικά ποια είναι η νηπτική αυτή θεολογία του Αγίου Γρηγορίου:

1ον) Διακρίνει στον ανθρώπινο νου ουσία και ενέργεια.

Προϋποθέτει βέβαια την κάθαρση από τα πάθη της ψυχής και του σώματος για την απόκτηση της “κατά χάρην θεώσεως», η οποία συντελείται με την Χάρη του Θεού. Για να επιτευχθούν, όμως, όλα αυτά πρέπει η διάνοια και  οι λογισμοί -που είναι διακεχυμένοι μέσα από τις αισθήσεις στον έξω κόσμο- να επανέλθουν στο φυσικό τους περιβάλλον, στην ουσία τους, που είναι ο νους. Σαν αποτελεσματικό μέσο γ’ αυτή την επαναφορά απεδείχθη η νοερά προσευχή, η οποία βοηθείται από την ψυχοσωματική μέθοδο. Η αδιάλειπτη αυτή προσευχή του Ιησού -ή “ευχή”, όπως λέγεται στους νηπτικούς- βοηθά τη στροφή του νου στον εαυτό του και στην ανάβαση στο Θεό διά μέσου του εαυτού του.

2ον) Η κοινωνία (ένωση) του ανθρώπου με το Θεό γίνεται με δύο συγχρόνως τρόπους

Πρώτον: Με τη μετοχή κατά το δυνατόν των ομοίων αρετών (περιορισμός ή εκκρίζωση παθών και απόκτηση αρετών). Αυτό όμως, δηλαδή η απόκτηση αρετών δεν αρκεί. Με αυτές ο αγωνιστής (πνευματικός αγώνας) υποδέχεται το θείον, αλλά δεν ενώνεται όμως μαζί του (!).Δεύτερον: με την προσευχή (κυρίως την αδιάλειπτη ευχή), όπου η “δύναμη της προσευχής, ιερουργεί και τελεσιουργεί την ανάταση και ένωση του ανθρώπου προς το Θεό, γιατί είναι σύνδεσμος των λογικών κτισμάτων με τον Κτίστη; όταν βέβαια η προσευχή με τη φλογερή κατάνυξη ξεπεράσει τα πάθη (διαστροφές) και τους λογισμούς». Δηλαδή: είναι αδύνατον ο εμπαθής νους να ενωθεί με το θείον. Όσο ο νους είναι εμπαθής, ενώ προσεύχεται δεν έχει βρει το έλεος του Θεού.

Και η πνευματική κλίμακα συνεχίζεται ως εξής: Όσο ο νους πάλι μπορεί να ξεπερνά τους λογισμούς, τόσο αποκτά το πένθος (χαροποιό πένθος ή τη λεγόμενη χαρμολύπη). Ανάλογα με το πένθος (σταυροαναστάσιμος χαρακτήρας) δέχεται και το έλεος της θείας παρηγοριάς. “Κι αν μείνει σ’ αυτά για καιρό με ταπείνωση, τότε μεταποιεί ολοκληρωτικά και το παθητικό μέρος της ψυχής”· Άρα, η διαδικασία της “κατά χάρην θεώσης» περνάει -εντελώς επιγραμματικά- από τα πιο κάτω στάδια:

α) Εκκρίζωση ή περιορισμός των παθών (δηλαδή ψυχικών και σωματικών διαστροφών), β) Απόκτηση αρετών (ομοίων με του Κτίστου Δημιουργού), γ) Καθαρισμό του νου από την εμπάθεια. δ) Επιστροφή της διανοίας και των λογισμών από τον έξω κόσμο πάλι μέσα στον άνθρωπο, δηλαδή στο νου. ε) Αδιάλειπτη προσευχή (που λέγεται “Νοερά άθληση” ή “εγκάρδια προσευχή” ή “Ευχή του Ιησού”). στ) Η απόκτηση του “χαροποιού πένθους», όσο ο νους αποφεύγει τους λογισμούς (εμπαθείς), ζ) Απόκτηση του ελέους και της. Χάριτος του Θεού, η) Να μπορέσει να μείνει κανείς στο τελευταίο στάδιο (δεκτικός της χάρητος) με ταπείνωση, διότι στο στάδιο αυτό έρχονται διαλογισμοί “υπερηφάνειας” και είναι μόνο για τους προχωρημένους στη νηπτική-κάθαρση και θέωση, δηλαδή τους “μυημένους” στη νηπτική άσκηση, σ’ αυτούς που έχουν εμπειρία δηλαδή στους Αγίους.

3ον) Και τώρα δύο λόγια για τη Χάρη του Θεού: Σύμφωνα με τον Αγ. Γρηγόριο Παλαμά, αλλά και τον Μάξιμο, τον ομολογητή: “Η θεοποιός αυτή Χάρης του Θεού, είναι ΑΚΤΙΣΤΗ και υπάρχει πάντοτε, προερχόμενη από τον αιώνιο Θεό.» Ο Μακάριος ο Αιγύπτιος (άλλος νηπτικός της εκκλησίας μας) ονομάζει τη χάρη αυτή: “Καλλονή του μέλλοντος αιώνος”. Είναι σκόπιμο να αναφέρουμε εδώ και άλλες ονομασίες, που περιέχονται στη Φιλοκαλία και αφορούν τη χάρη αυτή του Θεού: Αγέννητο φως, ενυπόστατο φως, τροφή των ασωμάτων, δόξα της θείας φύσεως, φως άρρητο και νοερό, αρραβώνα του Αγ. Πνεύματος, φως της υπερανέκφραστης δόξας και καθαρότητας των Αγγέλων κ.λπ. Ακριβώς η Χάρη αυτή του Θεού είναι που συντελεί στην κατά Χάρην Θέωση: Πώς, όμως, γίνεται αυτό; Φυσικά όχι με φυσική δύναμη, ούτε με τη μίμηση μόνο του Χριστού, ούτε με την έξη της λογικής φύσης, αλλά με υπερφυσική έλλαμψη, με απόρρητη θεία ενέργεια. “Διά μέσου αυτής ολόκληρος ο Θεός περιχωρεί. ολόκληρους τους άξιους και ολόκληροι οι Άγιοι περιχωρούν ολικά ολόκληρο τον Θεό…”.

Έτσι, προσπάθησα να δώσω μία ιδέα από τη νηπτική θεολογία της Φιλοκαλίας, την τόσο σπουδαία αλλά και την τόσο αγνοημένη και παραμελημένη στις ημέρες μας.

Γιάννης Κουτσούκος

Δημοσιεύθηκε στις 28-3-2000

στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΑ της Κορίνθου

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: