Γιάννης Κουτσούκος

Νοέμβριος 17, 2015

Η ΣΧΟΛΗ ΜΑΣ, δημοσιευμένο από τα μαθητικά χρόνια ποίημα του Γιάννη Κουτσούκου το έτος 1954

Filed under: λογοτεχνία — Γιάννης Κουτσούκος @ 8:13 μμ

 

Τα πέτρινα και οικονομικά δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του 1950 –μετά από μία γερμανική κατοχή και ένα σκληρό εμφύλιο πόλεμο- δεν μπορούσαν όλοι οι Έλληνες γονείς να στείλουν τα παιδιά τους για σπουδές πιο πέρα από την υποχρεωτική εκπαίδευση του Δημοτικού Σχολείου. Η επτατάξιος όμως τότε Ιερατική Σχολή Κορίνθου παρείχε σχεδόν δωρεάν τροφή, στέγη και εκπαίδευση. Έτσι λοιπόν πολλοί γονείς από όλη την Ελλάδα προτιμούσαν να στέλνουν τα παιδιά τους εκεί.

Στη Σχολή υπήρχε περιορισμός στις εξόδους από το κτίριο. Η έξοδος στη πόλη της Κορίνθου επιτρεπόταν μόνο κάθε Κυριακή απόγευμα για ένα μόνο τρίωρο. Στα σπίτια μας πηγαίναμε μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα. Υπήρχε υποχρεωτική καθημερινή μελέτη τις τρεις βραδινές ώρες μέσα στην αίθουσα της διδασκαλίας με αυστηρή επίβλεψη. Επίσης έπρεπε να φοράμε υποχρεωτικά ειδικό πηλίκιο εκτός Σχολής και να συμμετέχουμε στις ομαδικές καθημερινές βραδινές ακολουθίες του αποδείπνου, καθώς και στον τακτικό εκκλησιασμό.

Έτσι οι γονείς μάνδρωναν  τα παιδιά τους στη Σχολή,  όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και για να μη παραστρατήσουν, όπως έλεγαν. Για τους λόγους αυτούς βρέθηκα και εγώ το 1953 σε ηλικία 13 ετών οικότροφος στη Σχολή.

Η εσωτερική τάση που είχα από το Δημοτικό σχολείο να γράφω τον ελεύθερο χρόνο μου ποιήματα και πεζογραφήματα και να ασχολούμαι με την ιστορία του τόπου καταγωγής μου επανήλθε πάλι σε μένα το δεύτερο χρόνο στη Σχολή, δηλαδή το 1954. Χρειάστηκα ένα χρόνο για να προσαρμοστώ στο περιβάλλον αυτό,. οπότε και δημοσίευσα στη τοπική εφημερίδα ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ αυτό το πρώτο μου ποίημα με τον τίτλο Η ΣΧΟΛΗ ΜΑΣ. Tον επόμενο όμως χρόνο απεφάσισα να εγκαταλείψω την Σχολή, οπότε ζήτησα μεταγραφή και πήγα στην αντίστοιχο τάξη του Γυμνασίου αρρένων Κορίνθου.

Σε ένα ιδεατό κόσμο – τον κόσμο των ιδεών, των ιδανικών και της καλής προαίρεσης – πρέπει να ζούσαμε τότε προσωπικά εγώ και μερικοί συμμαθητές μου. Έτσι στην ηλικία αυτή τα βλέπαμε όλα ιδανικά και τέλεια. Η μάννα μας δεν ήταν κοντά μας και μάννα και τροφός ήταν η Σχολή μας. Δεν είναι τυχαίο, ότι μέχρι σήμερα στις ετήσιες συναντήσεις με τους συμμαθητές της εποχής εκείνης λέμε ότι είμαστε ομογάλακτοι, δηλαδή πήραμε το αυτό πνευματικό γάλα από την πνευματική τροφό την Σχολή μας. Εδώ σε πνευματικό επίπεδο και όχι σε υλικό ταιριάζει και η φράση του ποιήματος

ωραία μάννα μας γλυκιά

που μας κρατάς στη αγκαλιά.

Αλλά και σε υλικό επίπεδο σε μία πρόσφατη συνάντηση μας ένας εν ενεργεία Μητροπολίτης και συμμαθητής μας συμπλήρωσε εύστοχα στον ορισμό ομογάλακτοι και την λέξη ομοφάσουλοι. Και αυτό δεν είναι τυχαίο διότι η φασουλάδα, οι φακές και το μαπόριζο ήσαν κυρίως τα φαγητά μας στα καθημερινά κοινά δείπνα.

Μέσα σε αυτό τον κόσμο των ιδεών υπήρχε σεβασμός και θαυμασμός στους σπάνιους καθηγητές μας- μερικούς από τους οποίους έχουμε ακόμη σαν ίνδαλμα. Επίσης στον κτήτορα της Σχολής μετά τους σεισμούς του 1928, τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και σε εκκλησιαστικές και λαϊκές προσωπικότητες. Για τον λόγο αυτό γίνεται στο ποίημα αυτό ειδική αναφορά σε αυτά τα πρόσωπα. Εδώ ταιριάζει και η στροφή του ποιήματος

Κάθε μια σου σπιθαμή

Δείχνει και θρησκευτική ακμή

Έβγαλες αξέχαστους πολίτες

 Και πολλούς Μητροπολίτες.

Διαβάζοντας σήμερα το ποίημα αυτό μετά από 60 χρόνια δεν βλέπω κάποια λογοτεχνική αξία, αλλά ούτε θα το έγγραφα σήμερα. Είναι όμως ένα απόμακρο μισοσβησμένο μήνυμα από το παιδικό παρελθόν, ένα πνευματικό βίωμα μιας άλλης εποχής διαφορετικής. Είναι μια προσπάθεια να υμνηθεί μία συνηθισμένη καθημερινή ανθρώπινη πραγματικότητα, την οποία ένας δεκατριάχρονος έβλεπε όπως αυτός ο ίδιος την βίωνε τότε, δηλαδή καθαρά πνευματικά και μόνο μέσα από τον ιδεατό κόσμο του και τα ιδανικά του.

Γιάννης Κουτσούκος

Κόρινθος   koutsoukos.wordpress.com

 

Η ΣΧΟΛΗ ΜΑΣ         

 

                 Δεν είσαι ένα κτίριο απλό

                 Ούτε κανένα μικρό Σχολειό

                 Είσαι ένας τόπος ιερός

                 Δίκαιος και αγνός.

 

                Είσαι η νύμφη του Κορινθιακού

                Και ο καθρέπτης του γαλάζιου ουρανού

                Ωραία  μάννα μας γλυκιά

                Που μας κρατάς στην αγκαλιά.

 

               Όσοι ενθυμούνται τον κτήτορα σου

                Δαμασκηνόν  Αρχιερέα

                Και τους νυν καθηγητές σου

                 Σε  Θαυμάζουν κάθε μέρα.   

 

              Κάθε μια σου σπιθαμή

              Δείχνει  και θρησκευτική ακμή.

              Έβγαλες αξέχαστους πολίτες

            Και πολλούς Μητροπολίτες

 

             Όπως τον Δαμασκηνόν

             Τριφυλίας τον λαμπρόν

              Ιερείς και θεολόγους βγάζεις κάθε μέρα

              Ω αξέχαστη Μητέρα 

 

            Ιωάννης Π. Κουτσούκος

Μαθητής Β Τάξεως  Ιερατικής Σχολής Κορίνθου

Το ποίημα αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΝΈΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ 10-10- 1954

——————————————

Απόκομμα εφημερίδας

ΝΕΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ 10-10-1954

 

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: