Γιάννης Κουτσούκος

Ιουλίου 9, 2009

Αναζήτηση προπάππου Νικολάου Θεοχάρη

Filed under: Ανθρώπινη Αλληλεγγύη,Ιστορία,Uncategorized — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:19 πμ

Η χρησιμότητα ενός blogg αναδεικνύεται και σε περιτπώσεις αναζήτησης προσφιλών προσώπων από συγγενείς ή φίλους,  για τα οποία δεν υπάρχουν συχνά αρκετά στοιχεία. Πρόσφατα απευθύνθηκε τηλεφωνικά ο άγνωστος σε εμένα  κύριος Νίκος Θεοχάρης από την Ελβετία, αφού διάβασε στο blogg μου ανάρτηση σχετικά με τον Δαμασκηνό.  Θα σας παρακαλούσα αν κάποιος γνωρίζει κάτι σχετικό με το αναζητούμενο πρόσωπο να μας το καταθέσει.

Παραθέτω ένα απόσπασμα της πολύ ενδιαφέρουσας -ακόμη και για την  τοπική ιστορία της  Κορίνθου -σχετικής επιστολής του κ. Θεοχάρη προς εμένα.

Γιάννης Κουτσούκος

———

«Αγαπητέ μου κύριε Κουτσούκο καλησπέρα Μόλις κατάφερα να βρω τον απαιτούμενο χρόνο να σας γράψω, αφού πρώτα σας ευχαριστήσω πολύ για την φιλικότατή σας εξυπηρέτηση και προσφορά βοήθειας. ………. .  Η αγαπημένοι μου πρόγονοι λοιπόν, των οποίων στοιχεία στη Κόρινθο αναζητώ, είναι η οικογένεια του προπάππου μου Νικολάου Κιουλπαλόγλου («αρχηγού», όπως αναγράφεται στο Οικογενειακό Βιβλιάριο Πρόσφυγα), ο οποίος έφτασε στην Ελλάδα το 1924 από τη Νεφ Σεχίρ (Νεάπολη) της Καππαδοκίας με την οικογένειά του: η σύζυγος, Πηνελόπη και οι τρείς κόρες, Ευθαλία (η μητέρα του πατέρα μου), η Μαριάνθη και η Ήρα. Η κόρη της Ήρας, η οποία ζει σήμερα στην Αμερική, έκανε την ευγενικότατη πράξη και μου έστειλε πρόσφατα τις αναμνήσεις της μητέρας της, 17 σελίδες χειρόγραφο, το οποίο έγραψε το 1993, λίγους μόνο μήνες πριν ατυχώς πεθάνει… Σας επισυνάπτω το μέρος του κειμένου που αναφέρεται στα πρώτα χρόνια τους στην Ελλάδα καθώς και το πως τους έφερε η μοίρα στα μέρη σας:

[…] Νοίκιασε ο πατέρας ένα τρισάθλιο δωμάτιο και εκεί μείναμε πέντε άτομα. Ο πατέρας, ο τόσο καλομαθημένος, έκανε ότι δουλειά μπορούσε για να μας φέρει ένα κομμάτι ψωμί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, που κάποτε έφερε ένα μανταρίνι και το μοίρασε στα πέντε, μας φάνηκε ότι τρώγαμε αμβροσία. Εμένα πολύ με είχε συμπαθήσει ο μπαρμπά Βασίλης, έτσι έλεγαν τον σπιτονοικοκύρη μας. Με έπερνε καβάλα στο γαιδουράκι του στα χωράφια και μου έδινε διάφορα, φρούτα, σταφύλια, χλωρά ρεβύθια από τους κήπους του. Έτρεχα με χαρά να τα δώσω στην μανούλα για να τα μοιράσει σε όλους. Το χειρότερο όμως απ’ όλα ήταν οι ντόπιοι που δεν μας συμπαθούσαν καθόλου. Μας έβλεπαν με μισό μάτι, σαν να είμαστε λεπροί, μας φώναζαν παλιοπρόσφυγες! και μας απέφευγαν όσο μπορούσαν. Ο πατέρας είχε βρει μια δουλειά στην Αθήνα και πηγαινοερχόταν με τα πόδια για να γλυτώσει τα ναύλα. Ύστερα από ένα χρόνο με χιλιάδες στερήσεις το 1926 βρεθήκαμε στην Κόρινθο. Εκεί ο πατέρας που ήξερε απταίστως την Γαλλική διορίστηκε καθηγητής σε ένα ορφανοτροφείο με αρμενόπαιδα που τα συντηρούσε μια πολύ πλούσια Αμερικανίδα. Δίδασκε την Γαλλική και τις Κυριακές έψελνε στον Άγιο Παύλο. Τότε Δεσπότης Κορινθίας ήταν ο Δαμασκηνός που στην κατοχή έγινε Αντιβασιλέας. Άκουσε τον πατέρα μου, που ήξερε καλή βυζαντινή μουσική, να ψέλνει και του έκανε εντύπωση. Ρώτησε ποιός είναι αυτός που ξέρει βυζαντινή μουσική, του είπαν ότι είναι ένας πρόσφυγας που του αρέσει να ψέλνει. Ζήτησε να τον γνωρίσει και τον συμπάθησε για τους τρόπους του και την μόρφωσή του. Τον ερώτησε εάν θέλει να γίνει καθηγητής Γαλλικής σε Δημόσιο Γυμνάσιο, γιατί το ορφανοτροφείο σε τρία χρόνια θα έκλεινε. Του ζήτησε ένα πιστοποιητικό ότι δίδασκε και στην Μ. Ασία σαν καθηγητής. Δύο φίλοι του, της παλιάς καλής εποχής, ορκίστηκαν ότι δίδασκε και βάση αυτού του πιστοποιητικού κατώρθωσε να πάρει τον διορισμό του από το Υπουργείο Παιδείας, χάρης τον Δαμασκηνό. Εν τω μεταξύ εμείς είχαμε μεγαλώσει. Η Ευθαλία που ήταν ωραία κοπέλλα και ψιλόλιγνη με μεγάλα μάτια με μακριές βλαφαρίδες πήγαινε σε μοδίστρα για να μάθει μοδιστρική. Η Μαριάνθη καστανόξανθη, αφράτη και άριστη μαθήτρια μπήκε στο Γυμνάσιο και εγώ στο Δημοτικό. Την Μαριάνθη την συμπαθούσαν οι συμμαθήτριές της γιατί σαν άριστη μαθήτρια τους βοηθούσε στα μαθήματα. Της έδιναν διάφορα γλυκά, καραμέλες, φρούτα, σταφίδες για να τους λέγει όσα θέματα δεν ήξεραν στους διαγωνισμούς. Η καημένη η αδελφούλα μου τα φύλαγε και τα έφερνε για να τα δώσει σε μένα που ήμουν η μικρότερη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου που κάποτε είχε διαγώνισμα φυσικής και δεν είχε παπούτσια να φορέσει. Έβαλε κάτι μεγάλα παπούτσια του πατέρα μας και πήγε σχολείο για να μη χάσει το μάθημα (τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα όταν σκέπτομαι πως θα ένιωθες Μαριάνθη μου) και αρίστευσε. […] Ήλθε επί τέλους ο διορισμός του πατέρα το 1928 και από την Κόρινθο βρεθήκαμε στο Λιδωρίκι που τον είχαν τοποθετήσει στο εκεί Γυμνάσιο σαν καθηγητή της Γαλλικής.[…]

Σας επισυνάπτω επίσης εικόνες του προσφυγικού τους βιβλιαρίου, καθώς και δύο φωτογραφίες που βρήκα χάρη στην ευγενέστατη βοήθεια του κυρίου Κώστα Καψάλη, Λιδωρικιώτη και υπεύθυνου του lidoriki.com (ο προπάππος μου είναι ο δεύτερος από αριστερά, δίπλα στον Δημήτριο Κάππο, μαθηματικό και μετέπειτα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών). Το όνομα το αλλάξανε σε Κιούλπαλης (ή Κιούλμπαλης), σύνηθες φαινόμενο της εποχής προς αποφυγήν ταύτησής τους με τη Τουρκία.[…]

Σας ευχαριστώ γι ακόμη μία φορά και σας εύχομαι να περνάτε πάντα καλά. Με θερμούς χαιρετισμούς από την Βέρνη της Ελβετίας Νίκος Θεοχάρης»

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. Κουτσούκος είδα, Κόρινθος είδα, Ιούλιος 2009 είδα, διεύθυνση δεν είδα, άρα ο μόνος τρόπος να πω δυο λόγια στον Κουτσούκο είναι εδώ.
    Κουτσούκο, είδα την εκπομπή σου για τον Καβάφη (ΤΟΠ, 18-7-09).
    Μα θαρρώ αντί να βλέπει ο σύγχρονος έλληνας παλιές ιστορίες (ποιητικές εδώ), θα του πρόσφερες κάτι μόνο αν του έδειχνες κάτι σημερινό.
    Πιάσε πολίτες σημερινούς και βγάλτους στο γυαλί να δει ο λαός τι υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα (στην περίπτωσή μας εδώ, στην Κόρινθο) από ποίηση. Γιατί μόνο αυτό μετράει. Άσε τους σολωμούς και τους καβάφηδες και τους ελύτηδες. Σήμερα τι έχουμε! Δείξε σκουπίδια ίσως, όμως να είναι ΣΗΜΕΡΙΝΆ! Δείξε την Ελλάδα όπως είναι! Μην ασχολείσαι με βαλσαμωμένα πτώματα άλλων καιρών! Ζωντανά σημερινά κορμιά δείξε! Αν έχουμε ποίηση, σήμερα έχουμε ποίηση. Το χτες δε μετράει στην λογοτεχνία. Αν μια γενιά δεν έχει πνευματικό πολιτισμό δεν έχει και τελείωσε. Αν έχει, ας τον δούμε. Αν δεν έχει, ας το δούμε. Ο πνευματικός πολιτισμός δεν κληρονομείται. Και ακόμα, άσε στους πανελλήνιας εμβέλειας Σταθμούς να αεροβατούν μέσα στο πολιτικο, οικονομικό, ηθικό, κοινωνικό χάος που είναι σήμερα η Ελλάδα. Εσύ αεροβάτησε στα δικά μας, τα ντόπια χάλια. Σε δικούς μας χαμηλούς ουρανούς πλεύσε. Ψηλά τραβώντας, κανένας δε σε βλέπει.
    Γιώργης Χολιαστός
    Post Restant
    Ταχυδρομείο Κορίνθου
    ΤΚ 221 00
    Κόρινθος

    Σχόλιο από Γιώργης Χολιαστός — Ιουλίου 18, 2009 @ 3:32 μμ | Απάντηση

    • Ευχαριστώ για τα σχόλια κύριε Χολιαστέ!
      Εσείς ποιές πνευματικές προσωπικότητες της Κορινθίας προτείνετε για να βγούνε στο γιαλί και να αντικαταστήσουν ή να συμπληρώσουν τον Καβάφη, τον Σεφέρη και τον Ελύτη;

      Σχόλιο από Γιάννης Κουτσούκος — Αύγουστος 3, 2009 @ 2:00 μμ | Απάντηση

  2. Γιασας . Και εμένα η γιαγιά μου γεννήθηκε στη Nevsehir της Καππαδοκίας . Με την οικογένεια της καθώς και με άλλους από την ίδια πόλη ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα και τελικά εγκαταστάθηκαν στο νομό Ηρακλείου Κρήτης .

    Σχόλιο από ΓΑΒΡΙΔΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ — Ιανουαρίου 26, 2010 @ 1:29 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: