Γιάννης Κουτσούκος

Αύγουστος 9, 2017

Τα γυναικόπαιδα του Αγίου Βασιλείου καταφεύγουν τον Απρίλιο του 1941 στο σπήλαιο της Χούνης  για να γλιτώσουν από τους βομβαρδισμούς των γερμανικών αεροπλάνων τύπου Στούκας.

ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΥ: ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΏΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ.

Στις 6 Απριλίου του 1941 γίνεται η εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα. Λίγες μέρες αργότερα – περίπου στα μέσα Απριλίου – τα πολεμικά γερμανικά αεροπλάνα τύπου Στούκας οργώνουν τον ουρανό της Κορινθίας  και βομβαρδίζουν ανελέητα κάθε τι που το θεωρούν ύποπτο. Το ίδιο συνέβη και στην περιοχή του Αγίου Βασιλείου Κορινθίας. Οι μητέρες του Αγίου Βασιλείου παίρνουν τα παιδιά τους και για να σωθούν από τους ανελέητους βομβαρδισμούς καταφεύγουν στο σπήλαιο, που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Χαράδρας της Χούνης κάτω από το φράγκικο κάστρο του  χωριού. Σύμφωνα  με προφορικές διηγήσεις κατοίκων του χωριού που κρύφθηκαν σε αυτό το σπήλαιο:

Το σπήλαιο αυτό είναι σαν ένα μεγάλο αλώνι και χώραγε πολύ κόσμο. Είχαν συγκεντρωθεί πολλά γυναικόπαιδα. Το σπήλαιο αυτό το προστατεύει στην είσοδο του ένας μεγάλος βράχος, ο οποίος πιθανόν έχει αποκοπεί από την οροφή με κάποιο σεισμό. Όταν τα Στούκας άρχισαν να περνάνε από την Χούνη πυροβολούσαν για τυχόν αντάρτες ή για κάποια άλλη αντίσταση. Τότε έκαναν μερικές Μητέρες το λάθος να πάρουν λευκά πανιά σαν σημαίες και να βγουν έξω από το σπήλαιο για να δείξουν ότι ήσαν ειρηνικοί απέναντι των πιλότων και να μην τους πυροβολήσουν. Οι πιλότοι ξαναπέρασαν και πυροβόλησαν πάλι, αλλά ευτυχώς δεν υπήρξε κανένα θύμα. Στο σπήλαιο αυτό  βρέθηκε σε ηλικία περίπου σαράντα ημερών και ο γράφων το παρόν πόνημα με την Μητέρα του Φωτεινή Κουτσούκου. Ο Γιάννης Μπούμπας του Ευαγγέλου επιβεβαιώνει το γεγονός που του το είχε διηγηθεί η Μητέρα του σε συζήτηση στις 13-2-2017. Μάλιστα συμπληρώνει ότι τους είχε βοηθήσει τότε ο Λεωνίδας Κακούρος.

 

Η Κατίνα Καρίπι, σύζυγος Δημητρίου Μπινιάρη, που κατάγεται από τον Άγιο Βασίλειο και μένει στην Ποσειδωνία Κορίνθου σε μαγνητοφωνημένη συνέντευξη προς τον γράφοντα παρατηρεί τα πιο κάτω: H Μητέρα μου Παρασκευή- το γένος Κουτσούκου – με είχε πάρει μαζί της στη σπηλιά της Χούνης. Και εγώ ήμουνα εκεί και ο μπαρμπαμιχάλης (ο Μιχάλης Κουτσούκος) και τα παιδιά, όλη η «συμμορία». Όταν κόντευε να βασιλέψει ο Ήλιος μου λέει η Μάνα μου: Κατίνα τράβα να μαζέψεις τα πρόβατα. Τα αφήναμε τότε αμόλα τα πρόβατα. Ήσανε κοντά στη Βρύση-Σάβυζα στου Μπάσπαρου το αλώνι, που ήταν τότε κουτσουκέικο. Τράβα μου λέει να βάλεις τα πρόβατα μέσα. Αεροπλάνα δεν φαινόντουσαν. Μόλις πάω εγώ στα πρόβατα να τα γυρίσω, να ένα αεροπλάνο φάνηκε τυχαίως που  πέρναγε. Μόλις με είδε ξανακάνει τον κύκλο   και άκουγα κάτι σαν σφυρίγματα  τσαφ τσουφ τσούφ και νόμισα ότι ήταν πουλιά. Κάνω έτσι να δω και ήσαν  σφαίρες. Και κρύφτηκα στο ρέμα και βασίλεψε καλά ο Ήλιος και μετά έφυγα. Τύχη από τον Θεό ήτανε. Αφού πέφτανε δίπλα μου οι σφαίρες.

Από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς τον Απρίλιο του 1941 και από τον τρόμο και το άγχος έπαθαν σύμφωνα με προφορικές διηγήσεις μερικοί από την καρδιά τους. Συγκεκριμένα άκουγα τους γονείς μου να λένε, ότι και η μεγαλύτερη αδελφή μου η Αγγελική (Κούλα), που ήταν τότε εννέα ετών  έπαθε εκείνη την εποχή από την καρδιά της. Η κατάσταση της επιδεινώθηκε με την πάροδο του  χρόνου και τον Απρίλιο του 1968 την συνόδευσα μαζί με τον σύζυγο της  Χάρη Μπολάνο στο Γκάις Χόσπιταλ του Λονδίνου. Ο  καθηγητής Ρος την χειρούργησε, αλλά δεν άντεξε και πέθανε πάνω στην εγχείρηση.

Είχα πάντα μια αέναη ώθηση και  εσωτερική αγωνία να δω μια φορά τη σπηλιά που μας  πήγαν η Μητέρα μου και οι άλλες αγιοβασιλιώτισσες Μανάδες τον Απρίλιο του 1941 για να μας  σώσουν την ζωή από τους βομβαρδισμούς των Γερμανών. Το Πάσχα του 2010 αποφασίσαμε μετά από 69 χρόνια  να κάνουμε μία ορειβασία και να ανέβουμε στη σπηλιά.  Το σπήλαιο ήταν αρκετά μεγάλο και προφυλαγμένο στην είσοδο από ένα μεγάλο βράχο. Η ορειβασία  όμως ήταν πολύ δύσκολη και επικίνδυνη, όταν κυρίως περιπατούσαμε οριζόντια  σε επικλινές έδαφος, που από κάτω υπήρχε μεγάλος γκρεμός.  Εκτός αυτού τα χλωρά χορτάρια της άνοιξης στα οποία πατάγαμε γλιστράγανε. Απορώ πως οι μητέρες μας  ανέβηκαν  τότε μαζί με μας στην αγκαλιά ή ακόμη βαστώντας και άλλα παιδάκια από το χέρι τους. Ίσως να υπήρχε το 1941 κάποιο βατό μονοπάτι ή πρόκειται για  ένα απαρατήρητο ηρωισμό και για μία άγνωστη αυτοθυσία των μητέρων  μας μέσα στη αναμπουμπούλα του πολέμου.

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: