Γιάννης Κουτσούκος

Μαρτίου 1, 2017

Απλές ερμηνείες μερικών κειμένων του Τριωδίου.

Filed under: Ανθρώπινη Αλληλεγγύη,Υμνογραφία — Γιάννης Κουτσούκος @ 10:27 πμ

Τι είναι «πνευματική νηστεία»;

1. Να αποκαταστήσουμε κάθε αδικία που κάναμε.
2.Να λύσουμε τις θηλιές που έχουμε βάλλει στο λαιμό των άλλων με βίαιο τρόπο συναλλαγής.
3.Να σχίσουμε τις έγγραφες συναλλαγματικές, που έγιναν με εκβιαστικό τρόπο στους συνανθρώπους μας.
4. Να δώσουμε ψωμί σε αυτούς που πεινάνε.
5. Τους αστέγους φτωχούς (να τους στεγάσουμε) και να τους βάλουμε έστω και στα σπίτια μας.

Αυτά τα λέει το κείμενο του Τριωδίου (στιχηρό ιδιόμελο του εσπερινού της σημερινής ημέρας Τετάρτη της Α εβδομάδος της Σαρακοστής, που ψάλλεται σήμερα στις ορθόδοξες Εκκλησίες )

Την νηστεία των φαγητών την αποκαλεί «σωματική νηστεία». Το κείμενο του Τριωδίου δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην πνευματική νηστεία για την οποία αφιερώνει τα επτά όγδοα του κειμένου του παρόντος τροπαρίου.

Άρα η φιλανθρωπία και η ελεημοσύνη είναι και αυτή νηστεία και μάλιστα «πνευματική]» και όχι μόνο τα φαγητά.


«Νηστεία
δεν θα επιτελούμε μόνο με αποχή από τροφές, αλλά και με αποξένωση από κάθε υλικό πάθος.»
Με αυτή την φράση αρχίζει το ιδιόμελον των αποστοίχων του εσπερινού της σημερινής ακολουθίας του Τριωδίου, που εψάλλη σήμερα το πρωί στις ορθόδοξες Εκκλησίες ( Τρίτη πρώτης εβδομάδος της Τεσσαρακοστής).

Τί είναι όμως το πάθος;
Το πάθος μπορεί να είναι εγωισμός, κενοδοξία, θυμός, μίσος, φθόνος, καταλαλιά, γαστριμαργία, πλεονεξία, ακηδία, έπαρσης και κάθε είδος διαστροφής.
Πρέπει λοιπόν να νηστεύουμε «το κατά δύναμιν» και από αυτά τα πάθη.


 

Advertisements

Ιανουαρίου 4, 2017

ΟΧΙ «ΚΑΤΑ ΚΡΗΜΝΩΝ»

Filed under: Ανθρώπινη Αλληλεγγύη — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:02 πμ

Ένα κείμενο μου του έτους 1957, που δημοσίευσα ως μαθητής σε τοπική εφημερίδα. Είναι γραμμένο στο πολυτονικό. Έτσι γράφαμε τότε.  Αφορά την τότε μαθητιώσα νεολαία.                                                                                           

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ

                                                                                          ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ

                                                                                         ΟΡΓΑΝΟΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ…

                                                                                          ΕΤΟΣ  550ν              Αρ. Φύλλου 2380

                                                                                           Κυριακή 26 Μαίου 1957

Ἀξιότιμε Κε Διευθυντά,

Εἰς ἂρθρον, δημοσιευθὲν εἰς τὴν «ἐφημερίδα» τῆς Κορίνθου μὲ τὸν τίτλον «γύρω ἀπό τὴν ἐκπαίδευσιν», εἶδον μετὰ πικρίας νὰ κατηγορῆται ἡ Ἑλληνική νεολαία ὡς «βαδίζουσα -ἀρσενικὴ και θηλυκή κατὰ κρημνῶν» καὶ τὸ τραγικώτερον, ὅτι τοῦτο εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς τακτικῆς τῶν παιδαγωγῶν διότι «οἱ περισσότεροι ἐμφανίζουν ἐξόφθαλμον τοῦ κλάδου…»!

Τὸ ἄρθρον τοῦτο θίγει περισσότερον ὃλων ἐμᾶς, τὴν μαθητιῶσαν νεολαίαν, διότι αγανακτῶμεν πραγματικά, ἀκούοντες τοιαύτας ὓβρεις ἐναντίον μας καὶ πρὸ παντὸς ἐναντίον τῶν σεβαστῶν μας παιδαγωγῶν, οἳτινες τοσοῦτον μοχθοῦσι ὑπὲρ ἡμῶν.

Ἐμεῖς τοὐλάχιστον οἱ μαθηταί, ἀντιλαμβανόμενοι ἐκ τοῦ πλησίον τὸν μόχθον τῶν καθηγητῶν μας καὶ συμμεριζόμενοι τὴν προσπάθειάν των εἰς τὸ ἐπίμονον καὶ κοπιαστικόν των ἒργον, μᾶλλον διαβιβάζομεν τὰ σεβαστὰ συγχαρητήρια καὶ εὐχαριστήριά μας, ποθοῦντες ἳνα ἐπαινῆται τὸ ἒργον αὐτῶν, ὡς πρέπει να γίνεται, παρὰ νὰ κατακρίνεται μὲ τοσοῦτον πάθος.

Πρέπει ὃμως ὁ γράψας νὰ παρατηρήση ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὸν παιδαγωγὸν καὶ τὸν μαθητήν, ν’ ἀντιληφθῆ καλῶς τὸν μεταξύ τούτω στενόν σύνδεσμον και τότε ἀφοῦ βουτίξη τὴν πέναν του εἰς τὴν μελάνην της ἀμεροληψίας καὶ ἀντικειμενικότητος, νὰ ἐπιχειρήση νὰ γράψη τὰ ὃσα ἒγραψεν, ὂχι «κατὰ γενικὴν ὁμολογίαν…» και «γενικὴν διαπίστωσιν…» ἀλλά καλλίτερον ἐξ ἰδίας εἰκασίας. Ἐφ’ ὃσον δὲ πιστεύει πραγματικά  και διατυμπανίζει εἰς τὸ ἂρθρον του, ὃτι τα γραφόμενά του «δὲν ἔχουν γενικὴν ἐφαρμογήν…», δὲν ἔπρεπε νὰ τὰ φέρη εἰς τὴν δημοσιότητα.

Μόνον ὃσοι παρατηροῦν ἐκ τοῦ μακρόθεν τὴν νεολαὶαν τὴν βλέπουν «βαδίζουσα κατὰ κρημνῶν» καὶ τὴν κατηγοροῦν. Ἀλλὰ οἱ τοιοῦτοι ἂς μάθουν ὅτι ἀπατῶνται. Καὶ τοῦτο διότι σήμερον μόνον, ὅπου δρᾷ το κακὸν γίνεται ἀντιληπτόν, ἐπειδὴ κυριαρχεῖ τοῦτο. Μόνον μερικές ἐξαιρέσεις παρατηροῦνται ἀπ’ αὐτοὺς πού ἀντιπροσωπεύουν τὴν «γενικὴν διαπίστωσιν…» καὶ αὐτὰς τὰς ἐρμηνεύουν θαυμασίως κατὰ τὸν τρόπον ποὺ ξέρουν, σπεύδοντες ἀμέσως εἰς τὴν δημοσιότητα, ἀπαγοητεύοντες τὰ πάντα και διαβεβαιοῦντες, ὅτι ἡ νεολαία ἐβυθίσθη εἰς τὸν βοῦρκον!…

Διαφεύγει τὴν προσοχήν τῶν τοιούτων ἡ ζῶσα νεολαία, ἡ ὑποσχομένη τὴν εὐημερίαν και τὴν μελλοντικὴν πνευματικὴν ἀνάπτυξιν, ἡ νεολαία ἡ Ἑλληνικὴ, ἡ ὁποία στενάζει βαρέως ὑπὸ τὸ πέπλον τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τῆς σημερινῆς κοινωνικῆς καὶ ὄχι παιδαγωγικῆς ἀδρανείας. Ἡ νεολαία, ἡ ὁποία θρέφει κρυφὰ καὶ ὑπόκωφα τὸ ἒμβρυον τῆς ἀρετῆς διὰ νὰ τὸ προφυλάξη ἀπὸ τὰς τρικυμίας τοῦ βίου καὶ τὰς καταιγίδας τῶν ἐχθρῶν της, ἳνα βλαστήση τοῦτο δροσερὸν και ἀκέραιον.

Ἀλλὰ οἱ γράψαντες δὲν ἒχουν σκύψει βαθειὰ εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ νέου, διὰ νὰ ἴδουν τὰ ἰδανικά του καὶ τὸν κατηγοροῦν, διότι ἔτσι ἔχουν συνηθίσει. Ἔχουν συνηθίσει νὰ μαραὶνουν τὴν ἁγνὴν νεανικὴν ψυχὴν μὲ τὰ ἀπείραχτα δι’αὐτοὺς ἄρθρα τους. Ἔχουν συνηθίσει, ἴσως και διὰ προσωπικά τους ζητήματα, νὰ μὴν διστάζουν νὰ ἐκθέτουν ὄλην τὴν ἑλληνικὴν νεολαὶαν καὶ ἰδιαιτέρως τὸν  ἄξιον βοηθόν καὶ συμπαραστάτην της, τὸν παιδαγωγόν.

Ἄς μάθουν οἱ κατηγοροῦντες τὴν νεολαίαν νὰ μὴν πληγώνουν αὐτήν. Διότι αὕτη βαδίζει ὄχι «κατά κρημνῶν», ὡς ἰσχυρίζονται, ἀλλὰ ἀνέρχεται «κατ’ ἀρετῆς» μὲ ὑπερηφάνειαν καὶ τόλμην, βοηθουμένη πάντοτε μόνον ὑπὸ τοῦ σεβαστού της παιδαγωγοῦ καὶ ὑποσχομένη, κρατῶντας τὴν δάδα τοῦ φωτός, τὴν ἀνάστασιν μιᾶς ἀναγεννημένης  Ἑλλάδος.

ΓΙΑΝΚΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ

Μαθητής   

Σεπτεμβρίου 11, 2015

ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ. Δημοσιευμένο ποίημα από τα μαθητικά χρόνια του Γιάννη Κουτσούκου στις 15-10-1957 στην εφημερίδα Νέα Κόρινθος

Filed under: Ανθρώπινη Αλληλεγγύη — Γιάννης Κουτσούκος @ 9:31 μμ

Το 1957 η Κύπρος έδινε τον Αγώνα για την ανεξαρτησία της ενάντια στην αγγλική αποικιοκρατία. Στην Ελλάδα υπήρχε ένα επίσημο πνεύμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης. Κράτος, ΜΜΕ, μαθητιώσα νεολαία και λαός, εκδηλώνουν  όλοι ανεξαιρέτως  την αλληλεγγύη τους προς τον αδελφικό κυπριακό λαό.

Στο πιο κάτω κείμενο επηρεασμένος από τον Διονύσιο Σολωμό, τον οποίο μελετούσα τότε και από τις καθημερινές λεπτομερείς ειδήσεις για την Κύπρο προσπαθώ να έχω και εγώ ως μαθητής του Λυκείου την δική μου αλληλεγγύη προς την Κύπρο με αυτό το  ιδεαλιστικό κείμενο.

Το αναπάντητο ερώτημα μου ήταν τότε πως μπορούσε σε ένα λαό με τέτοιο πολιτισμό και ιστορία να συμβαίνουν τέτοιες βαρβαρότητες. Φυσικά έβλεπα  τα πράγματα ιδεαλιστικά όπως ο Διονύσιος Σολωμός  στον ύμνο στην Ελευθερία, ενώ γνώριζα, ότι στην εξουσία και στη πολιτική της τότε αποικιοκρατίας δεν υπήρχε ιδεαλισμός

Στο ποίημα αυτό, που δημοσιεύθηκε στην κορινθιακή εφημερίδα ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ στις 15-10-1957, προσωποποιείται η λευτεριά της Κύπρου σαν  μία σκλαβωμένη αγνή κόρη με λευκά πέπλα, που όμως έχει ντυθεί στα πένθιμα μαύρα λόγω της οδυνηρής σκλαβιάς. Φρίκη, πίκρα, αθλιότητα, τρόμος,  αλυσοδεμένα χέρια και στεναγμοί  την εμποδίζουν να βρει τον δρόμο, που θα την φθάσει πάλι   στα πνευματικά ύψη του ελληνικού πνεύματος, που φωτίζει τους αιώνας με την δημιουργία ενός πολιτισμού που μπορεί και φτιάχνει  Παρθενώνες.

Στη προσωποποίηση αυτή η σκλαβιά της φωτεινής λευτεριάς ισοδυναμεί με το σκοτάδι. Γιαυτό και η σκλαβωμένη κόρη είναι υποχρεωμένη να ζει σε αυτό. Διαβαίνει τις νύχτες φοβισμένη στα μνήματα των απαγχονισμένων- και των άλλων- κυπρίων ηρώων, ραντίζει τους νεκρούς και αγκαλιάζει τους σταυρούς των τάφων. Τελικός σκοπός και ευχή είναι η τότε σκλαβωμένη λευτεριά του 1957 να ελευθερωθεί.

Εμφάνιση ΓΙΑΝΝΗΣ 009.jpg

Σεπτεμβρίου 10, 2015

ΠΡΟ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ

Filed under: Ανθρώπινη Αλληλεγγύη — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:29 μμ

Η μαθητιώσα νεολαία -έτσι αποκαλούσαν τότε τους μαθητές του Γυμνασίου Αρρένων και Θηλέων και του Λυκείου-΄έκανε το 1956 αυθόρμητα συλλαλητήρια όχι για τα δικαιώματα των δεκαμελών μαθητικών συμβουλίων, αλλά για την απελευθέρωση της Κύπρου και των νεαρών ηρώων Καραολή και Δημητρίου, που είχαν καταδικασθεί σε απαγχονισμό από τον Χάρντινγκ και τους άλλους Άγγλους, και τελικά απαγχονίσθηκαν μαζί με άλλους νέους, αγωνιστές. Το σύνθημα των συλλαλητηρίων ήταν η λέξη Ένωσις. ΟΙ Καθηγητές έδειχναν ανοχή στους μαθητές.

 

 

Εμφάνιση ΓΙΑΝΝΗΣ 005.jpg

Εμφάνιση ΓΙΑΝΝΗΣ 005.jpg

 

ΠΡΟ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ

Κλάψε γαλάζιε ουρανέ και στάξε μαύρο δάκρυ,

να λυπηθούνε τ’ άψυχα και να δακρύσουν πέτρες!

Ρίξε αέρα τα φτερά, ρίχτα κι αγκάλιασέ μας,

τούτη την ύστερνή στιγμή, πάρε τα μυστικά μας,

γίνε θεριό ακράτητο και τρέξε στον εθνάρχη

μέσα εκεί στη φυλακή. Πέστου τα βάσανά μας.

Σκύψε μανούλα μας γλυκειά, σπάσε τις αλυσσίδες

και δώσε μας τις δάφνες σου, αμάραντες σελίδες.

Ιδού βαδίζομεν εμπρός. Δίπλα μας στέκ’ ο χάρος.

Νάτος σηκών’ ο δήμιος αλύπητα το βάρος!

Πένθισε, μάνα, πένθισε τον ένδοξο χαμό μας.

Βγάλε φωνή πολύπονη στο μαύρο θάνατό μας

ν’ αντιβοά στις λαγκαδιές τους Άγγλους να φοβίζη,

στην οικουμέν’ ολόκληρη το αίσχος να σφυρίζη.

Χαίρε γλυκειά Πατρίδα μας χιλιοβασανισμένη,

χαίρετε λόγγοι και βουνά, οι ρεματιές και βράχοι

που μας εσφίγγατε γλυκά ελεύθερους κοντά σας.

Χαίρε νυχτιά πανέμοφη και μυρωμέν’ αγέρι,

Που έπνεες κρυφά κρυφά και ήσουν σύντροφός μας.

Δρόσισε αίμα, δρόσισε τους σκλάβους αδερφούς μας!

Κελάηδησε πουλάκι μας π’ εστάθης στο κλωνάρι,

είν’ η φωνούλα σου γλυκειά, κελάηδησε και σκούξε

«…Στους ήρωας ο θάνατος είναι τιμή  και χάρι.»

 

 

Σεπτεμβρίου 5, 2015

Στον τάφο της σκλαβιάς. Δημοσιευμένο στις 26-4-1957 στην εφημερίδα Νέα Κόρινθος ποίημα του Γιάννη Κουτσούκου από τα μαθητικά χρόνια.

Filed under: Ανθρώπινη Αλληλεγγύη,Ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 7:16 μμ

Δύο κόρες, η Λευτεριά και η Κύπρος, είναι βαλμένες στον τάφο της σκλαβιάς. Και οι δύο σκλαβωμένες ακούνε μες στο μνήμα τον αχό της αγχόνης των αποικιοκρατών κατακτητών που κρεμάνε τους αγωνιστές ήρωες Καραολή, Δημητρίου, Παλληκαρίδη κλπ  και φυλακισμένες όπως είναι -οι δυο κόρες- δεν μπορούν  να αντιδράσουν.

Στους 12 στίχους του ποιήματος περιγράφεται μέσα σε έναν  υπερβατικό οραματισμό η   δεινή κατάσταση που είχε περιέλθει τότε ο αγωνιζόμενος κυπριακός λαός. Η δεινή και άδικη  κατάσταση της Κύπρου που αγωνίζεται για την λευτεριά της εκφράζεται μεταφορικά και αντιπροσωπευτικά μέσα από τις δύο σκλαβωμένες αυτές κόρες.

Η σιγή και το σκοτάδι του τάφου, αλλά και η ανθισμένη φύση της Κύπρου με τα λουλούδια που φέρνουν του Μαγιού το μεθύσι, τους αφήνει μία ελπίδα πως μια μέρα θα ζήσουν και θα δράσουν και αυτές, δηλαδή η Κύπρος θα απελευθερωθεί.. Μπορούν όμως εκεί που είναι σκλαβωμένες  να αναπολούν περασμένες χαρές, δόξες, νίκες,  θριάμβους, Πλαταιές και Μαραθώνες, τα οποία όμως δεν αγγίζουν τους βάρβαρους κατακτητές.

Τελικά δεν υπάρχει στο κείμενο αυτό, η διέξοδος- λύση της πλοκής με τον  από μηχανής Θεό της αρχαίας τραγωδίας.  Το συμφέρον των κατακτητών δεν συγκινεί.  Η μόνη ελπίδα που απομένει στις δύο κόρες είναι να απευθυνθούν στα έθνη και και στους λαούς γιανα καταγγείλουν τις αδικίες, τους θανάτους , τις αγχόνες, την τυραννική βία, τις φοβέρες των δημίων και τους άλλος βανδαλισμούς. Πράγματι τότε η Κύπρος κατέφευγε συνέχεια στον ΟΗΕ για να καταγγείλει τους βανδαλισμούς της ωραίας Αγγλίας για να πετύχει τελικά την ελευθερία της…..

Γράφοντας αυτό το κείμενο ως μαθητής του τότε γυμνασίου αρρένων Κορίνθου- σε ηλικία 16 ετών – είχα επηρεαστεί  από τον Διονύσιο Σολωμό, τον οποίον τότε μελετούσα παράλληλα και ανεξάρτητα από τα μαθήματα μου. Τον ιδεατό αυτόν κόσμο του Σολωμού, ο οποίος μέσα σε μια οραματική υπέρβαση εξέφραζε τα υψηλά νοήματα της λευτεριάς- όπως στον ύμνο στην ελευθερία, στους ελεύθερους πολιορκημένους κλπ- τον  ένιωθα πως ταίριαζε απόλυτα στο δικό μου πνεύμα και  στην δική μου ψυχοσύνθεση. Αρχίζοντας να γράφω τις πιο κάτω στροφές υπήρχε τότε μέσα μου μία αυθόρμητη, βιωματική και ακαταμάχητη ροή σκέψεων, τις οποίες χωρίς να κάνω προσπάθεια να τις δημιουργήσω έπρεπε να τις εκφράσω και να  τις καταγράψω σε στροφές ομοιοκαταληξίας, βιώνοντας συγχρόνως αυτά που ήθελα να εκφράσω.

Διαβάζοντας σήμερα-  μετά από 58 χρόνια-  αυτό το ποίημα της μαθητικής εποχής μου ξέρω, ότι δεν είναι αυτό που στην πλειοψηφία της  θα ήθελε η σημερινή νεολαία μας. Πολλά πράγματα έχουν  εξελιχθεί και αξίες και ιδανικά έχουν μεταλλαχθεί.Πιστεύω όμως ότι αυτή η τάση της εκκοσμίκευσης των αξιών, ιδανικών, πίστεως κλπ μπορεί να οδηγήσει σε μη αναστρέψιμη σύγχυση.

Προσωπικά πολύ δύσκολα θα μπορούσα να γράψω σήμερα πάλι αυτές τις ιδεατές στροφές, έστω και αν έκανα μεγάλη προσπάθεια. Τις δημοσιοποιώ όμως διότι εκφράζει την εποχή της δεκαετίας του 1950 και είναι ένα μέρος της ιστορίας της εποχής εκείνης, όπου στα τότε ΜΜΕ και στη μαθητιώσα νεολαία κυριαρχούσε ο αγώνας της Κύπρου για ανεξαρτησία και συγκινούσε ο μαρτυρικός θάνατος των νεαρών κύπριων μαθητών, φοιτητών και αγωνιστών  με το μεσαιωνικό κρέμασμα τους την Αγχόνη.

Γιάννης  Κουτσούκος 9-5-2015

koutsoukos.wordpress.com

Ενσωματωμένη εικόνα 1

 

Εμφάνιση ΓΙΑΝΝΗΣ 003.jpgτου Μαγιού

Μαρτίου 1, 2010

Μια απάντηση στις βρισιές του γερμανικού περιοδικού Focus.

Filed under: Ανθρώπινη Αλληλεγγύη,Ιστορία,Πολιτική — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:10 πμ

Αρκεί να θυμίσουμε σε μερικούς γερμανούς φίλους και εταίρους μας στην Ευρωζώνη, που βγήκαν όψιμα να βρίζουν τόσο ξεδιάντροπα και θρασύδηλα την Ελλάδα, μόνο την προειδοποίηση προς αυτούς του πατριώτη τους και δικού τους μεγάλου γερμανού συγγραφέα Μπέρτολτ Μπρέχτ,τον οποίον οι ναζιστές κυνήγησαν και έδιωξαν από τη χώρα.

Η μεγάλη Καρχηδόνα έκανε τρείς πολέμους.
Ηταν μετά από τον πρώτο ακόμη δυνατή.
Μετά από τον δεύτερο ακόμη κατοικήσιμη.
Μετά από τον τρίτο εξαφανίσθηκε εντελώς.

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Η συμβολική αυτή προειδοποίηση του Μπρέχτ πρός το γερμανικό λαό αναφέρεται βέβαια ιστορικά και ποιητικά στην αρχαία Καρχηδόνα που στράφηκε κατά των Ρωμαίων, αλλά στην ουσία υπονοεί την πατρίδα του την Γερμανία. Σύμφωνα με την αλληγορική προειδοποίηση του Μπρέχτ η Γερμανία που αιματοκύλησε βάρβαρα με δυο παγκόσμιους πολέμους την Ευρώπη, θα μπορούσε να εμπλακεί και σε ένάν τρίτο πόλεμο, ιδιαίτερα καταστροφικό γι’ αυτή. Και με τα σημερινά δεδομένα ένας οικονομικός πόλεμος μπορεί να είναι εξίσου καταστροφικός με έναν πόλεμο με όπλα στο πεδίο των μαχών.

Ιουλίου 9, 2009

Αναζήτηση προπάππου Νικολάου Θεοχάρη

Filed under: Ανθρώπινη Αλληλεγγύη,Ιστορία,Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:19 πμ

Η χρησιμότητα ενός blogg αναδεικνύεται και σε περιτπώσεις αναζήτησης προσφιλών προσώπων από συγγενείς ή φίλους,  για τα οποία δεν υπάρχουν συχνά αρκετά στοιχεία. Πρόσφατα απευθύνθηκε τηλεφωνικά ο άγνωστος σε εμένα  κύριος Νίκος Θεοχάρης από την Ελβετία, αφού διάβασε στο blogg μου ανάρτηση σχετικά με τον Δαμασκηνό.  Θα σας παρακαλούσα αν κάποιος γνωρίζει κάτι σχετικό με το αναζητούμενο πρόσωπο να μας το καταθέσει.

Παραθέτω ένα απόσπασμα της πολύ ενδιαφέρουσας -ακόμη και για την  τοπική ιστορία της  Κορίνθου -σχετικής επιστολής του κ. Θεοχάρη προς εμένα.

Γιάννης Κουτσούκος

———

«Αγαπητέ μου κύριε Κουτσούκο καλησπέρα Μόλις κατάφερα να βρω τον απαιτούμενο χρόνο να σας γράψω, αφού πρώτα σας ευχαριστήσω πολύ για την φιλικότατή σας εξυπηρέτηση και προσφορά βοήθειας. ………. .  Η αγαπημένοι μου πρόγονοι λοιπόν, των οποίων στοιχεία στη Κόρινθο αναζητώ, είναι η οικογένεια του προπάππου μου Νικολάου Κιουλπαλόγλου («αρχηγού», όπως αναγράφεται στο Οικογενειακό Βιβλιάριο Πρόσφυγα), ο οποίος έφτασε στην Ελλάδα το 1924 από τη Νεφ Σεχίρ (Νεάπολη) της Καππαδοκίας με την οικογένειά του: η σύζυγος, Πηνελόπη και οι τρείς κόρες, Ευθαλία (η μητέρα του πατέρα μου), η Μαριάνθη και η Ήρα. Η κόρη της Ήρας, η οποία ζει σήμερα στην Αμερική, έκανε την ευγενικότατη πράξη και μου έστειλε πρόσφατα τις αναμνήσεις της μητέρας της, 17 σελίδες χειρόγραφο, το οποίο έγραψε το 1993, λίγους μόνο μήνες πριν ατυχώς πεθάνει… Σας επισυνάπτω το μέρος του κειμένου που αναφέρεται στα πρώτα χρόνια τους στην Ελλάδα καθώς και το πως τους έφερε η μοίρα στα μέρη σας:

[…] Νοίκιασε ο πατέρας ένα τρισάθλιο δωμάτιο και εκεί μείναμε πέντε άτομα. Ο πατέρας, ο τόσο καλομαθημένος, έκανε ότι δουλειά μπορούσε για να μας φέρει ένα κομμάτι ψωμί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, που κάποτε έφερε ένα μανταρίνι και το μοίρασε στα πέντε, μας φάνηκε ότι τρώγαμε αμβροσία. Εμένα πολύ με είχε συμπαθήσει ο μπαρμπά Βασίλης, έτσι έλεγαν τον σπιτονοικοκύρη μας. Με έπερνε καβάλα στο γαιδουράκι του στα χωράφια και μου έδινε διάφορα, φρούτα, σταφύλια, χλωρά ρεβύθια από τους κήπους του. Έτρεχα με χαρά να τα δώσω στην μανούλα για να τα μοιράσει σε όλους. Το χειρότερο όμως απ’ όλα ήταν οι ντόπιοι που δεν μας συμπαθούσαν καθόλου. Μας έβλεπαν με μισό μάτι, σαν να είμαστε λεπροί, μας φώναζαν παλιοπρόσφυγες! και μας απέφευγαν όσο μπορούσαν. Ο πατέρας είχε βρει μια δουλειά στην Αθήνα και πηγαινοερχόταν με τα πόδια για να γλυτώσει τα ναύλα. Ύστερα από ένα χρόνο με χιλιάδες στερήσεις το 1926 βρεθήκαμε στην Κόρινθο. Εκεί ο πατέρας που ήξερε απταίστως την Γαλλική διορίστηκε καθηγητής σε ένα ορφανοτροφείο με αρμενόπαιδα που τα συντηρούσε μια πολύ πλούσια Αμερικανίδα. Δίδασκε την Γαλλική και τις Κυριακές έψελνε στον Άγιο Παύλο. Τότε Δεσπότης Κορινθίας ήταν ο Δαμασκηνός που στην κατοχή έγινε Αντιβασιλέας. Άκουσε τον πατέρα μου, που ήξερε καλή βυζαντινή μουσική, να ψέλνει και του έκανε εντύπωση. Ρώτησε ποιός είναι αυτός που ξέρει βυζαντινή μουσική, του είπαν ότι είναι ένας πρόσφυγας που του αρέσει να ψέλνει. Ζήτησε να τον γνωρίσει και τον συμπάθησε για τους τρόπους του και την μόρφωσή του. Τον ερώτησε εάν θέλει να γίνει καθηγητής Γαλλικής σε Δημόσιο Γυμνάσιο, γιατί το ορφανοτροφείο σε τρία χρόνια θα έκλεινε. Του ζήτησε ένα πιστοποιητικό ότι δίδασκε και στην Μ. Ασία σαν καθηγητής. Δύο φίλοι του, της παλιάς καλής εποχής, ορκίστηκαν ότι δίδασκε και βάση αυτού του πιστοποιητικού κατώρθωσε να πάρει τον διορισμό του από το Υπουργείο Παιδείας, χάρης τον Δαμασκηνό. Εν τω μεταξύ εμείς είχαμε μεγαλώσει. Η Ευθαλία που ήταν ωραία κοπέλλα και ψιλόλιγνη με μεγάλα μάτια με μακριές βλαφαρίδες πήγαινε σε μοδίστρα για να μάθει μοδιστρική. Η Μαριάνθη καστανόξανθη, αφράτη και άριστη μαθήτρια μπήκε στο Γυμνάσιο και εγώ στο Δημοτικό. Την Μαριάνθη την συμπαθούσαν οι συμμαθήτριές της γιατί σαν άριστη μαθήτρια τους βοηθούσε στα μαθήματα. Της έδιναν διάφορα γλυκά, καραμέλες, φρούτα, σταφίδες για να τους λέγει όσα θέματα δεν ήξεραν στους διαγωνισμούς. Η καημένη η αδελφούλα μου τα φύλαγε και τα έφερνε για να τα δώσει σε μένα που ήμουν η μικρότερη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου που κάποτε είχε διαγώνισμα φυσικής και δεν είχε παπούτσια να φορέσει. Έβαλε κάτι μεγάλα παπούτσια του πατέρα μας και πήγε σχολείο για να μη χάσει το μάθημα (τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα όταν σκέπτομαι πως θα ένιωθες Μαριάνθη μου) και αρίστευσε. […] Ήλθε επί τέλους ο διορισμός του πατέρα το 1928 και από την Κόρινθο βρεθήκαμε στο Λιδωρίκι που τον είχαν τοποθετήσει στο εκεί Γυμνάσιο σαν καθηγητή της Γαλλικής.[…]

Σας επισυνάπτω επίσης εικόνες του προσφυγικού τους βιβλιαρίου, καθώς και δύο φωτογραφίες που βρήκα χάρη στην ευγενέστατη βοήθεια του κυρίου Κώστα Καψάλη, Λιδωρικιώτη και υπεύθυνου του lidoriki.com (ο προπάππος μου είναι ο δεύτερος από αριστερά, δίπλα στον Δημήτριο Κάππο, μαθηματικό και μετέπειτα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών). Το όνομα το αλλάξανε σε Κιούλπαλης (ή Κιούλμπαλης), σύνηθες φαινόμενο της εποχής προς αποφυγήν ταύτησής τους με τη Τουρκία.[…]

Σας ευχαριστώ γι ακόμη μία φορά και σας εύχομαι να περνάτε πάντα καλά. Με θερμούς χαιρετισμούς από την Βέρνη της Ελβετίας Νίκος Θεοχάρης»

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: