Γιάννης Κουτσούκος

Απρίλιος 8, 2017

ΕΜΜΕΤΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ: Το νέο βιβλίο του Γιάννη Κουτσούκου. Ο πρόλογος και τα περιεχόμενα του Βιβλίου.

Filed under: ποίηση,λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 2:38 μμ

Με κωδικό ISBN 978-960-93-9030-9 της Εθνικής Βιβλιοθήκης κυκλοφόρησε το νέο Βιβλίο του Γιάννη Κουτσούκου

ΕΜΜΕΤΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τα ποιήματα που δημοσιεύονται στο παρόν πόνημα είναι κείμενα
πλέον των εξήντα πέντε ετών. Πρόκειται μόνο για τριάντα εννέα κείμενα,
που διασώθηκαν μέχρι σήμερα στο προσωπικό μου αρχείο ή δημοσιευμέ-
να σε διάφορες τοπικές εφημερίδες. Έχουν γραφτεί όλα κατά την μαθη-
τική εποχή, όταν ήμουν μαθητής του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου
και του Λυκείου. Στο τέλος του βιβλίου καταχωρώ και τέσσερα πρόσφα-
τα κείμενα, τα οποία στην ουσία είναι πρόχειρα ευθυμογραφήματα.
(Πρόκειται για τα τρία μικρά, πρόχειρα και εύθυμα ποιηματάκια για τα
τρία εγγονάκια και για το Σκέψεις σε μια σπάνια βαρυχειμωνιά).
Μπροστά από κάθε κείμενο παραθέτω μία ανάλυση του περιεχομένου
και τις μορφής κάθε ποιήματος. Κυρίως θέλω να εισάγω τον αναγνώστη
στο πνεύμα της τότε εποχής και στους λόγους που με ώθησαν να γράψω.
Παράλληλα όμως υπάρχουν και στοιχεία για τα λογοτεχνικά ρεύματα και
την κοινωνική επικαιρότητα της τότε μαθητικής και εν γένει κοινωνικής
εποχής. Μέσα από έναν αυθορμητισμό- χωρίς ατομική προσπάθεια ή
προγραμματισμό- για να επιτελέσω αυτό το λογοτεχνικό οδοιπορικό της
παιδικής και εφηβικής ηλικίας μου, μπορεί να διακρίνει ο αναγνώστης
και την πνευματική και συναισθηματική πορεία ενός νέου της εποχής ε-
κείνης.
Στα θέματα των ποιημάτων κυριαρχεί ο νατουραλισμός και η ομορφιά
της φύσεως, ο νεορομαντισμός, τα παιδικά ιδανικά και το αβέβαιο μέλλον
ενός νέου. Επίσης ο ιδεαλισμός, η ονειροπόλος φαντασία, ο οραματισμός,
τα ταμπού και οι προκαταλήψεις της εποχής και οι απαγχονισμοί των
νεαρών κυπρίων αγωνιστών της εποχής εκείνης. Νοηματικά μοτίβα είναι
όμως και τα ιστορικά Δερβενάκια καθώς και ο τότε πρόσφατος εμφύλιος πόλεμος.
Ακόμη στα κείμενα αυτά προβάλλεται και ότι μας δίδασκαν τότε οι δάσκαλοι στο δημοτικό σχολείο. Ως μικροί μαθηταί είχαμε εκ των
πραγμάτων εντελώς άδολα ενστερνισθεί τότε τα διδασκόμενα μαθήματα,
που αφορούσαν την πίστη μας και την ιστορία μας.

Στο ποίημα Ο θάνατος της Μαρίας έχω ως θέμα τις πεζές σημειώ-
σεις, που άφησε ο Διονύσιος Σολωμός στην μη τελειωμένη ποιητική σύν-
θεση του με τον τίτλο Ο Λάμπρος. Έκανα τότε ως μαθητής την προσπά-
θεια και συνέθεσα σε έμμετρη μορφή αυτόν τον πεζό λόγο του Σολωμού,
χρησιμοποιώντας παρόμοιο μέτρο και ρυθμό σαν τον δικό του, αλλά με διαφορετικό δικό μου περιεχόμενο, συμπληρώνοντας έτσι ένα μη τελειω-
μένο έργο του.
Στο τέλος του βιβλίου έχουν καταχωρηθεί τα περιεχόμενα ογδόντα
οκτώ τηλεοπτικών εκπομπών μου, οι οποίες έχουν αναρτηθεί υπό μορφή
βίντεο στο κανάλι Youtube – πνευματική αναγέννηση, αλλά και σε άλλες
θέσεις του διαδικτύου. Σε κάθε καταχώρηση αναφέρεται επιγραμματικά
το περιεχόμενο των εκπομπών αυτών και η ηλεκτρονική διεύθυνση στο
Youtube, όπου μπορεί κάθε ενδιαφερόμενος να δει στο διαδίκτυο την τη-
λεοπτική αυτή εκπομπή σε μορφή βίντεο. Οι εκπομπές αυτές αφορούν
οδοιπορικά εντός και εκτός Ελλάδος, ιστορία, φιλοσοφία, ορθοδοξία και
γενικότερα τον πολιτισμό

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ………………………………………………………………………………………………
ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΜΟΥΣΑ …………………………………………………………………………….
ΣΤΟΝ ΔΙONYΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ ……………………………………………………………………
ΠΡΟ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ ……………………………………………………………………………..
ΜΑΝΑ …………………………………………………………………………………………………….
ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ ………………………………………………………………………………………….
ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ……………………………………………………………..
ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ………………………………………………………………………………………
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ………………………………………………………………………………………..
Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΟΥ……………………………………………………………………..
ΑΓΑΠΗ…………………………………………………………………………………………………….
ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ …………………………………………………………………..
Η ΣΧΟΛΗ ΜΑΣ…………………………………………………………………………………………
ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ…………………………………………………………………………
ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΣ ………………………………………………………………………………..
ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΔΕΙΛΙΝΟ …………………………………………………………………………..
25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821……………………………………………………………………………………
ΠΕΝΘΟΣ ………………………………………………………………………………………………….
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ……………………………………………………………..
ΩΡΕΣ ΠΟΝΟΥ …………………………………………………………………………………………..
O ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ……………………………………………………………………….
ΟΚΤΑΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ……………………………………………………………………
ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ ………………………………………………………………………….
ΠΡΟΣΤΑΓΜΑ ……………………………………………………………………………………………
ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ ……………………………………………………………………………….
ΡΑΝΤΙΣΕΣ ΠΟΝΟ ……………………………………………………………………………………..
ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ………………………………………………………………….
ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ…………………………………………………………………………………………….
ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ………………………………………………………………………………………
ΑΝΟΙΞΙΣ…………………………………………………………………………………………………
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ …………………………………………………………………………………… .
ΠΑΣΧΑ …………………………………………………………………………………………………..
ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ…………………………………………………………………………………………
ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ……………………………………………………………………………………..
ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ………………………………………………………………………………………
H ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ ……………………………………………………………………………………….
Η ΕΛΛΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ…………………………………………………………………….
ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΣΩΣΤΗ ……………………….. .
ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ…………………………………………………………………………………………….
ΤΡΙΑ ΜΙΚΡΑ, ΠΡΟΧΕΙΡΑ ΚΑΙ ΕΥΘΥΜΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΕΓΓΟΝΑΚΙΑ…
ΣΚΕΨΕΙΣ ……………………………………………………………………………………………….
ΤΑ 88 ΒΙΝΤΕΟ – ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΥ ΣΤΟ
YOUTUBE ……………………………………………………………………………………………..

Ιανουαρίου 18, 2017

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ:Ένα έμμετρο οκτάστιχο από τα μαθητικά μου χρόνια.

Filed under: ποίηση — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:46 πμ

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ

Το οκτάστιχο αυτό το έγραψα ως μαθητής την ίδια εποχή, που έγραψα τον ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ. Ως προς την ομοιοκαταληξία στο οκτάστιχο αυτό υπάρχουν στίχοι με δύο τριπλές ομοιοκαταληξίες (1,3,5 και 2,4,6) και μία διπλή  (7,8).

Είναι επηρεασμένο ως προς το μέτρο και τον ρυθμό – όχι όμως και ως προς το περιεχόμενο-από το ομώνυμο ποίημα του Διονυσίου Σολωμού η ημέρα της Λαμπρής[1]: Καθαρώτατον ἥλιο ἐπρομηνοῦσε τῆς αὐγῆς τὸ δροσᾶτο ἀστέρι, σύγνεφο, καταχνιά, δὲν ἀπερνοῦσε τ᾿ οὐρανοῦ…. Παραθέτουμε πιο κάτω το ποίημα του Σολωμού:

Διονυσίου Σολωμού «Η ημέρα της Λαμπρής»
Καθαρώτατον ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά δεν απερνούσε
τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη·
και από κει κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκά στο πρόσωπο τ’ αέρι,
που λες και λέει μες της καρδιάς τα φύλλα
«γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα».

Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστήτε·
μέσα στες εκκλησιές τες δαφνοφόρες
με το φως της χαράς συμμαζωχτήτε·
ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες
ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε·
φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη,
πέστε «Χριστός Ανέστη», εχθροί και φίλοι

Για την δική μου έμμετρη σύνθεση για το ποίημα ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ (σελίδα 88) έχω να παρατηρήσω τα εξής: Aπό νοηματική άποψη οι πρώτες τέσσερες στροφές αφορούν τα διαδραματιζόμενα στην γη και οι υπόλοιπες τέσσερες τα διαδραματιζόμενα στον ουρανό[2]

Σχετικά με τα διαδραματιζόμενα στη γη (τέσσερεις πρώτοι στίχοι) υπάρχει η πιο κάτω νοηματική αναφορά: H πρώτη φράση  Γολγοθάδες αιώνων εκαρτερούσαν.. είναι μεταφορική και δείχνει τους αιώνας[3] προσωποποιημένους να καρτερούν μια ηλιαχτίδα πνευματικού φωτός με πολύ μεγάλη αγωνία σε απόμακρα από το φως[4] μέρη. Μέσα σε αυτό το πνευματικό σκοτάδι είναι σαν μαυρισμένοι και ζητούν ανήμποροι μία διέξοδο[5]

Σχετικά με τον ουρανό (οι υπόλοιποι τέσσερεις στίχοι), υπάρχει νοηματική  αναφορά στα θεία (θείος γνόφος, θριαμβεύουσα εκκλησία), τα οποία παρακολουθούν άγρυπνα και με πικρία το ανθρώπινο γένος να είναι σκλαβωμένο στα χέρια του πνευματικού σκότους.

Με την εκούσια όμως εκκένωση, ενσάρκωση και ανάσταση του θείου Λόγου (Χριστού), και κυρίως με την σταυρική του θυσία και το αίμα του είναι σα να κατέβηκαν τα θεία στη γή. Με τον τρόπο αυτόν ξέπλυναν την αμαρτία (σκότος) του ανθρωπίνου γένους. Αυτό είναι το νόημα της Λαμπρής  που εκφράζει το ποίημα  μου αυτό.

Οι δύο τελευταίοι στίχοι εκφράζουν επίσης την δυνατότητα της κατά χάριν θεώσεως του ανθρωπίνου γένους μέσα από την σταυρική θυσία του Χριστού και μέσα από το αίμα του που έχυσε για το ανθρώπινο γένος. Και αυτές οι εκφράσεις αποδίδουν επίσης, σύμφωνα με τα ορθόδοξα κείμενα της φιλοκαλίας των ιερών νηπτικών, το βαθύτερο νόημα της Λαμπρής (Αναστάσεως του Χριστού).

Φυσικά όταν έγραφα αυτό το οκτάστιχο ως μαθητής Γυμνασίου δεν κατείχα τότε τις πιο πάνω θεολογικές γνώσεις. Αυθόρμητα όμως ένιωθα τότε την εσωτερική ανάγκη να γράψω στο χαρτί την ροή των σκέψεων και φράσεων με μέτρο που μου υπαγόρευε ο εσωτερικός μου κόσμος. Σήμερα που ξαναδιαβάζω αυτούς τους στίχους – για πρώτη φορά μετά από 60 περίπου χρόνια – βλέπω, ότι το έμμετρο αυτό κείμενο είχε και θεολογικό νόημα Το νόημα αυτό είναι συγκεκαλυμμένο βέβαια εν μέρει μέσα στα απαραίτητα λογοτεχνικά σχήματα της εποχής εκείνης.

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ:

Γολγοθάδες αιώνων εκαρτερούσαν

του φωτός την αχτίδα σε απόμερα μέρη.

Μαυρισμένοι από το σκότος αργοζητούσαν

μυρωμένο να πνεύσει το ολόδροσο αέρι.

Πικραμένα τα θεία πάντα γροικούσαν

σκλαβωμένο το γένος στου σκότους το χέρι,

κι εκλίναν στο χώμα όλα με κόπο

και εξεπλύναν με αίμα του ανθρώπου το σκότο.

[1] Tο ποίημα αυτό του Δ. Σολωμού η ημέρα της Λαμπρής περιέχεται στην γενικότερη σύνθεση του ο Λάμπρος.

[2] Στα θεία.

[3] Το πολύ μέγάλο χρονικό διάστημα μέσα στο άπειρο του Θεού.

[4] Πνευματικό φως

[5] Εδώ μεταφορικά η διέξοδος είναι μία πνευματική δροσιά ,δηλαδή ένα μυρωμένο ολόδροσο αεράκι, το οποίο στερούνται αιώνες τώρα

Σεπτεμβρίου 10, 2015

ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΜΟΥΣΑ. Δημοσιευμένο την 2-3-1958 ποίημα του Γιάννη Κουτσούκου από την μαθητική εποχή στην εφημερίδα Νέα Κόρινθος

Filed under: πνευματική υπέρβαση,ποίηση,Θεολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 5:58 μμ

 

Στο πιο κάτω ποίημα διαφαίνεται ένα πνευματικό ταξείδι στην έμπνευση και στην ανθρώπινη πνευματική υπέρβαση, που μοιάζει σαν ονειρεμένο και ονειροπόλο, είναι όμως πρακτικό και διορατικό. Ήταν ήδη  αυθόρμητο σαν προγραμματισμένο εκ των προτέρων μέσα στη συνείδηση του γράφοντος το έτος 1958 χωρίς την παρέμβαση του με κάποια  θέληση ή λογική του διαδικασία.  Eκφράζει τον ιδεαλισμό και την επιθυμία μιας ανώτερης πνευματικής εμπειρίας ενός δεκαεπτάχρονου τότε μαθητή του ΛυκείουOι συμβολικές λογοτεχνικές έννοιες Μούσα, Θεά κλπ παραπέμπουν στο θείον υπερβατικό (Τριαδικό Θεό).  Πολλές φορές στο ποίημα αυτό των μαθητικών χρόνων του 1958 τα νοήματα και οι λέξεις έβγαιναν μόνα τους και καταγράφονταν εντελώς αυθόρμητα, χωρίς να προσπαθήσει ο γράφων να ελέγξει ή να παρεμποδίσει την πνευματική αυτή ροή .

Την σχετική και συμβολική  συγγένεια μερικών   νοημάτων  του ποιήματος αυτού με την νηπτική θεωρία των ορθόδοξων φιλοκαλικών κειμένων και του προφητικού βιβλίου της Αποκάλυψης,  ανακαλύπτω και αντιστοιχώ με έκπληξη για πρώτη φορά σήμερα- μετά από 60 περίπου χρόνια- μια και το έτος 1958 που έγραψα αυτούς τους  στίχους  είχα   άγνοια των ιερών αυτών κειμένων. Από το κείμενο του ποιήματος προκύπτουν έννοιες ως ένα   συμβολικό προοίμιο της κατά χάριν θεώσεως και μία επιθυμία της πνευματικής κλίμακας για  πνευματική  ανάβαση. Κάτι τέτοια στοιχεία, όχι πάντα κατανοητά στον καθένα, έχει  το κείμενο του ποιήματος, τα οποία θα αναλύσουμε.

Ο  πρώτος στίχος στην πρώτη σειρά του ποιήματος εκφράζει την ευχή όπως το θείον υπερβατικό- (στο κείμενο εκφράζεται με την λέξη θεά) -συντροφεύσει τον γράφοντα σε ένα  πνευματικό ξεκίνημα (λυκαυγές ροδόπλαστο), το οποίο θα είναι τόσο  ιδανικό και όμορφο,  όπως είναι τα αγνά και φυσικά χρώματα της κροκόπεπλης αυγής, τα οποία εμφανίζονται στο σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ του  τελευταίου πρωινού αστεριού,- του Αυγερινού -και της ανατολής του Ηλίου. Στις υπόλοιπες τρεις σειρές της ίδιας πρώτης στροφής διακρίνεται επίσης η ευχή, όπως οι ευγενικοί πόθοι ζυμωθούν   με το πικρό το δάκρυ.  Η συμβολική  αυτή έκφραση στο ποίημα παραπέμπει στη λεγομένη  θεία κατάνυξη. Επίσης γίνεται επίκληση της γνωστής  στην ορθόδοξη νηπτική θεωρία  χαρμολύπης ή του χαροποιού πένθους. Αυτό εκφράζεται με τον συγκερασμό των δύο αντιθέτων  λέξεων του κειμένου πόνος και χαρά. Τέλος στην ίδια στροφή εκφράζεται ο πανανθρώπινος χαρακτήρας  (σε όλα της γης τα μάκρη), των πιο πάνω φιλοκαλικών, νηπτικών εννοιών, δηλαδή του χαροποιού πένθους, της χαρμολύπης και της θείας κατάνυξης.

Στον δεύτερο στίχο αρχίζει η αναμενόμενη για κάθε πνευματικό άνθρωπο,- που ζει αναγκαστικά σε μια υλιστική κοινωνία,- περιπλάνηση (πλανιέμαι ανεμόδαρτος) και η καθημερινή ζαλάδα σε μια εποχή της σύγχυσης των αξιών και των ιδανικών. Τα πνευματικά στηρίγματα στις τρικυμίες και στις μπόρες αυτές ( τρικυμιές και μπόρες καταφοβερές) είναι, σύμφωνα με το ποίημα, η κρυφή ελπίδα που πηγάζει από το θείον υπερβατικό (Θεό), την  οποία ελπίδα ο γράφων κρατάει σαν φυλαχτό τρισάγιο. Η ελπίδα αυτή δίνει χαρά για την αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων, αλλά υπάρχουν και ανθρώπινες στιγμές αδυναμίας που ο άνθρωπος χάνει και το  κουράγιο μέσα στη καρδιά του (χωρίς καρδιάς κουράγιο).

Στον τρίτο στίχο η δοκιμασίες και οι πειρασμοί, -ζώντας σε μια υλική καθημερινότητα που η ύλη μάχεται το πνεύμα,- γίνονται πιο έντονοι (ψυχικά και σωματικά πάθη). Αποτέλεσμα αυτού είναι η ιερή φλόγα -(κατά χάριν συμμετοχή στις άκτιστες ενέργειες του Τριαδικού Θεού και η κατά χάριν θέωση)- να τρεμοσβήνει και η ελπίδα να σκοτεινιάζει. Η νοσταλγία του θεϊκού  πνευματικού φωτός (νόστος ηλιαχτίδας) είναι εκείνη που μπορεί να ξεδιαλύνει το πνευματικά σκοτάδια της ψυχής και πρέπει να βαστήξει γερά τον πνευματικό αγώνα για την κατά χάριν θέωση της ανθρώπινης ύπαρξης (βάστα γερά κακότυχη καρδιά την νόστο ηλιαχτίδας)

Στον τέταρτο και πέμπτο   στίχο η κοσμικοποίηση της πίστης, η αποστασία, τα αντίθεα νομοθετήματα, η αναγνώριση όχι της καθάρσεως των παθών, αλλά των παρά φύση παθών κλπ έρχονται σαν μια μόδα (στάζει της μόδας η πληγή) και σαν μια μεγάλη φουρτούνα μέσα στο πέλαγος. Το αντίδοτο είναι  για όποιον το αντέξει η διατήρηση της πίστης και η ζωή κοντά στον Θεό (Σε έχω στο πλάι μου Θεά και δεν με νοιάζει η τρικυμιά).

Στους τρεις τελευταίους στίχους για όσους άντεξαν την πνευματική φουρτούνα έρχεται η γαλήνη,  η λύτρωση, η δικαίωση και  το πνευματικό φως με την  κατά χάριν θέωση. Οι αντίστοιχες συμβολικές  εκφράσεις στο ποίημα αυτό ενός δεκαεπτάχρονου μαθητή Λυκείου του έτους 1958 είναι οι εξής.    Για δες μια ξαστερότητα…… χύνεται φως πλημμυριστό. Παύει και η φουρτούνα. Θεά πάρεμε αγκάλη σου και ανέβασμε στα άνω. Πως ζω έτσι πανεύτυχα. Νοσταλγική μαγεία πάρε μου όλα τα αγαθά και άσε μου τα βιβλία.

Γιάννης Κουτσούκος  10-9-2015

Το ποίημα αυτό γράφτηκε στις 26.2.1958 και δημοσιεύθηκε στις 2-3-1958 στην κορινθιακή εφημερίδα ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ.

 

Εμφάνιση ΓΙΑΝΝΗΣ 011.jpg

Ιουνίου 10, 2015

Τρία μικρά, πρόχειρα και εύθυμα ποιηματάκια για τρία εγγονάκια.

Filed under: ποίηση — Γιάννης Κουτσούκος @ 8:58 μμ

Ο Κίμων. ο Ιάσων και ο Ορέστης φέρουν τρία αρχαία διάσημα ονόματα. Είναι συνηθισμένο πλέον οι νέοι γονείς να βάζουν αρχαία ονόματα στους κανακάρηδες τους (και φυσικά και στις κανακάρισσες τους). Και πολύ καλά κάνουν, αφού το βρίσκουν ευχάριστο. Ακούω καθημερινά τα ονόματα Δανάη, Αριάδνη, Ιφιγένεια, Άρης,Σωκράτης, Αφροδίτη κ.λ.π.

Εγώ ως παππούς είχα την χαλαρή έμπνευση να γράψω δύο εύθυμες γραμμές. Κάτι το εύθυμο στη σημερινή πραγματικότητα είναι και μία μικρή όαση στην έρημο της σύγχυσης, του άγχους και της τάσης για κατάθλιψη.

Κάποιος, που τα διάβασε μου θύμισε τον Σουρή  και (Θου Κύριε φυλακή τω στόματι του ) τον Καβάφη

  ΚΙΜΩΝ Ο ΚΟΛΥΜΒΥΤΗΣ                    

Γεια σου Κίμων παλληκάρι
Που όλο κολυμπάς με χάρη.

Σαν  δελφίνι κολυμπάς
Και όλους τους άλλους
Προσπερνάς.

Αστροναύτης η στολή σου
Καμαρώνουν οι δικοί σου.

Και όταν έρθεις στο.Ληξούρι
θα πουλάς και λίγο μούρη

Και στο Ξι όταν βουτάς
στους Βαρδιάνους
Θες να πας

Στο Ρεμέντζο
όταν πηγαίνεις
τον Ιάσονα θα μαθαίνεις

Γεια σου Κίμωνα λιοντάρι
Που έχεις του Θεού
την Χάρη.

Ιωάννης, παππούς, Κλεώνιος εποίησε  εν τη Παλλική.

 —————————–       

ΙΑΣΟΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΥΘΙΚΟΥ ΚΥΨΕΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΦΥΡΑΣ

Είμαι ο Ιάσονας της μυθολογίας με το χρυσόμαλλο το δέρας,
Της Φαίδρας και του Νταίμιαν το καμάρι.

Γεννήθηκα στη πόλη της Εφύρας και ζω στην ίδια πόλη του Κύψελου
Κοντά στο σπίτι της Δανάης.

Δεν δέχομαι μαλώματα
Γιατί έχω τον παππού μου, που  μόλις με μαλώσουνε  λέει θα τους μαλώσει.

Τρενάκια έχω ιρλανδικά που τρέχουνε
Ηλεκτρικά με μπαταρία
Εκεί τις ώρες μου περνώ χωρίς να κάνω πάντα φασαρία.

Ξέρω με ευγένεια ιρλανδική πολλά να πετυχαίνω.

γλυκά, σοκολατιά, τσίχλες και λοιπά να τρώω χωρίς καθόλου να παχαίνω.

Θα πάω στη Κεφαλλονιά.
Θα τρέξω και θα παίξω, μπάνια θα κάνω στην ακρογιαλιά, στο Ξι θα ταξιδέψω.

Θα έχω την γιαγιά κοντά μου θα μου φτιάχνει και γλυκά
Στη κουζίνα θα της  μουρμουρίζω και
Θα είναι όλα μια χαρά.

Ιωάννης παππούς, Κλεώνιος  εποίησε εν Χαυριατίοις, εν έτει 2015

—————————————-

Ορέστης, Αιτωλός, Ηλέκτρας και Νικολάου, Παλλάδος άστεως αφικνουμένων και διαβιούντων.

Είμαι ο Ορέστης, πρώτος φίλος του Πυλάδη,
Παρακαλώ ο Αιτωλός.

Στη πόλη της Παλλάδος
Ζω και μεγαλώνω,
Αυστηρά μιλώ σε όλους
Και άμα θέλω και θυμώνω

Δεν σηκώνω άμα θέλω
Μύγα στο σπαθί μου,
Και άλλες ώρες πάλι
Τους έχω όλους  φίλους για την αιτωλική
Συζήτηση μου

Θέλω νάχω και παιχνίδια και τραινάκια και αμαξάκια
Μα εμένα μου αρέσει
Το παιχνίδι που το λεν βυζάκια.

Και όταν πια θα μεγαλώσω ρήτορας θα γίνω μέγας,
Αφού πως λέει και η γιαγιά μου από τώρα
Άμα θέλω μπορώ να φέρω
Πλήθος.λέξεων αρχαίων και
Μπορώ  να τις προφέρω.

Ιωάννης, παππούς, ο Κλεωναίος έποίει εν τη
Παλλική εν έτει 2015

Έρωσθε άπαντες ομογάλακτοι.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: