Γιάννης Κουτσούκος

Σεπτεμβρίου 1, 2014

Η συναυλία του Γιάννη Σπανού και της Χρυσούλας Στεφανάκη στο Ληξούρι.

Filed under: Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:00 πμ

Στις 29-08-2014 παρακολούθησα στο προαύλιο χώρο του πρώτου δημοτικού σχολείου Ληξουρίου μία προγραμματισμένη συναυλία του Γιάννη Σπανού. Στην καλλιτεχνική πανδαισία της βραδιάς συνετέλεσε και η  ανεπανάληπτη, ζωντανή και σκηνική παρουσία, αλλά  και η βιωματική ερμηνεία της Χρυσούλας Στεφανάκη.

Στα κείμενα των τραγουδιών αυτών, διαφόρων ποιητών των τελευταίων δεκαετιών- τα οποία γνώριζαν  και σιγοτραγουδούσαν οι σεισμόπληκτοι  Ληξουριώτες- θέλησα να εμβαθύνω και εγώ κατά την διάρκεια της συναυλίας. Κάθε κομμάτι φάνταζε  σαν μια μικρή αρχαία τραγωδία, η οποία περνούσε με την μουσική επένδυση της μπροστά από το ακροατήριο και το συνέπαιρνε. Τα τραγούδια αυτά μιλούσαν για τον έρωτα,  την απογοήτευση, τον θάνατο, τη ζωή, τη χαρά, τη λύπη,το μυστικό, την επιθυμία,την προσμονή,την περιφρόνηση του θανάτου για μία πίστη ή για μια ιδέα,για το απρόοπτο του Χάρου και του θανάτου κ.λ.π. Η λύπη διαδεχόταν την χαρά και η χαρά την λύπη .Θα μπορούσε κάλλιστα κανείς να μιλήσει για τα τραγούδια της Χαρμολύπης. Αυτά ήταν εξάλλου τα βιώματα των Ελλήνων των τελευταίων δεκαετιών και αυτό εξέφρασαν οι καλλιτέχνες με λόγια και με νότες.

Όπως στις αρχαίες τραγωδίες οι από μηχανής Θεοί κανονίζουν τα πεπρωμένα με τις διάφορες παρεμβάσεις τους, έτσι και εδώ ο κάθε ήρωας του τραγουδιού εξιστορείται μέσα από τους στίχους σαν να δέχεται μοιραία  το διαδραματιζόμενο.  Και το μήνυμα αυτό φθάνει στον ακροατή που έχει ζήσει  παρόμοια βιώματα και αναμνήσεις.

Είχα παρακολουθήσει προ μηνών μία άλλη συναυλία του Γιάννη Σπανού στην Κόρινθο, όπου είχε μελοποιήσει τον Κ.Καβάφη. Πάλι ο ίδιος ταπεινός και υπομονετικός στο πιάνο δεν έδειξε ούτε μια στιγμή, ότι ήθελε να προβάλει το τεράστιο μουσικό του έργο μιας πεντηκονταετίας. Άφηνε και αφήνει και τώρα το έργο αυτό να μιλάει και να μιλήσει μόνο του χωρίς προβολή του εαυτού του. Αυτό είναι πράγματι χαρακτηριστικό των μεγάλων καλλιτεχνών.

Για την μουσική που έβγαινε από το πιάνο και τα χέρια του Γιάννη Σπανού προσπάθησα  να βρω σχετικά δικά μου παρόμοια ακούσματα. .Και ήσαν μερικές φορές αυτά από τις παραστάσεις στο θέατρο του Bertolt Brecht όταν ήμουν φοιτητής στο Βερολίνο. Μιλάω για τον μουσικοσυνθέτη Hans Eisler, στον οποίο ο Μπρεχτ εμπιστεύθηκε την μουσική πολλών θεατρικών του έργων. Μέσα από αυτά τα παρόμοια ακούσματα ο Hans Eisler εξέφρασε το μη αριστοτελικό θέατρο του Βrecht. Η μουσική λοιπόν δεν είναι μόνο συνδυασμός από μουσικές νότες, αλλά και κυρίως κατάθεση ψυχής.

  Γιάννης Κουτσούκος      Κεφαλλονιά 31-8-2014                               jpkoutsoukos@gmail.com

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: