Γιάννης Κουτσούκος

Σεπτεμβρίου 6, 2010

Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή στίς Αρχαίες Κλεωνές.

Filed under: Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 3:09 μμ
Tags:

Ο λόγος του Σοφοκλή ακούστηκε και πάλι στις 5-9-2010 σε ένα αρχαίο τόπο,παρά το γεγονός ότι το θέατρο είναι πρόσφατο και με κερκίδες από τσιμέντο.Εδώ μετράει η σύλληψη της ιδέας –κάθε τόπος και ένα θέατρο– και λιγώτερο οι λεπτομέρειες.

Παρά το γεγονός ότι η βροχή διέκοψε βίαια την παράσταση προς το τέλος της,τά μηνύματα του μεγάλου τραγικού πέρασαν στους θεατές.Βιώσαμε την τραγική ειρωνία του έργου,απολαύσαμε εκστατικοί την πλοκή του μύθου,είμαστε σε προσμονή για τον από μηχανής Θεό της τραγωδίας  και  τελικά φύγαμε- μέσα στην βροχή και μέσα σε ένα εσωτερικό κενό- χωρίς να αξιωθούμε να δούμε την κάθαρση των παθημάτων μας ως θεαταί πάνω στην σκηνή.

Ο λόγος και τα δρώμενα της τραγωδίας δεν τραυματίσθηκαν -ως συνήθως γίνεται σήμερα- ούτε από την καταπληκτική σύγχρονη σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου,ούτε από την μετάφραση αλλά ούτε και από  την μουσική, τον χορό   και τους εξαίσιους   ηθοποιούς.

Τουναντίον όλα  ήσαν υπέροχα  – όσο και απλά- μέσα στό πνεύμα της αρχαίας τραγωδίας, αλλά και μέσα στον μετασχηματισμό του έργου στον προβληματισμό της εποχής μας.

Στό προκαθορισμένο για κάθε θνητό πεπρωμένο  από τούς αρχαίους Θεούς -ή από τους ιερείς  των Δελφών-τό οποίο ανθρώπινο πεπρωμένο μέσα από τα ανθρώπινα πάθη οδηγεί τον ήρωα στη αυστηρά προδιαγεγραμμένη αυτοκαταστροφή του, αμφισβητείται- με την απλή και μόνο λογική- η σκοπιμότητα ενός τέτοιoυ θείoυ . Ενός θείου το οποίον φέρνει τόση δυστυχία στον θνητό και τον σέρνει ανήμπορο να αντισταθεί- μέσα από τα πάθη του- στην τραγική του πτώση.

Αν θελήσουμε να κάνουμε μία σύγκριση με την πίστη μας στό σημερινό θείο,την ορθοδοξία, μπορούμε να πούμε τα πιο κάτω.

Εδώ δεν υπάρχει πεπρωμένο.Οι τέσσερες  πιο κάτω λέξεις του Αποστόλου Παύλου

προέγνω (προγνώρισε),προώρισε,εκάλεσε ,εδικαίωσε,

εκφράζουν την ελευθερία του αυτεξούσιου της θελήσεως κάθε θνητού, ο οποίος απλώς προγνωρίζεται μέσα στό άπειρον της Τριαδικής Θεότητος  και  μάλιστα όχι με την διατήρηση των παθών του- αλλά με την αποβολή αυτών-  οπότε μπορεί να οδηγηθεί εν δυνάμει όχι στην προδιαγεγραμμένη καταστροφή του, αλλά σε μία ασύλληπτη υπέρβαση που λέγεται κατά χάρην θέωση ή πολύ απλά και κατά χάρην αθανασία.

Γιάννης Κουτσούκος

Κόρινθος  06-09-2010


Advertisements

Αύγουστος 13, 2010

Τρωάδες του Ευριπίδη και Λυσιστράτη του Αριστοφάνη: μερικά σχόλια

Filed under: Πολιτισμός — Γιάννης Κουτσούκος @ 9:33 πμ
Tags:

Κατά την θερινή περίοδο του 2010 παρακολούθησα την Λυσιστράτη του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο και τις Τρωάδες του Ευριπίδη στο κηποθέατρο της Ιακωβατείου Βιβλιοθήκης στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς.

Δεν θα αναφερθώ εδώ σε σκηνοθέτες και ηθοποιούς, διότι δεν πήγα με σκοπό να δω και να θαυμάσω αυτούς, αλλά μία παράσταση αρχαίου θεάτρου.

Σαν ένας απλός θεατής μπορώ να έχω γνώμη, την οποία και θα ήθελα να εκφράσω.

1. Νομίζω ότι οι σημερινοί συντελεστές των θεατρικών αυτών παραστάσεων δεν έχουν την βαθιά γνώση και παιδεία  της αρχαιοελληνικής γραμματείας για να τολμήσουν να ανεβάσουν ένα τέτοιο έργο και πειραματίζονται όπως ένας ζωγράφος μοντέρνας και ακατανόητης πολλές φορές για τούς άλλους τέχνης.

2. Προσωπικά θα προτιμούσα να δω κατά διαστήματα  και μία αρχαία παράσταση με μάσκες και σκηνοθεσία ακριβώς όπως παιζόταν στην κλασσική εποχή και να κάνω μόνος μου τον μετασχηματισμό της  προβληματικής  του έργου στη σημερινή εποχή.

3. Θεωρώ ότι η μεγάλη εποχή της αναβίωσης του αρχαίου δράματος και της κωμωδίας της εποχής των μεγάλων, δηλαδή Ροντήρη, Κούν, Συνοδινού, Κατράκη, Καλέργη κ.λ.π έχει περάσει και τώρα προσπαθούμε να εκφράσουμε τα αρχαία κείμενα περίπου σαν μία τηλεοπτική εκπομπή, αρεστή στα μάτια των θεατών. Με άλλα λόγια ομολογούμε την θεατρική παρακμή μας. Υπάρχουν σίγουρα και εδώ οι εξαιρέσεις.

4. Την παρακμή αυτή διαπιστώνει ένας προβληματισμένος  σημερινός θεατής παρακολουθώντας την αντίδραση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κοινού που παρακολουθεί την παράσταση. Τα χειροκροτήματα τα ακούσαμε εκεί που έπαιζαν τηλεοπτικοί αστέρες σε αντίθεση με τις παραστάσεις της κλασσικής εποχής, όπου ο θεατής – που παρακολουθούσε μία αρχαία τριλογία όλη την ημέρα – δεν δίσταζε να πετάξει τα αποφάγια του από την κερκίδα κατ’ ευθείαν  στα μούτρα των ηθοποιών στη σκηνή σε περίπτωση που δεν του άρεσε το έργο ή ο τρόπος που αυτοί υποκρίνονταν τον ρόλο τους. Και αυτό ακριβώς ήταν ένας τρόπος να μη τολμήσουν οι υπεύθυνοι να ανεβάσουν πάλι κάποια τριλογία που θα εισέπραττε την οργή των θεατών και θα απέκλειε την απονομή βραβείου και χορηγίας από την κριτική επιτροπή.

Ληξούρι 12.08.2010

Γιάννης Κουτσούκος

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: