Γιάννης Κουτσούκος

Οκτώβριος 10, 2017

Στη μνήμη του Βασίλη Ρώτα

Filed under: Λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:57 μμ

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΊΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΝΟ ΡΩΤΑ ΣΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ, ΜΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΩ, ΈΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ,ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΣΙΛΗ ΡΩΤΑ

 

Αχ καημοί και λαχτάρες
τη ζωή μας πουλήσαμε
για μια χούφτα δεκάρες
για ένα πιάτο φακή.

Οι πιο πάνω στίχοι ήσαν το αποκορύφωμα κατά την εναρκτήρια τελετή των εορταστικών εκδηλώσεων για τον Κορίνθιο συγγραφέα Β. Ρώτα.
Είναι νομίζω ένα επίγραμμα που πρέπει καθένας μας να το έχει σαν κριτήριο της σημερινής υλιστικής εποχής.

Για μια «χούφτα δεκάρες» πουλάμε άραγε την συνείδησή μας; Για μια «χούφτα δεκάρες» παραβαίνουμε το καθήκον μας;
Για μια «χούφτα δεκάρες» έχουμε ορισμένα πράγματα σαν ταμπού και ενώ οφείλουμε να τα θίξουμε δεν τα θίγουμε; Για μια «χούφτα δεκάρες» -όταν είμαστε αρμόδιοι- αφήνουμε να ατονήσει το χρέος, ο νόμος και η παρέμβασή μας; Για μια «χούφτα δεκάρες» προδίδουμε την ιστορία μας, την φυλή μας, την πίστη μας, τις παραδόσεις μας;
Για μια «χούφτα δεκάρες» κάνουμε πως δεν έχουμε δική μας προσωπικότητα, δική μας γνώμη, δική μας άποψη;
Για μια «χούφτα δεκάρες», «πουλάμε τη ζωή μας», χωρίς να γευτούμε «τους καημούς και τις λαχτάρες» που χαρακτηριστικά περιγράφει ο ποιητής;
Για μια «χούφτα δεκάρες» δεν τολμάμε να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους;
Και τέλος, για μια «χούφτα δεκάρες» προδίδουμε την ιδεολογία μας;

Και μόνο από τους στίχους αυτούς και την μουσική των λέξεων που χρησιμοποιεί ο Ρώτας -απλές, λαϊκές λέξεις με καθαρό λυρισμό, ειλικρινή νοσταλγία, φιλοσοφική διαπίστωση, σοφή θέση- φαίνεται καθαρά ο ιδεαλισμός του και η αντίθεση μεταξύ ύλης και ιδανικού.
«Για ένα πιάτο φακή!..»
Μας θυμίζει το αγιογραφικό ανάγνωσμα που «για ένα πιάτο φακή» πούλησε κάποιος, κάποτε τα πρωτοτόκια στον αδερφό του. Κατά συνέπεια δεν προκύπτει από τον στίχο αυτόν του Ρώτα μόνο η νοσταλγία των χαμένων «καημών» και «λαχτάρων» της ζωής, που τις πουλήσαμε εμείς οι ίδιοι για τις «παλιοδεκάρες της ύλης», αλλά προκύπτει και η αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε τα ανθρώπινα “πάθη”, που στο βωμό τους θυσιάζουμε ακόμα και τα τυχόν δικαιώματα που κληρονομήσαμε ή αποκτήσαμε πάνω στην εξουσία. Κάθε επί πλέον λέξη θα ήταν βανδαλισμός προς τον στίχο αυτό του Βασίλη Ρώτα.

Δεν μπορεί παρά αυτό το πρόχειρο μνημόσυνο για τη μνήμη του να κλείσει πάλι με τον ίδιο το στίχο του:
Αχ καημοί και λαχτάρες
τη ζωή μας πουλήσαμε
για μια χούφτα δεκάρες
για ένα πιάτο φακή.

Γιάννης Κουτσούκος

Δημοσιεύτηκε
στην εφημερίδα «Σήμερα» της Κορίνθου

Advertisements

Μαρτίου 20, 2017

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΔΕΙΛΙΝΟ.

Filed under: Λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:09 μμ

 

TOY ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΥ

Ένα έμμετρο από την μαθητική εποχή, που περιλαμβάνεται στο νέο μου βιβλίο.

Μύρια χρυσάφια μας σκορπάς στη φύση άγια ώρα.
Τα χρώματα τα άρρητα που πλημμυρούν μπροστά μας
Μας φέρνουνε πολύ ψηλά σε κάποια θεία χώρα.
Του παραδείσου όμοια, όπου ποθεί η καρδιά μας.

Ο ασημένιος του ουρανού τρισφωτεινός πατέρας,
Το άρμα του Απόλλωνα και πάλι κουρασμένος
Στη Δύση τρέχει να κρυφτεί. Και ο καθαρός αέρας
Απ το θυμάρι βγαίνοντας, δροσάτος, μυρωμένος,
Χαϊδεύοντας τα πρόσωπα τρέχει σιγά και πάλι,
Να αρωματίσει τα κλαδιά , να διώξει την μαυρίλα
Για να χαρούν κινούμενα τα πράσινα τα φύλλα.

Το ποταμάκι σιγαλά, όπου κυλά πιο πέρα
Με το γλυκό το πάφλασμα, τον ήχο της φλογέρας
Να δυναμώσει θέλοντας αφήνει τον αέρα
Να του αρπάξει την φωνή στο τέλος της ημέρας.

Κι αυτός ξανά φτερώνοντας στα πέρατα τεντώνει
Πιο μυρωδάτος πιο απαλός μες στου Θεού την Χάρη,
Τον ήχο μεταφέροντας στο ωδικό αηδόνι,
Που αρχίζει το κελάηδημα, το άσμα του να ψάλλει.

Σο δάσος το κατάφυτο αμέτρητοι σπουργίτες
Αμέτρητες βγάζουν φωνές, εσπερινό τους ψάλλουν.
Και στη κυψέλη την αγνή οι τίμιοι τεχνίτες
Με πίστη εις το έργο τους το μέλι τους ετοιμάζουν.

Τρέχουν, φωνάζουν τα παιδιά τις γειτονιές τρελαίνουν.
Γέλια, παιχνίδια και φωνές την ώρα αυτή γεννιούνται.
Χαρούμενα τα σήμαντρα εσπερινό σημαίνουν
Κι οι κόρες οι ολόχαρες στη βρύση χαιρετιούνται.

Η δύση όλη ντύθηκε στα ολόμαυρα τα κάλλη
Και συννεφάκι που έτυχε τριγύρω να θαυμάζει
Και αυτό χρυσά εντύθηκε και καμαρώνει πάλι,
Την θέα αυτή την θεϊκή της φύσεως γιορτάζει.

 
Φωτογραφία του Jannis Koutsoukos.
Φωτογραφία του Jannis Koutsoukos.
Φωτογραφία του Jannis Koutsoukos.
Ο Jannis Koutsoukos πρόσθεσε 3 νέες φωτογραφίες.

Εαρινή ισημερία απόψε (ανοιξιάτικη ίση μέρα ίση νύχτα 21/3/2017).
Αρχή της άνοιξης και η φύση το δηλώνει με την ομορφιά της.
Φωτογραφίες από το εσπερινό περπάτημα στην παραλία Αγίου Νικολάου Κορίνθου)

Μαρτίου 10, 2017

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΡΩΓΛΗ.ENA KEIMENO ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1957

Filed under: Λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 9:40 μμ

ENA KEIMENO ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1957, ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΜΕ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΟ, ΟΠΩΣ ΓΡΑΦΑΜΕ ΤΟΤΕ.

ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ. ΣΕ ΣΤΥΛ ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ.

Περιλαμβάνεται στο νεο βιβλιο μου ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ ΠΕΖΟΓΡΑΦΔΗΜΑΤΑ

Εὑρισκόμεθα στην 28η τοῦ Σεπτέμβρη, ἡμέρα Σάββατο, συνεπῶς καὶ ἀποφαάδα. Ὁ ὕπνος μὲ παραπῆρε τόσο, ὥστε μόλις στὶς ὀχτώ παρὰ τέταρτο μπόρεσα νὰ πεταχτῶ κατσουφιασμένος ἀπὸ τὸ ζεστό πάπλωμά μου μὲ μισάνοιχτα μάτια.
Τὸ δωμάτιό μου εὑρίσκεται στὴν ὁδὸ Περιάνδρου… Χ. Σ’ ἕνα παλαιὸ καὶ πολυκατοικημένο καὶ πεδεμένο σπίτι. Θέλετε νὰ μάθετε τὶς διαστάσεις του; Μὴ βιάζεσθε, ἀρχίζω νὰ σᾶς πληροφορῶ: 2Χ1,5 μέτρα καὶ ὕψος μέχρι τριάμυση μ. Μὶα τρώγλη πραγματικὴ ποὺ ἄν ἦταν ἄλλος στὴ θέσι μου θἆχε φύγη ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή. Ἄν δὲ τὴν ἔβλεπε ὁ Ντοστογιέφσκυ θὰ τὴν νόμιζε γιὰ τὴν δική του ποὖχε στὴν Πετρούπολι. Ἔχει ἕνα παράθυρο πρὸς βορρᾶ μὲ κάτι μεγάλες χαραμάδες ποὺ ἀφήνουν νὰ εἰσέρχεται πεπιεσμένο τὸ κρύο γιὰ νὰ περονιάζη τὰ κόκκαλα. Τὰ παραθυρόφυλλα μόλις καὶ μετὰ δυσκολίας μπορεῖς να τα κρατήσης κλειστά. Με τὴν πρώτη θύελλα ἀνοιγοκλείνουν καὶ βροντοῦν σὰν δαιμονισμένα, ποὺ νομίζεις πώς βρίσκεται στὴν εἴσοδο τῆς Ἀχερουσίας καὶ βαδίζεις ὁλοταχῶς γιὰ τὰ Τάρτατα. Τὸν νότιο τοῖχο τὸν κατέχει ὅλον μιὰ μεγάλη καφέ πόρτα μὲ μισοσάπια σανίδια κι ἀπὸ τὴ μέση κι’ ἐπάνω χωρίς τζάμια. Εἶναι βλέπετε τὸ νέο μοντέλλο 57, γιὰ ν’ ἀερίζωνται τὰ δωμάτια. Δὲν πιστεύω νὰ φαντασθήκατε ὅτι ἔτσι τὴν ἔφτιαξε ὁ μαραγκός. Ὄχι. Κάθε ἄλλο. Ἀπὸ τὰ πολλά… κτυπήματα ποὺ δέχθηκε ὅταν ἦταν νὲα, τώρα ποὺ γέρασε ἡ κακομοίρα ἔγινε ἀντιγριππική! Εἶναι ἀρκετὸ νὰ σᾶς πῶ, πῶς γιὰ σύρτια καὶ κλειδωνιὲς ἔχει πρόκες γυρισμένες καταλλήλως, ὥστε νὰ κάμουν ὁλόκληρη περιστροφική κίνησι, χορεύοντες τὸν καρνιβάλειον οἱ καϋμένες.

Προχθές ἦλθαν δύο συμμαθηταί μου γιὰ «ἐπίσκεψι». Ἀναγκάσθηκα νὰ δεχθῶ πρῶτα τὸν ἕνα, κι’ ὅταν ἔφυγε αὐτὸς τὸν ἄλλο. Ξέρετε γιατί; Ὄχι γιὰ νὰ μὴ μὲ δῆ ἡ σπιτονοικοκυρά μου καὶ μοῦ πῆ «ὅτι τὸ πέρασα καφφενεῖο», ἀλλὰ γιατί δὲν χωράει τρεῖς. Καὶ μόνο αὐτό; Ἔτσι μ’ ἐκεῖνα τὰ πρωτοβρόχια ἔγιναν παπί οἱ κακόμοιροι οἱ συμμαθητάδες μου ποὺ περίμεναν μὲ τὴ σειρά.
Τὶ νὰ γίνη; Ἔτσι τὄθελεν ἡ μοῖρα.
Μὰ θὰ μοῡ πῆτε: Τὶ σὲ πειράζει ἄν εἶναι στενό; Ἐσὺ μαθητὴς εἶσαι, ἕνας ἄνθρωπος. Ἀφοῦ ἔχεις ἡσυχία τὶ τὰ θέλεις τὰ εὐρύχωρα δωμάτια; Φτάνει νὰ μπορῆς νὰ διαβάζης.
Σωστά, δὲν φέρνω ἀντίρησι… Τὶ εἴπατε, ἡσυχία; Ἄ, ξέχασα, ἀπόλυτον ἡσυχία! Λες καὶ βρίσκομαι μέσα σὲ κανένα ἐργοστάσιο, ἤ καλλίτερα σε… τρελλοκομεῖο!
Δίπλα κάθεται κὰποιος κύριος. Φοράει καὶ κολάρο. Ἕνας τοῖχος μᾶς χωρίζει. Αὐτός ἔχει τρία δωμάτια κ’ εἶναι ἕνας μόνο. Ἔ, μὴν κοιτᾶς εἶναι κύριος μὲ γραβάτα, ἐνῶ ἐγώ εἶμαι παληομαθητής! Ἔχει κι’ ἕνα ραδιόφωνο ποὺ τοῦ ἀλλάζει τὰ φῶτα. Ἀπ’ τὸ πρωί μόλις ξυπνήση, στὶς πεντέμισυ ἕως τὸ βράδυ στις ἐντεκάμισυ δὲν τ’ ἀφήνει νὰ πάρη οὔτε ἀνάσα, οὔτε τσάϊ, οὔτε γεῦμα, οὔτε δεῖπνο τὸ καϋμένο το ραδιόφωνο. Πιάνει ὅλο ἡπειρώτικα καὶ ἀρχίζει νὰ τὰ τραγουδᾶ κι’ αὐτὸς. Νομίζει πῶς εἶναι καλός τραγουδιστής καὶ σκούζει, οὐρλιάζει γιὰ νὰ τὸν πενέψω. Ἄν τὸν ἀκούσετε, σίγουρα θὰ σᾶς ἔρθει ναυτία. Τώρα τελευταῖα πῆρε καὶ πικάπ καὶ τὰ «φτωχόπαιδα» γιὰ ν’ ἀκούγεται πιὸ δυνατά καὶ νὰ ζηλεύει ἡ γειτονιά.
Κάποτε τοῦπα νὰ τὸ κλείση καὶ ξέρετε τὶ μοῦπε; «Εἶμαι ἄντρας καὶ τὸ κέφι μου θα κάνω… κι’ ἀν θέλεις να διαβάσης νὰ πᾶς στο σπίτι σου, ἐγώ πληρώνω καὶ γλεντάω, ὁ νόμος μοῦ τὸ ἐπιτρέπει». Πάρτονε στὸ γάμο σου νὰ σοῦ πῆ καὶ τοῦ χρόνου. Ἄν εἶναι ἄνθρωπος αὐτός μὲ συναίσθησι, ἐγώ χάνω τὰ πάντα. Καὶ τὸ χειρότερο, ἔμαθα πὼς εἶναι συνταξιοῦχος διευθυντὴς τῆς…. Δὲν σᾶς τὸ λέω γιατὶ θὰ φρίξετε.
Ἄντε διάβασε τώρα μὲ τέτοιες περιστάσεις. Σήμερα τὸ πρωΐ στὶς ἐννέα τὸν συνήντησα στὴν ἀγορά. «Νὰ λέω, τώρα θἆναι ἡσυχία στὸ σπίτι. Ἔτρεξα νὰ διαβάσω τὴν εἰσαγωγή τοῦ Πλάτωνος, γιατὶ ὁ μπάρμπα-Γιάννης ὁπωσδήποτε θὰ μὲ σήκωνε.
Ἔνοιωθα κάποια ἰκανοποίησι καὶ χαρά, διότι θἄχα μιὰ ὥρα ἥσυχο τὸ κεφάλι μου.
Ἀλλά ξέρετε τὶ εἶχε κάνει τὸ τέρας; Ποῡ νὰ πάη ὁ νοῦς Σας: Εἶχε ἀφήσει το ραδιόφωνο ἐπίτηδες ἀνοικτό. Τὸ αἶμα μου ἀνέβηκε στὸ κεφάλι. Ἄρχισα να τρέμω. Εἰδοποίησα ἀμέσως νευρικά τὴ σπιτονοικοκυρά μου νὰ το κλείση. Ἤξερα βέβαια ὅτι εἶχε τὰ κλειδιά τοῦ δωματίου του.

– Τὶ λὲς ἀνόητε, μοῦ λέει, ἐσένα θ’ ἀκούσω ἕναν μαθητή, ἤ τὸν κ. Διευθυντήν; Μοῡ ἄφησε διαταγὴ καὶ μ’ ἀπείλησε ὄχι μόνο νὰ μὴν τὸ κλείσω ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ τὸ χαμηλώσω διόλου!
Ἄλλο τέρας τετράποδο. Ἔπειτα ἄρχισα νὰ τὴν παρακαλῶ καὶ ὅσο ἐγὼ μαλάκωνα τόσο αὐτὴ μὲ θύμωνε.
– Ὄχ καϋμένε, ξανάπε, ὁ ἀδελφός μου ὅταν πήγαινε στο γυμνάσιο, κεῑνα τὰ χρόνια, μποροῦσε νὰ διαβάζη μέσα στὸ βαγγενοποιεῖον τοῦ μπαμπά μου, καὶ σὺ ποῦ ἀκοῦς καὶ μουσική; Φαντάζομαι τὶ ξεροκέφαλος θἆσαι! Νὰ διαβάζης τὶς ὧρες ποὺ δὲν τὸ βάζει!!!
Δεν μπόρεσα να βαστήξω άλλο. Κάθε σεβασμός ἐξέλειπε. Τὸ δίκηο μ’ ἔπνιξε. Γιὰ μιὰ στιγμὴ σκέφθηκε να βουτήξω τὸ σάρωμα καὶ νὰ τῆς τὸ φορέσω γιὰ ὀμπρέλλα. Ἀλλὰ πάλι κρατήθηκα «Τὶς ὧρες ποὺ δὲν τὸ βάζει» μοὔλεγε ἡ ἀθεόφοβη! Άφοῦ εἶναι ἀπὼν καὶ τὄχει ἀνοικτό!!!
Γύρισα να φύγω. Εἶχα γίνει ἔξω φρενῶν. Προχωροῦσα μηχανικά, νευριασμένα. Ξαφνικά κάποιο χέρι μ’ ἔσφιξε ἀπ’ τὸ σακκάκι καὶ μὲ τράβηξε πίσω μ’ ἀπότομη νευριασμένη κίνησι. Ἦταν ἡ ἴδια:
– Νὰ φέρης κι’ ἄλλα δυὸ μηνιάτικα ἀκόμη, μοὖπε σοβαρά. Ἐμεῖς ἐδῶ ὅταν νοικιάζομεν σπίτι πέρνουμε μπροστά τρία γιὰ νὰ βάλουμε μέσα τὸν νοικιάρη κι’ ὄχι ἕνα ποῦ ἔδωσες ἐσὺ. Ἀλλοιῶς θὰ σὲ διώξω καὶ θὰ τὸ μετανοιώσεις. Ποῦ μπορεῖς νὰ βρῆς τέτοιο δωμάτιο;
Τὴν κοίταξα κατάματα. Νόμιζα πὼς ἀστειευότανε. Ὅταν ὅμως εἶδα μιὰ σοβαρή ἔκφρασι ἔσκασα τα γέλια. «Θὰ μὲ κάνη νὰ πιστέψω, σκέφθηκα, ὅτι ἡ τρώγλη μου εἶναι τόσο καλὴ ὥστε δὲν βρίσκεται πουθενά… Ἄκου ἀνέδεια. Ζητάει λεπτά τὴ στιγμή ποὺ ἀπ’ ὅτι ἔχω διαβάσει τρεῖς ἡμέρες δῶ μέσα δὲν ἔχω πάρει λέξι. Τὶ τέρας!…

Πῆγα και ξάπλωσα στὸ δωμάτιό μου. «Ὤ κοινωνία, σκέφθηκα, πρόστυχη κοινωνία με τους ἀνθρώπους ποὺ βαστᾶς. Πῶς μπορεῖς καὶ τοὺς ὑπομένεις. Ψεύτη κόσμε εἶσαι γεμᾶτος ὑποκρισία καὶ συμφέρον. Ὄτι πράτεις τὸ κάμεις μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ὑπηρετήσης το πρόστυχο ὑποκείμενό Σου. Ἄλλον ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου δὲν γνωρίζεις. Οἱ τόσες κακίες ποὺ σοὔχουν φορτωθῆ δὲν σ’ ἀφήνουν νὰ δῆς ἐκεῖνον ποὺ ὑποφέρει γιὰ μιὰ ἰδέα. Ὄχι μόνο δὲν τὸν βλέπεις καὶ δὲν τὸν βοηθεῖς ἀλλὰ τοὐναντίον κάνεις το κέφι Σου μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τόν ἀδικῆς. Ἄν ἤτανε ἀκόραστε ἄνθρωπε νὰ σοῦ προσφέρη κάποιος χρήματα τόσο πολλὰ καὶ σοὔλεγε νὰ βλάψης καὶ αὐτὸ τὸ σπλάχνο σου, εἶμαι ὑπερβέβαιος ὅτι θὰ τὸ ἔκανες ἱκανοποιούμενος. Καὶ δὲν θὰ τὄκανες ἀπό ἀνάγκη, διότι τὰ ἰδικά σου χρήματα θὰ σὲ ἤρκουν διὰ τὸν βίον σου, ἀλλά διὰ νὰ ἀποκτήσης περισσότερα καὶ νὰ ἱκανοποιήσης τὴν ἀκολασίαν Σου.
Καὶ σὺ συνταξιοῦχε ἐπειδὴ σοὔδωσε κάποια θέσι ἡ πολιτεῖα άδικεῖς, καταπατεῖς δίκαιο, σκούζεις, οὐρλιάζεις, ἱκανοποιεῖς φιλοδοξίας καὶ μωρὰς ἐπιθυμίας καὶ λὲς «πὼς εἶσαι ἄντρας καὶ τὸ κέφι σου θὰ κάνης». Ποῦ φθάσαμε λοιπόν; Κοινωνία ἀνθρώπων εἶναι τοὺτη ἤ κἄτι ἄλλο;
Νἄκαμαν τὰ κέφια τους ἀγράμματοι ἄνθρωποι κάπως δικαιολογεῖται, ὄχι ὅμως καὶ οι κ. διευθυνταὶ ποὺ θέλουν νὰ λέγονται μορφωμένοι καὶ οἱ ὁποῖοι δίδουν παράδειγμα. Τὶ ἤθελε αὐτὸς ὁ κομήτης «’Αρὲντ-Ρολάν» καὶ άπομακρύνθηκε; Δὲν ἔπεφτε νὰ μᾶς κάνει σκόνη!…

Μέχρι εδῶ σταμάτησα. Δὲν μπόρεσα νὰ σκεφθῶ καὶ νὰ φιλοσοφήσω ἄλλο. Πάντως ἔβλεπα τὴν κοινωνία μὲ μιὰ τέτοια περιφρόνησι καὶ τὴν θεωροῦσα τόσο γελεῖα και μηδαμηνή, ποὺ ἡ πένα δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἐκδηλώση. Τὰ μὰτια μου θόλωσαν, τὰ μελίγκια μου πονοῦσαν, ὑπόφερα πολὺ, διότι εἶχα αἰσθανθεῖ τόσο βαθειὰ ἕνα σημερινό κατάντημα τοῦ ἀνθρώπου. Σκεφτόμουνα ἔπειτα. Ἆραγε ἄν ἄκουγε κάποιος αὐτές τὶς σκέψεις μου θὰ τὶς παραδέχετο; Ἀσφαλῶς ναὶ. Έὰν βεβαίως δὲν ἦτο μέλος τοῦ τρελλοκομεὶου. Ἡ ψυχὴ μου εἶχε μια ὄρεξι γιὰ συγκίνησι. Τόση ποὺ ποτέ σας δὲν θὰ φαντασθῆτε. Καὶ εἶμαι ἀρκετά εὐαίσθητος. Φτάνει ν’ άδικηθῶ ἔστω καὶ γιὰ λίγο καὶ νὰ μὴν σταματήσω τὰ δάκρυα. Μ’ ἀρέσει ξέρετε ν’ αδικοῦμαι ἀπό το τελλοκομεῖο τὴν στιγμὴν ἀκριβῶς ποὺ δὲν καταλαβαίνι ὅτι μ’ ἀδικεῖ καὶ «κάνει τὸ κέφι του!…». Αὐτὸ μοῦ φέρνει πόνο κι ὁ πόνος ἀνακούφισι κι’ ἐλπίδα. Ἐ τὶ νὰ γίνη εἶμαι εὐαίσθητος.

Ἀλλὰ φτάνει μέχρι δῶ. Εἰς ἄλλο φύλλο θὰ σᾶς πῶ γιὰ τὸν ἐξάψαλμο ποῦ μοῦ περνάει κάθε πρωΐ ἡ σπιτονοικοκυρά μου!
ΓΙΑΝΚΟΣ

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ
ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ
ΟΡΓΑΝΟΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ
Κυριακή 20 Οκτωβρίου 1957

Σεπτεμβρίου 10, 2015

ΣΤΟΝ ΔΙONYΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ. Δημοσιευμένο ποίημα στις 3-3-1957 στην εφημερίδα Νέα Κόρινθος από τα μαθητικά χρόνια του Γιάννη Κουτσούκου αφιερωμένο στον εθνικό μας ποητή.

Filed under: Λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 1:35 μμ
Tags:

Ένιωσα επιθυμία και υποχρέωση να γράψω κάτι για τον Δ.Σολωμό, όταν ως μαθητής του Λυκείου αφιέρωνα πολύ χρόνο να διαβάζω επανειλημμένα τα έργα του και τα ολοκληρωμένα αλλά και αυτά που δεν είχε τελειώσει αλλά είχαν δημοσιευθεί, όπως π.χ τους ελεύθερους πολιορκημένους αλλά και το πολύ σπουδαίο αλλά σχεδόν άγνωστο και μη ολοκληρωμένο έργο του ο Λάμπρος.

Η μελέτη όλων των έργων του με είχε συνεπάρει, διότι έβλεπα ότι είχε πηγαία, γνήσια και ανιδιοτελή αισθήματα, ιδεαλισμό, αγάπη και συμπόνια για τον αδικούμενο και γενικότερα για τον συνάνθρωπο του. Κυρίως όμως είχε αυτό που αόριστα οι ειδικοί ονομάζουν ταλέντο. Άκουγε από την Ζάκυνθο,  που ήταν τότε τα κανόνια του πολιορκημένου Μεσολογγιού και έγραφε συγκινημένος -νομίζω σε πατριωτική έκσταση-τον Ύμνο στην Ελευθερία.

Τα υψηλά νοήματα τα εξέφραζε με απλές λέξεις, τόσο όμως κατάλληλες για το περιεχόμενο, που είχα την αίσθηση ενός μέτρου και μιας  μουσικής του κειμένου, που φυσικά δεν υπήρχαν. Δεν θεωρούσα, ότι έστω και μία λέξη ήταν περιττή  μέσα στα κείμενα του, αλλά και ότι καμία άλλη φράση  δεν άρμοζε καλλίτερα για την απόδοση των νοημάτων του .

Επηρεασμένος από τον δικό του κόσμο -τον όμορφο αγγελικά πλασμένο – έκανα εκτός από το πιο  κάτω δημοσιευμένο τότε κείμενο μου και άλλη μία -εντελώς προσωπική και αυθόρμητη-  προσπάθεια για να τον τιμήσω. Συνέχισα να γράφω το μη ολοκληρωμένο έργο του  Λάμπρος στο ίδιο μέτρο, ρυθμό και νόημα από εκεί που το είχε ο ίδιος αφήσει και το τελείωσα. Κάποια στιγμή θέλω να αναρτήσω και να  δημοσιοποιήσω και αυτή την προσθήκη στο έργο του Λάμπρος.

Αλλά και το πιο κάτω κείμενο μου είναι σίγουρα επηρεασμένο από τον τρόπο γραφής του Διονυσίου Σολωμού, αφού το έχω γράψει ως μαθητής το 1957 και μάλιστα την εποχή που μελετούσα και θαύμαζα τον Διονύσιο Σολωμό και τον θεωρούσα τότε ως ανεπανάληπτο λογοτεχνικό ίνδαλμα.

Το πιο κάτω ποίημα αποτελείται από οκτώ στροφές. Κάθε στροφή έχει πέντε σειρές. Η ομοιοκαταληξία εφαρμόζεται αυστηρά σε όλες τις στροφές  μεταξύ της πρώτης και τρίτης καθώς και της δεύτερης και τέταρτης σειράς. Η πέμπτη σειρά κάθε στροφής είναι χωρίς ομοιοκαταληξία.

Εμφάνιση ΓΙΑΝΝΗΣ 006.jpg

Απρίλιος 18, 2011

Τηλεοπτικές εκπομπές για την Μεγάλη εβδομάδα 2011.

Filed under: Θεολογία,Λογοτεχνία,Υμνολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 1:45 μμ

Μία σειρά πέντε τηλεοπτικών εκπομπών στη τηλεόραση του TOP-CHANNEL της Κορίνθου,οι οποίες θα αφορούν τα σπάνια και κατανυκτικά κείμενα αλλά και το βαθύτερο νόημα της Μεγάλης εβδομάδας, θα πραγματοποιηθούν στην εκπομπή ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ του Γιάννη Κουτσούκου.
Μερικά από τα επίκαιρα θέματα των εκπομπών θα είναι ο σταυροαναστάσιμος χαρακτήρας των κειμένων αυτών, το χαροποιό πένθος των ύμνων και η ζωή μέσα από τον θάνατο.

https://i2.wp.com/www.i-m-patron.gr/keimena/texnh/images/anastasis_02.jpg
Επίσης η κατά χάριν θέωση του ανθρώπου,η μέθεξη στις κατά χάριν άκτιστες ενέργειες του Τριαδικού Θεού και η εν δυνάμει επαναφορά του ανθρώπου στο αρχέτυπον κάλλος, η οποία προκύπτει μέσα από την σταυρική θυσία και την ανάσταση του Χριστού.

Το πρόγραμμα των εκπομπών έχει ως εξής.

Μ.Δευτέρα  18-04-2011   ώρα     20 μ.μ                      
Μ. Τρίτη       19-04=2011  ώρα     20 μ.μ
Μ.Τετάρτη   20-04-2011  ώρα    20 μ.μ
Μ.Πέμτη        21 -04-2011 ώρα     20 μ.μ
Μ.Παρασκ     22-04-2011 ώρα     20 μ.μ

————-
Σημείωση.-
Ανάλογα με την ροή του προγράμματος μπορεί ο χρόνος έναρξης των εκπομπών να καθυστερεί λίγο χρονικό διάστημα.

Ιανουαρίου 30, 2011

Φιλύρας Ρώμος:Ενας ξεχασμένος μεγάλος Κορίνθιος ποιητής.

Filed under: Θέατρο,Λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:35 πμ

Με την ευκαιρία θεατρικής παράστασης στην Κόρινθο (Δημοτικό θέατρο 31-01-2011 20.30)- σχετικά με τη ζωή  και το τραγικό τέλος του Ρώμου Φιλύρα – κάνουμε την πιο κάτω  μικρή αφιέρωση στη μνήμη του  μεγάλου Κορίνθιου ποητή.



Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωάννης Β. Οικονομόπουλος, γεννήθηκε στο Δερβένι Κορινθίας το 1888 και πέθανε στο Δρομοκαΐτειο, στις 9 Σεπτέμβρη 1942. Μορφώθηκε κατ’ οίκον από τον πατέρα του, που ‘ταν εκπαιδευτικός και στα 14 του εγκατασταθήκανε στην Αθήνα όπου εργάστηκε σ’ αθηναϊκές εφημερίδες. Πέρασε πολλές περιπέτειες και μεταπτώσεις σ’ όλο τον υγιή του βίο, ύστερα, συνεπεία αφροδισιακού νοσήματος, το 1920, πέρασε τα σύνορα της ουτοπίας και του δράματος, για να υποκύψει στη τρέλα. Το 1927 κλείστηκε στο Ψυχιατρείο, -όπου δε σταμάτησε να γράφει, άλλοτε καλά και στρωτά κι άλλοτε παντελώς αλλοπρόσαλλα ποιήματα, τα οποία συνέγραφε σε χαρτί του ψυχιατρείου και τα χάριζε αφειδώς στους επισκέπτες-, για να μη κατορθώσει να βγει ποτέ από αυτό.

Περί…Γραφής


Στον ‘Αδη

Μια μέρα θα μισέψουμε στα σκότη
κι αν δεν το ήπιαμε όλο το ποτήρι.
Κι αν δεν εμείναμε σε θεία αγνότη,
το κορμί μας στον τάφο θ’ απογείρει.

Στερνή αγάπη θε να μοιάζει πρώτη,
τόση λαχτάρα μες στο πανηγύρι
της ζωής μας ανάρπαζε κι η νιότη
μας φούντωνε του αίματος τη πύρη.

Οι κοπέλες μονάχα θα εικονίζουν
κάθε χαρά που πέρασε και πάει
και θα στέκουν εμπρός μας σε παράτα.

Κι ούτε κι ο νους θα ξέρει όταν θα σχίζουν,
σαν άγγελοι των ουρανών τα χάη,
ποια πιο πολύ μας χρύσωνε τα νιάτα.

——————————————————-

Υπεράνω

Κι αν δοθήκαμε ολάκεροι στη νιότη,
κι αν άφραστα αγαπήσαμε ό,τι ζει,
κι αν οι στερνοί δεν είμαστε, ούτ’ οι πρώτοι
ένθεν η ορμή μας ξεπετά εκεί

επάνω απ’ της αβύσσου τ’ άγρια σκότη
και πέρα από του πλήθους τη βοή:
δρόμο να μη χαράξουμε προδότη,
στο χώμα χνάρι μας να μη σταθεί.

Κι αν η πίστη στη χίμαιρ’ άλλης πλάσης
δε γλυκάνει τη πίκρα στη ψυχή,
Ανυπαρξία κι αν δε μας ξεγελάσεις,

οι κοσμικοί κι οι απόκοσμοι μαζί
να πούμε πως εζήσαμε σ’ αμάχη,
μέσα μα και σαν έξω απ’ τη ζωή!…

Δεκέμβριος 17, 2009

Τηλεοπτικές εκπομπές για τις ωδές των Χριστουγέννων.

Filed under: Θεολογία,Λογοτεχνία,Τηλεόραση — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:38 πμ

Μία σειρά τηλεοπτικών εκπομπών τις παραμονές Χριστουγέννων στο ΤΟΠ -Channel της Κορίνθου με ομιλίες του Γιάννη Κουτσούκου θα προβάλλουν,αναλύσουν και σχλιάσουν επιλεγμένες ωδές  από τον Ιαμβικό και πεζό κανόνα των Χριστουγέννων  των δύο επωνύμων και  μεγίστων υμνογράφων Ιωάννου Δαμασκηνού και Κοσμά.

Τα περίφημα αυτά κείμενα του ογδόου μ.Χ αιώνα είναι  δυστυχώς κρυμένοι λογοτεχνικοί θησαυροί της ελληνικής γλώσσας απαράμιλλου κάλους και λυρισμού-ιαμβικού μέτρου (Δαμασκηνός) και πεζός (Κοσμάς)-και πολλών λογοτεχνικών σχημάτων.   Επίσης χρησημοποιούν πληθώρα ομηρικών λέξεων, αλλά συγχρόνως  περιέχουν και  πολύ υψηλά θεολογικά και δογματικά νοήματα.

Τα συμπυκνωμένα κείμενα της μορφής των ωδών αυτών είναι εφάμιλλα των μεγάλων λυρικών της αρχαιοελληνικής γραμματείας. Βέβαια, έχουν διαφορετικό περιεχόμενο. Επειδή  αποτελούν ακόμη και σήμερα λειτουργικά κείμενα της ακολουθίας του όρθρου στις ορθόδοξες εκκλησίες – όπου  βέβαια, και εφόσον εφαρμόζεται ακόμη  το ισχύον τυπικό-είναι η μοναδική περίπτωση όπου τα κείμενα αυτά εξακολουθούν να παίζουν ένα ζωντανό ρόλο με την  χρησημοποίηση τους.

Ετσι έχουμε ακόμη  και ένα μοναδικό παράδειγμα ζωντανής   χρησημοποίησης της ελληνικής γλώσσας συνεχώς και μετά από   περίπου 1150 χρόνια έως σήμερα .

Το μεγάλο πρόβλημα είναι, ότι τα κείμενα αυτά δεν είναι κατανοητά στον περισσότερο κόσμο. Για τον λόγο αυτόν κάνουμε την προσπάθεια αυτή στα μέτρα των δυνατοτήτων μας να τα προβάλλουμε σε κατανοητή και  απλή μορφή.

Το τηλεοπτικό πρόγραμμα για αυτές τις εκπομπές στην τηλεόραση του ΤΟΠ-Channel Κορίνθου έχει ως εξής.

Πέμπτη 17/12 23.00
Παρασκευή 18/12 20.00
Σάββατο 19/12 20.00
Κυριακή 20/12 20.00
Δευτέρα 21/12 17.30
Τρίτη 22/12 17.30
Τετάρτη 23/12 23.00
Πέμπτη 24/12 23.00
Παρασκευή 25/12 20.00

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: