Γιάννης Κουτσούκος

Οκτώβριος 2, 2016

Το πέρασμα ενός ασκητή από την Κόρινθο το 1992:

Filed under: ΆΓΙΟΝ ΟΡΟΣ — Γιάννης Κουτσούκος @ 3:48 μμ

Κατάθεση μιας μαρτυρίας για τον αγιορίτη ασκητή Λεόντιο από την Σάμο

Είναι γνωστή η φράση του Ευαγγελίου:

«Όπου επλεάνασε η αμαρτία επερίσσευσε η χάρις«. Σύμφωνα λοιπόν με την ευαγγελική αυτή ρήση σε μια εποχή, όπου η αμαρτία έχει πλεονάσει, είναι δυνατόν και η θεία Χάρη να αναδεικνύει αγίους οι οποίοι ζουν και κινούνται ανάμεσα μας, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο! Ας μου επιτραπεί σήμερα να καταθέσω ορισμένες μαρτυρίες συμπολιτών μας και ξένων αλλά ακόμα και μια προσωπική μου εμπειρία για έναν ασκητή ο οποίος πέρασε από την Κόρινθο πριν από πέντε περίπου χρόνια, τον οποίο γνώρισαν πολλοί Κορίνθιοι και έχει μείνει ζωντανά στη μνήμη τους.

Το όνομά του είναι πατήρ Λεόντιος. Ήταν αγιορίτης μοναχός, αλλά τότε ζούσε ασκητεύοντας σε μια ερημική περιοχή της Σάμου. Έκανε τότε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και την Κόρινθο, φιλοξενούμενος στα σπίτια διάφορων πιστών Ήταν ένας ιερωμένος ασκητής. Φορούσε κουρελιασμένα και χιλιομπαλωμένα ράσα και κρατώντας πάντα ένα ταγαράκι περπατούσε χειμώνα-καλοκαίρι ξυπόλητος. Δεν χρησιμοποιούσε καθόλου χρήματα εδώ και τριάντα χρόνια. Δεν έτρωγε σχεδόν τίποτε και κρατούσε πάντα μια φθαρμένη χάρτινη εικόνα του Αγιου Παντελεήμονα.

Διαρκώς προσευχόταν -έλεγε τη «ευχή» με όλη τη θέρμη της ψυχή του -και όπως μου είπαν όσοι τον φιλοξένησαν- δεν αναπαυόταν όλη τη νύχτα αλλά διαρκώς προσευχόταν. Σε κάθε ευκαιρία κήρυττε με παρρησία και πολλές φορές έκανε κήρυγμα με αυστηρό έλεγχο. Όσοι τον πλησίασαν ένοιωθαν μια χαρακτηριστική ευωδία που ανάβλυζε από την παρουσία του. Ήταν χριστιανός ορθόδοξος ιερέας.Είχε διατελέσει-σύμφωνα με μετέπειτα αγιορίτικη μαρτυρία- πνευματικός των αοράτων ασκητών του Άθωνα.

Τυφλός, αλλά περπατούσε χωρίς χειραγωγό. Το σώμα του ανάλαφρο, μια ανθρώπινη φιγούρα, φο- ρούσε ένα χιλιομπαλωμένο ράσο που το μπάλωνε ο ίδιος και περιφερόταν λες και ήταν μόνο από «πετσί και κόκκαλο», χωρίς βάρος. Κάποιος κορίνθιος μου εκμυστηρεύθηκε ότι σε συζήτηση μαζί του, ο γέροντας απαντούσε σε ερωτήσεις που ήθελε να του θέσει πριν καλά-καλά προλάβει να τις ξεστομίσει.

Μια Κορίνθια μου είπε επίσης, πως όταν πήγε να μιλήσει μαζί του την απεκάλεσε με το όνομά της χωρίς να την γνωρίζει, ενώ η χαρακτηριστική μυρωδιά που αναδυόταν από πάνω του την συνόδευε για μέρες και στο σπίτι της παρ’ όλο που μίλησε μαζί του λίγα μόνο λεπτά, ενώ δεν τον ξαναείδε ποτέ. Τότε που ο γέροντας ήταν εδώ στην Κόρινθο, μερικοί φίλοι με παρακάλεσαν να τον μεταφέρω από την Κόρινθο και από το σπίτι, που φιλοξενείτο σε ένα μοναστήρι έξω από την πόλη με το αυτοκίνητό μου.

Έμεινα έκπληκτος όταν κάθησε στο κάθισμα, και τον παρατηρούσα να βρίσκεται σε μια «πνευματική αρπαγή» με συνεχείς ευλαβικές υποκλίσεις κάνοντας το σταυρό του και λέγοντας χαμηλόφωνα προσευχές και τη γνωστή «ευχή» των ασκητών.

Στην περίπου μισή ώρα της διαδρομής μας, δεν αντάλλαξα καμία λέξη μαζί του, διότι έβλεπα έναν άλλον άνθρωπο που ήταν μεν με το σώμα του δίπλα μου, αλλά το πνεύμα του βρισκόταν κάπου αλλού, που εγώ δεν μπορούσα να «πάω». Όταν μετά από πολύ καιρό, βρέθηκα στη Σάμο ρώτησα κάποιον ταξιτζή να μου πει αν ήξερε τον Λεόντιο, κι εκείνος μου απάντησε: «Είναι γνωστός σε όλη τη Σάμο. Ζει έξω, στα βουνά, και περπατάει πολύ σε όλο το νησί.

Δεν βλάπτει κανένα. Εμείς, όπου τον βρίσκουμε τον παίρνουμε με τα ταξί μας, ή τουλάχιστον του το προτείνουμε γιατί συνήθως αρνείται να μπει στο αυτοκίνητο. Εντύπωση μου έκανε μια φορά που τον είδα στο Πυθαγόρειο ενώ πήγαινα για το Καρλόβασι.

Όταν έφτασα στο Καρλόβασι, έκπληκτος τον είδα εκεί και απόρησα πως πήγε νωρίτερα από το ταξί εκείνος». Και συνέχισε ο άγνωστος ταξιτζής:

» Όταν κατεβαίνει στο Βαθύ στο λιμάνι και κηρύττει τότε φωνάζει δυνατά και χτυπάει Το πόδι του με δύναμη, ξυπόλητος, στους ογκόλιθους του λιμανιού. Εκεί αυτό το χτύπημα το συνοδεύει ένας δυνατός υπόκωφος θόρυβος.

Πώς είναι δυνατόν ένας γεράκος ξυπόλητος να κάνει με τό πόδι του πάνω στο μπετό τόσο Θόρυβο;». Αλλη μαρτυρία, από Κορίνθια που τον φιλοξενούσε: Όταν «κοιμήθηκε» ο Λεόντιος, το μνήμα που του έσκαψαν ήταν μικρό και δεν χωρούσε.

Κάποιος φώναξε: Αντε ρε Λεόντιε! Και στον τάφο λειψός θα πας. Και εκείνος, παρ’ όλο που ήταν νεκρός, μάζεψε τα πόδια του και χώρεσε. Πρόσφατα επισκέφθηκα την ανθοκομική έκθεση στη Αθήνα και βρήκα  έναν εκθέτη από τη Σάμο. Τον ρώτησα αν γνώριζε τον Λεόντιο και μου απάντησε: «Τον ξέρει όλη η Σάμος. Χρόνια τώρα ζούσε στα βουνά και τρεφόταν με τις ρίζες από δένδρα.

Έχει πεθάνει, αλλά πρόσφατα έκανε εμφανίσεις (!). Το είπαν άνθρωποι που δεν έχουν λόγο να ψεύδο­νται. Η γυναίκα του θυρωρού ενός ξενοδοχείου, όταν γύρισε ο άνδρα της στο σπίτι του είπε ότι πέρασε ο Λεόντιος από κει και ότι του έδωσε νερό.

Ο σύζυγός της απόρησε λέγοντάς της ότι ό Λεόντιος είναι πεθαμένος. Εκείνη επέμεινε λέγοντας πως δεν είχε παραισθήσεις».

Αυτές τις λίγες γραμμές καταθέτω στη μνήμη του ταπεινού και ενάρετου αυτού αγωνιστή της πνευ­ματικής άθλησης, που ήταν στην πραγματικότητα σαν κάτι που διαβάζουμε στα Συναξάρια και μόνο με την φαντασία μας μπορούσαμε να τα συλλάβουμε. Κι αυτό, προς ενημέρωση των Κορινθίων, που έτυχε να τον γνωρίσουν ή να τον φιλοξενήσουν και προς δόξα του τριαδικού Θεού.

Γιάννης Κουτσούκος

Δημοσιεύθηκε στις 16-10-1997

στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΑ της Κορίνθου.

Το παρόν κείμενο περιλαμβάνεται στο υπό έκδοση βιβλίο του Γιάννη Κουτσούκου

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: