Γιάννης Κουτσούκος

Αυγούστου 13, 2009

Τα φιδάκια της Παναγίας στα Αργίνια της Κεφαλλονιάς.

Κατηγορίες: Θεολογία, Ιστορία, Οικολογία — Γιάννης Κουτσούκος @ 12:25 πμ

Σήμερα, 12-08-2009, επισκέφθηκα  το χωριό Αργίνια της Κεφαλλονιάς, που βρίσκεται σε υψόμετρο 800 περίπου μέτρων στα νότια του Αίνου. Εκεί εμφανίζονται στην εκκλησία  του χωριού τα λεγόμενα φιδάκια της Παναγίας. Τα μικρά αυτά φιδάκια ανευρίσκονται και συλλέγονται από κάποιους κατοίκους με φακό τη νύκτα στην περιοχή μιας ερειπωμένης εκκλησίας του χωριού. Τοποθετούνται σε διαφανείς προθήκες που μεταφέρονται στην καινούργια εκκλησία του χωριού Αγρίνια.

Το φαινόμενο φιδάκια της Παναγίας στην Κεφαλλονιά είναι ήδη γνωστό παγκοσμίως.

Όπως μας δήλωσε η υπεύθυνη της εκκλησίας, Μαρία Μαγούλα, και άλλοι κάτοικοι – αλλά και από ό,τι είδαμε και βιώσαμε στο χώρο αυτό -μπορούμε να πούμε τα εξής:

1) Η  συλλογή των φιδιών αυτών γίνεται το διάστημα από 6 έως 14 Αυγούστου  κάθε χρόνο (δηλαδή από την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μέχρι την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου). Στις 16 Αυγούστου – εορτή του Αγίου Γερασίμου – αφήνονται πάλι ελεύθερα στο μέρος όπου βρέθηκαν.

2)     Από το 1890 – όταν χτίστηκε  ο παλιός ναός από τον  ιερέα Δημήτριο Ααρόν – μέχρι το 1953 – όταν  καταστράφηκε από τους σεισμούς -τα φιδάκια αυτά εμφανίζονταν από μόνα τους μέσα στον παλιό πέτρινο ναό, από τις  6 έως τις 15 Αυγούστου κάθε χρόνο. Οι εκκλησιαζόμενοι δεν τα πείραζαν, αλλά τα άφηναν μέσα στην εκκλησία και τελούσαν τις ακολουθίες του Δεκαπενταύγουστου κανονικά μαζί με αυτά.

3)      Μετά το 1936 οι κάτοικοι  άρχισαν να σηκώνουν τα φιδάκια αυτά, να τα βάζουν στις εικόνες ή να τα δίνουν στα χέρια των προσκυνητών του Δεκαπενταύγουστου, επειδή ήταν εντελώς ακίνδυνα. Αυτό το έθιμο προσπαθούν να συνεχίζουν οι κάτοικοι του χωριού σήμερα μεταφέροντας τα φιδάκια στον καινούριο ναό, αφού ο παλιός ναός καταστράφηκε από τους σεισμούς του 1953.

4)      Το 1953  (καταστρεπτικοί σεισμοί) και το 1940 ( έναρξη Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ) τα φιδάκια, σύμφωνα με όσα μας είπαν, δεν εμφανίσθηκαν.Με βάση αυτά τα δεδομένα οι κάτοικοι πιστεύουν ότι αν δεν εμφανισθούν μία χρονιά αυτό είναι ένας κακός οιωνός. Επίσης πιστεύεται πως  όσα  περισσότερα φιδάκια συλλέγονται και μεταφέρονται στο ναό τόσο το καλύτερα είναι  για την χρονιά αυτή.

5)      Σχετικά με τους επισκέπτες/προσκυνητές διαπιστώνει κανείς  ότι κάποιοι επισκέπτονται την εκκλησία από καθαρή πίστη, κάποιοι από καθαρή περιέργεια και κάποιοι άλλοι απλά για να ειρωνευτούν, όσους πιστεύουν.

6)      Υπάρχει και η προφορική παράδοση σύμφωνα με την οποία στον  παλιό ναό υπήρχε γυναικείο μοναστήρι και σε επιδρομή πειρατών – ύστερα από προσευχή των μοναχών – η Παναγία παρουσίασε τα φίδια αυτά και απέτρεψε τους πειρατές. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή η Παναγία μεταμόρφωσε τις μοναχές σε άκακα φιδάκια για να αποφύγουν την ατίμωση.

7)      Κράτησα και εγώ στα χέρια μου τα φιδάκια αυτά. Δεν είναι επικίνδυνα. Ακόμα κι  αν σε δαγκώσουν – πράγμα σπάνιο – δεν υπάρχει δηλητήριο ή το δηλητήριο τους είναι ανενεργό. Στο κεφάλι τους έχουν ένα σημάδι που μοιάζει με σταυρό και στη γλώσσα τους μία σχισμή.

8)    Προσωπικά για το φαινόμενο αυτό έκανα τους παρακάτω συλλογισμούς:

Το γεγονός ότι από το 1890 μέχρι το 1953 τα φιδάκια εμφανίζονταν μόνα τους  μέσα  στον  παλιό ναό  και μάλιστα μόνο τον Δεκαπενταύγουστο αποδεικνύει  μια κατά τα άλλα σπάνια συμφιλίωση των φιδιών με τον άνθρωπο μέσα στο χώρο της εκκλησίας. Πρόκειται για ένα πραγματικά αξιοθαύμαστο γεγονός που θυμίζει προπτωτικές καταστάσεις του ανθρώπου μέσα στη λαίλαπα της σημερινής μεταπτωτικής εποχής. Μας παραπέμπει σε προπτωτικές καταστάσεις σαν κι  αυτές που έζησαν μεγάλοι ασκητές, οι οποίοι ζούσαν την καθημερινότητα τους  ειρηνικά, μαζί με τα φίδια και τα λιοντάρια  ή σαν κι αυτές που έζησαν  οι μάρτυρες της πίστεως στις  ρωμαϊκές αρένες και τα αμφιθέατρα, όταν τα λιοντάρια αντί να τους κατασπαράσσουν, τους έγλιφαν φιλικά τα πόδια.

Εδώ γεννάται το ερώτημα: Είναι ένα διαχρονικό μήνυμα της ορθοδοξίας έτσι απλά και συμβολικά διαδραματιζόμενο, το οποίο αφήνει ένα  παράθυρο ανοικτό για την υπενθύμιση της  ύπαρξης  κατά το παρελθόν μιας προπτωτικής ανθρώπινης κατάστασης, φιλικής με το περιβάλλον ή μία απλή τοπική παράδοση, σαν τις τόσες άλλες παράδοξες που υπάρχουν στη Κεφαλλονιά;

Εγώ πιστεύω  ότι είναι και τα δύο μαζί. Πάντως το φαινόμενο  περιέχει σίγουρα και ένα ισχυρό οικολογικό μήνυμα για την συμφιλίωση του ανθρώπου με την φύση που είναι τόσο επιτακτικό και αναγκαίο στη σημερινή εποχή.

Ας θυμίσουμε ότι ο Χριστός απευθυνόμενος στους μαθητές του και σε όσους μελλοντικά πιστέψουν σε αυτόν είπε: «Ιδού δέδωκα υμίν εξουσία πατείν πάνω όφεων και σκορπίων, και επί πάσαν δύναμιν του εχθρού και ουδέν υμάς ου μη αδικήσει» (Λουκ. 10,9) που σημαίνει μεταφραζόμενο:  “Ορίστε, σας έχω δώσει την εξουσία να πατάτε φίδια και σκορπιούς και τη δύναμη του εχθρού, χωρίς να σας βλάψει κάτι.”

Κάθε επισκέπτης μπορεί βέβαια να έχει τις δικές του εντυπώσεις και να βγάλει τα δικά του υποκειμενικά συμπεράσματα από μια επίσκεψη στον χώρο αυτό των Αργινίων της Κεφαλλονιάς.

Γιάννης Κουτσούκος

Κόρινθος

Αυγούστου 3, 2009

Άμστερνταμ: Η πόλη των καναλιών και των ποδηλάτων.

Κατηγορίες: Οικολογία, Πολιτική, Χωροταξικό — Γιάννης Κουτσούκος @ 7:31 πμ

Τέλος Ιουλίου του 2009 βρέθηκα με ένα γκρουπ Ελλήνων για μερικές μέρες στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, την πόλη με τα πολλά κανάλια, το ένα εκατομμύριο κατοίκους αλλά και το ένα εκατομμύριο ποδήλατα. Όπως στην αρχαία Ελλάδα κάθε πόλη είχε και το θέατρό της, έτσι κι εδώ κάθε πολίτης έχει και το ποδήλατό του.

Οι Ολλανδοί έχουν αναλάβει μερικές αμφιλεγόμενες κοινωνικές πρωτοβουλίες, που για άλλους θεωρούνται πρωτοποριακές, για άλλους όχι.

Για τους φίλους των ποδηλάτων και τους οικολόγους η πόλη είναι υπόδειγμα πόλεως με χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων. Αν θέλουμε να εκφράσουμε θεωρητικά την κατά πλάτος τομή ενός κεντρικού δρόμου του Άμστερνταμ μπορούμε να πούμε τα εξής: Δεξιά βρίσκεται το πεζοδρόμιο, δίπλα ο ποδηλατόδρομος και στη συνέχεια ένας σχετικά στενός δρόμος δύο κατευθύνσεων για τα αυτοκίνητα. Στη μέση βρίσκονται οι δύο γραμμές του τραμ (δύο κατευθύνσεις). Αριστερά επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο, δηλαδή ποδηλατόδρομος και πεζοδρόμιο. Με άλλα λόγια βασιλιάδες του κυκλοφοριακού είναι οι ποδηλάτες, ακολουθούν οι πεζοί, τα τραμ και σε τελευταία μοίρα από κυκλοφοριακής άποψης το αυτοκίνητο.

Σχετικά με τα κανάλια, που είναι τεχνητά και κατασκευάστηκαν πριν από δύο περίπου αιώνες, θα μπορούσαμε να πούμε ότι προσφέρουν μία επιπλέον δυνατότητα μετακίνησης στην πόλη. Όσοι μένουν κοντά στα κανάλια διαθέτουν και από μία βάρκα. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι περίπου 6.000 οικογένειες κατοικούν μόνιμα σε πλωτά σπίτια στις όχθες των καναλιών. Το ετήσιο ενοίκιο σε αυτή την περίπτωση δεν ξεπερνά τα 1.000 Ευρώ.

Οι αμφιλεγόμενες ή μη, κοινωνικές πρωτοβουλίες σχετίζονται με την κοινωνική προστασία των ναρκομανών , την νομοθετική κατοχύρωση της ομοφυλοφιλίας και την προβολή της πορνείας ως ένα κατοχυρωμένο επάγγελμα. Σε ό,τι αφορά τους ναρκομανείς, το κράτος τους παρέχει μηνιαίο επίδομα αλλά και μαλακά ναρκωτικά ως ένα είδος φαρμάκου. Αποτέλεσμα της κρατικής αυτής πολιτικής είναι η μείωση στο ελάχιστο των εγκληματικών ενεργειών, ο έλεγχος των ναρκομανών και η απρόσκοπτη εφαρμογή των προγραμμάτων απεξάρτησης.

Να σημειωθεί ότι το 40% των Ολλανδών δηλώνουν άθεοι.

Κατά τα άλλα το φυσικό περιβάλλον με τα πολλά φράγματα και τις πολλές φυσικές ή τεχνητές λίμνες είναι κάτι το ιδιαίτερο. Κυριαρχεί το πράσινο και οι γραφικοί παραδοσιακοί οικισμοί.

Εκείνο που λείπει είναι συνήθως ο ήλιος, γι’ αυτό τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν υπάρχει ηλιοφάνεια, οι Ολλανδοί κάθονται στα υπαίθρια καφέ, σε καθίσματα, τα οποία τοποθετούνται σε σειρά, ώστε να βλέπουν προς τον ήλιο και όχι προς το τραπεζάκι, όπου έχει σερβιριστεί ο καφές τους.

Γιάννης Κουτσούκος

Ιουλίου 13, 2009

ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜ. -Λίγα λόγια από μια συνέτευξη του

Κατηγορίες: Πολιτική, Φυσικές Επιστήμες, αναπτυξη — Γιάννης Κουτσούκος @ 3:48 μμ
  • Λόγω  σπουδαιότητος  αναδημοσιεύουμε τα σχόλια του Αρη Καπαράκη-Συνεργάτη της ΜΚΟ Σόλων-τα οποία μου έστειλε και αφορούν συνέτευξη του διάσημου Ελληνα καθηγητή και ερευνητή της θεωρίας των πάντων και των υπερχορδών Δημήτρη Νανόπουλου στο ΣΤΑR κεντρικής Ελλάδος και στον Γιάννη Ζήση. - ,

…………Η Ελλάδα είναι μία χώρα στην οποία η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της έρευνας βρίσκεται σε νηπιακό στάδιο καθώς σύμφωνα με επίσημες έρευνες ξεπερνά σε τεχνολογική έρευνα στην Ευρώπη των 27 μόνο τη Λετονία και τη Μάλτα. Η καινοτομία, όρος συνυφασμένος με τις έννοιες τις τεχνολογίας και της έρευνας, είναι άλλος ένας τομέας στον οποίο πρέπει να γίνουν αποφασιστικά βήματα προς τα εμπρός στην χώρα μας.

Μια χώρα “περιορισμένων οριζόντων” στην κλασσική έρευνα όπως η Ελλάδα δεν «χωρά» πολλές από τις προσωπικότητες της. Πάρα πολλά εμπόδια όπως οι διάφορες σκοπιμότητες και η έλλειψη υποστήριξης και βοήθειας ωθούν στο εξωτερικό πάμπολλους ερευνητές επιστήμονες αλλά και διάσημους ανθρώπους από άλλους χώρους. Η Ελλάδα όμως όπως έχει φανεί ξεκάθαρα στο παρελθόν «τρώει τα παιδιά της». Μεγάλες διεθνείς προσωπικότητες Έλληνες, όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης και η Μαρία Κάλλας έχουν αναφέρει στο παρελθόν το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν θα γίνονταν γνωστοί. Κάτι που ισχύει και για τον παγκοσμίου φήμης Δημήτρη Νανόπουλο ο οποίος αναφέρεται σε περισσότερες από 30.000 αναφορές παγκοσμίως, με 540 πρωτότυπες εργασίες και τη συγγραφή 13 βιβλίων. Μια «ανοικτή» όπως τη χαρακτηρίζει ο κ. Νανόπουλος κοινωνία και το άνοιγμα της Ελλάδας στο εξωτερικό δε θα σημάνει την απώλεια των ιδιαίτερων στοιχείων της.

Ο κ. Νανόπουλος θεωρείται από τους βασικούς ερευνητές της θεωρίας των πάντων και των υπερχορδών. Η εύρεση των καταλλήλων σημείων από τα οποία αποτελείται το σύμπαν και η θεωρία των υπερχορδών αποτελεί τον καλύτερο εκφραστή αυτής της αναγωγής. Η ασυμμετρία ύλης και αντιύλης συμπεριλαμβανομένης εκλαμβάνεται προς το παρόν χωρίς την παρουσία αντιύλης στο σύμπαν, καθώς μέχρι σήμερα γνωρίζουμε ότι ο κόσμος αποτελείται από ύλη. Η ύπαρξη αντιύλης θα προϋπόθετε όμως την εξαφάνιση και της ύλης. Αυτό όμως δε σημαίνει απαραίτητα ότι η αντιύλη δεν υπάρχει… Το ζήτημα των «παράλληλων κόσμων» είναι επίσης μία μεγάλη επιστημονική πρόκληση. Ο κόσμος προήλθε από ένα κβαντικό κενό που προκάλεσε μια τεράστια έκρηξη, δεδομένο που σημαίνει ότι ο μικρόκοσμος (κβαντικό) απετέλεσε την αφετηρία του μεγάκοσμου. Πρόκειται για μία θεωρία με εξαιρετικούς αμφισβητίες, αλλά άλλοι επιστήμονες αναρωτιούνται παράλληλα για την πιθανότητα επανάληψης μιας νέας έκρηξης. Η επιστήμη πάντα πρέπει να αποτελεί αντικείμενο έρευνας γιατί δεν «ανατρέπει» η ίδια τον εαυτό της….

Ιουλίου 9, 2009

Αναζήτηση προπάππου Νικολάου Θεοχάρη

Κατηγορίες: Ανθρώπινη Αλληλεγγύη, Ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 11:19 πμ

Η χρησιμότητα ενός blogg αναδεικνύεται και σε περιτπώσεις αναζήτησης προσφιλών προσώπων από συγγενείς ή φίλους,  για τα οποία δεν υπάρχουν συχνά αρκετά στοιχεία. Πρόσφατα απευθύνθηκε τηλεφωνικά ο άγνωστος σε εμένα  κύριος Νίκος Θεοχάρης από την Ελβετία, αφού διάβασε στο blogg μου ανάρτηση σχετικά με τον Δαμασκηνό.  Θα σας παρακαλούσα αν κάποιος γνωρίζει κάτι σχετικό με το αναζητούμενο πρόσωπο να μας το καταθέσει.

Παραθέτω ένα απόσπασμα της πολύ ενδιαφέρουσας -ακόμη και για την  τοπική ιστορία της  Κορίνθου -σχετικής επιστολής του κ. Θεοχάρη προς εμένα.

Γιάννης Κουτσούκος

———

“Αγαπητέ μου κύριε Κουτσούκο καλησπέρα Μόλις κατάφερα να βρω τον απαιτούμενο χρόνο να σας γράψω, αφού πρώτα σας ευχαριστήσω πολύ για την φιλικότατή σας εξυπηρέτηση και προσφορά βοήθειας. ………. .  Η αγαπημένοι μου πρόγονοι λοιπόν, των οποίων στοιχεία στη Κόρινθο αναζητώ, είναι η οικογένεια του προπάππου μου Νικολάου Κιουλπαλόγλου (“αρχηγού”, όπως αναγράφεται στο Οικογενειακό Βιβλιάριο Πρόσφυγα), ο οποίος έφτασε στην Ελλάδα το 1924 από τη Νεφ Σεχίρ (Νεάπολη) της Καππαδοκίας με την οικογένειά του: η σύζυγος, Πηνελόπη και οι τρείς κόρες, Ευθαλία (η μητέρα του πατέρα μου), η Μαριάνθη και η Ήρα. Η κόρη της Ήρας, η οποία ζει σήμερα στην Αμερική, έκανε την ευγενικότατη πράξη και μου έστειλε πρόσφατα τις αναμνήσεις της μητέρας της, 17 σελίδες χειρόγραφο, το οποίο έγραψε το 1993, λίγους μόνο μήνες πριν ατυχώς πεθάνει… Σας επισυνάπτω το μέρος του κειμένου που αναφέρεται στα πρώτα χρόνια τους στην Ελλάδα καθώς και το πως τους έφερε η μοίρα στα μέρη σας:

[...] Νοίκιασε ο πατέρας ένα τρισάθλιο δωμάτιο και εκεί μείναμε πέντε άτομα. Ο πατέρας, ο τόσο καλομαθημένος, έκανε ότι δουλειά μπορούσε για να μας φέρει ένα κομμάτι ψωμί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, που κάποτε έφερε ένα μανταρίνι και το μοίρασε στα πέντε, μας φάνηκε ότι τρώγαμε αμβροσία. Εμένα πολύ με είχε συμπαθήσει ο μπαρμπά Βασίλης, έτσι έλεγαν τον σπιτονοικοκύρη μας. Με έπερνε καβάλα στο γαιδουράκι του στα χωράφια και μου έδινε διάφορα, φρούτα, σταφύλια, χλωρά ρεβύθια από τους κήπους του. Έτρεχα με χαρά να τα δώσω στην μανούλα για να τα μοιράσει σε όλους. Το χειρότερο όμως απ’ όλα ήταν οι ντόπιοι που δεν μας συμπαθούσαν καθόλου. Μας έβλεπαν με μισό μάτι, σαν να είμαστε λεπροί, μας φώναζαν παλιοπρόσφυγες! και μας απέφευγαν όσο μπορούσαν. Ο πατέρας είχε βρει μια δουλειά στην Αθήνα και πηγαινοερχόταν με τα πόδια για να γλυτώσει τα ναύλα. Ύστερα από ένα χρόνο με χιλιάδες στερήσεις το 1926 βρεθήκαμε στην Κόρινθο. Εκεί ο πατέρας που ήξερε απταίστως την Γαλλική διορίστηκε καθηγητής σε ένα ορφανοτροφείο με αρμενόπαιδα που τα συντηρούσε μια πολύ πλούσια Αμερικανίδα. Δίδασκε την Γαλλική και τις Κυριακές έψελνε στον Άγιο Παύλο. Τότε Δεσπότης Κορινθίας ήταν ο Δαμασκηνός που στην κατοχή έγινε Αντιβασιλέας. Άκουσε τον πατέρα μου, που ήξερε καλή βυζαντινή μουσική, να ψέλνει και του έκανε εντύπωση. Ρώτησε ποιός είναι αυτός που ξέρει βυζαντινή μουσική, του είπαν ότι είναι ένας πρόσφυγας που του αρέσει να ψέλνει. Ζήτησε να τον γνωρίσει και τον συμπάθησε για τους τρόπους του και την μόρφωσή του. Τον ερώτησε εάν θέλει να γίνει καθηγητής Γαλλικής σε Δημόσιο Γυμνάσιο, γιατί το ορφανοτροφείο σε τρία χρόνια θα έκλεινε. Του ζήτησε ένα πιστοποιητικό ότι δίδασκε και στην Μ. Ασία σαν καθηγητής. Δύο φίλοι του, της παλιάς καλής εποχής, ορκίστηκαν ότι δίδασκε και βάση αυτού του πιστοποιητικού κατώρθωσε να πάρει τον διορισμό του από το Υπουργείο Παιδείας, χάρης τον Δαμασκηνό. Εν τω μεταξύ εμείς είχαμε μεγαλώσει. Η Ευθαλία που ήταν ωραία κοπέλλα και ψιλόλιγνη με μεγάλα μάτια με μακριές βλαφαρίδες πήγαινε σε μοδίστρα για να μάθει μοδιστρική. Η Μαριάνθη καστανόξανθη, αφράτη και άριστη μαθήτρια μπήκε στο Γυμνάσιο και εγώ στο Δημοτικό. Την Μαριάνθη την συμπαθούσαν οι συμμαθήτριές της γιατί σαν άριστη μαθήτρια τους βοηθούσε στα μαθήματα. Της έδιναν διάφορα γλυκά, καραμέλες, φρούτα, σταφίδες για να τους λέγει όσα θέματα δεν ήξεραν στους διαγωνισμούς. Η καημένη η αδελφούλα μου τα φύλαγε και τα έφερνε για να τα δώσει σε μένα που ήμουν η μικρότερη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου που κάποτε είχε διαγώνισμα φυσικής και δεν είχε παπούτσια να φορέσει. Έβαλε κάτι μεγάλα παπούτσια του πατέρα μας και πήγε σχολείο για να μη χάσει το μάθημα (τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα όταν σκέπτομαι πως θα ένιωθες Μαριάνθη μου) και αρίστευσε. [...] Ήλθε επί τέλους ο διορισμός του πατέρα το 1928 και από την Κόρινθο βρεθήκαμε στο Λιδωρίκι που τον είχαν τοποθετήσει στο εκεί Γυμνάσιο σαν καθηγητή της Γαλλικής.[...]

Σας επισυνάπτω επίσης εικόνες του προσφυγικού τους βιβλιαρίου, καθώς και δύο φωτογραφίες που βρήκα χάρη στην ευγενέστατη βοήθεια του κυρίου Κώστα Καψάλη, Λιδωρικιώτη και υπεύθυνου του lidoriki.com (ο προπάππος μου είναι ο δεύτερος από αριστερά, δίπλα στον Δημήτριο Κάππο, μαθηματικό και μετέπειτα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών). Το όνομα το αλλάξανε σε Κιούλπαλης (ή Κιούλμπαλης), σύνηθες φαινόμενο της εποχής προς αποφυγήν ταύτησής τους με τη Τουρκία.[...]

Σας ευχαριστώ γι ακόμη μία φορά και σας εύχομαι να περνάτε πάντα καλά. Με θερμούς χαιρετισμούς από την Βέρνη της Ελβετίας Νίκος Θεοχάρης”

Ιουνίου 29, 2009

Η Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα Κατά Των Αιολικών Πάρκων (EPAW)

Κατηγορίες: Οικολογία, Χωροταξικό, βιομηχανία — Γιάννης Κουτσούκος @ 10:06 μμ

Ανοιχτή Επιστολή προς τα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα


J.-L. Butré, Πρόεδρος της EPAW
3 rue des Eaux – 75016 Paris – France
Tel.: +33 (0)6 80 99 38 08
Email: contact@epaw.org

26 Μαΐου 2009

Προς τους Επιτρόπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Προς τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,

Αξιότιμη κυρία, Αξιότιμε κύριε,

Η Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα Κατά Των Αιολικών Πάρκων (European Platform Against Windfarms – EPAW) ιδρύθηκε στο Παρίσι στις 4 Οκτωβρίου 2008 και αποτελεί πρωτοβουλία γαλλικών, γερμανικών, ισπανικών και βελγικών οργανώσεων. Από τότε, έχουν ενώσει δυνάμεις με πάνω από 300 ευρωπαϊκές και πανευρωπαϊκές οργανώσεις και κινήσεις πολιτών από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, την Ολλανδία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, την Ιρλανδία, τη Σουηδία, την Ρουμανία, την Δανία, την Βουλγαρία, την Ελλάδα καθώς και από δύο εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης χώρες, τη Νορβηγία και την Ελβετία. Ένας κατάλογος αυτών των οργανώσεων είναι διαθέσιμος στην ιστοσελίδα της EPAW: www.epaw.org.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η EPAW έχει λάβει μηνύματα υποστήριξης από χώρες όπως τον Καναδά, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ, το Μεξικό και το Πουέρτο Ρίκο. Αυτά τα μηνύματα μπορείτε επίσης να τα βρείτε στην ιστοσελίδα της EPAW.

Η EPAW υποστηρίζει τα συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας όταν μπορεί να αποδειχτεί ότι είναι αποτελεσματικά καθώς και κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά αποδεκτά. Προκειμένου να ικανοποιηθούν αυτά τα κριτήρια, είναι επιτακτική η ανάγκη για σωστή και πλήρη ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών για κάθε σχέδιο εγκατάστασης ανεμογεννητριών.

Η EPAW θεωρεί λυπηρό το γεγονός ότι οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις εκμετάλλευσης ανανεώσιμών πηγών ενέργειας εγκαθίστανται συχνά εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά από την πίεση οικονομικών ή ιδεολογικών ομάδων συμφερόντων. Η ενοχλητική συνέπεια είναι ότι αυτού του είδους σχέδια εγκατάστασης δεν εκπληρώνουν καν τα βασικά κριτήρια για την βιώσιμη ανάπτυξη.

Η EPAW υποστηρίζει ότι τα αιολικά πάρκα (Αιολικοί Σταθμοί Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας – ΑΣΠΗΕ) αντιπροσωπεύουν το χειρότερο σενάριο. Η αποτελεσματικότητά τους παραμένει μη αποδεδειγμένη και όμως για δεκαετίες τώρα έχουν απορροφήσει το μεγαλύτερο ποσοστό της χρηματοδότησης που χορηγείται από τις κυβερνήσεις για έργα εκμετάλλευσης ανανεώσιμών πηγών ενέργειας. Και ακόμα χειρότερα, συμβάλλουν στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Η EPAW επιθυμεί να εστιάσει την προσοχή σας στο γεγονός ότι τα αιολικά πάρκα έχουν αποδειχθεί επανειλημμένα ότι βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την ευρωπαϊκή πολιτική για τη βιώσιμη ανάπτυξη, από την στιγμή που:

  • Η συμβολή των αιολικών πάρκων στη μείωση των εκπομπών του CO2 είναι ασήμαντη λόγω της ανάγκης εφεδρικής λειτουργίας των θερμοηλεκτρικών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να εξισορροπήσουν στο δίκτυο την μεταβαλλόμενη τάση της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από τις ανεμογεννήτριες. Αυτό σημαίνει επίσης ότι η αιολική ενέργεια δεν μειώνει σημαντικά τη δαπανηρή εισαγωγή ορυκτών καυσίμων, που αποτελεί ένα όλο και πιο λεπτό πολιτικό ζήτημα.
  • Ο αυξανόμενος αριθμός αιολικών πάρκων καθιστά απαραίτητη την αναβάθμιση του δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας σε ολόκληρη την Ευρώπη καθώς και την κατασκευή περισσότερων κέντρων ελέγχου του δικτύου μιας και η εμπειρία δείχνει ότι η σταθερότητα του ηλεκτρικού δικτύου μεταφοράς απειλείται από την μη ελέγξιμη φύση της αιολικής ενέργειας. Οι νέες γραμμές υψηλής τάσης σημαίνουν υψηλές δαπάνες και προκαλούν περαιτέρω απαράδεκτη καταστροφή στο περιβάλλον.
  • Ακόμα και μετά από αρκετές δεκαετίες τεχνολογικής ανάπτυξης, η αιολική ενέργεια παραμένει οικονομικά μη βιώσιμη. Κατά συνέπεια, τα αιολικά πάρκα καταβροχθίζουν κολοσσιαία ποσά δημοσίου χρήματος κάτι που οδηγεί στην εξάρτησή τους από μια τεχνητή αγορά για την ίδια την ύπαρξή τους. Επιπλέον, οι υπερβολές αυτής της τεχνητής αγοράς επιτρέπουν την συσσώρευση προσωπικού πλούτου σε βάρος των φορολογούμενων και των καταναλωτών χωρίς κανένα περιβαλλοντικό όφελος.

Στην πραγματικότητα, επιφέρει πραγματική καταστροφή:

  • Τα αιολικά πάρκα αλλοιώνουν σημαντικά την φυσική και την πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης μέσω της επιβλαβούς επίδρασής τους στα τοπία και τα ιστορικά μνημεία. Καταστρέφουν θέσεις εργασίας στον τουρισμό, στον τομέα των δραστηριοτήτων στη φύση κλπ. και περιορίζουν σοβαρά τη δυνατότητα της ανάπτυξης τους. Έχουν επίσης σοβαρό αντίκτυπο στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, που συχνά εκπροσωπούν για τους ιδιοκτήτες τους κόπους μιας ζωής.
  • Τα αιολικά πάρκα υποβαθμίζουν τη ποιότητα ζωής των τοπικών κατοίκων, σε σημείο να προσβάλουν ακόμη και την υγεία τους.
  • Τα αιολικά πάρκα θέτουν σε κίνδυνο την άγρια φύση και καταστρέφουν τους φυσικούς βιότοπους που μέχρι σήμερα είχαν σωθεί από τις καταστρεπτικές δυνάμεις των χωματουργικών εργασιών, της τσιμεντοποίησης και άλλων εντατικών ανθρώπινων επεμβάσεων.

Αντιμέτωπη με τις κραυγαλέες αντιφάσεις μεταξύ των στόχων της βιώσιμης ανάπτυξης της Ε.Ε. και των ανησυχητικών αποτελεσμάτων της τρέχουσας πολιτικής για τα αιολικά πάρκα που ακολουθεί, η EPAW ζητά επίσημα από την Ευρωπαϊκή Ένωση:

  1. Να προχωρήσει άμεσα στην προσωρινή αναστολή (μορατόριουμ) όλων των σχεδίων και έργων εγκατάστασης αιολικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έχουν ήδη χορηγηθεί σχετική άδεια.
  2. Να αναθέσει την διεξαγωγή έρευνας από μια επιτροπή ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, προκειμένου να ερευνηθούν οι επιπτώσεις της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα αιολικά πάρκα και που θα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα εξής σημεία:
  • Εξοικονόμηση εκπομπών ρύπων:Η επιτροπή θα πρέπει να αξιολογήσει τις ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα που εκπέμπονται κατά τη διάρκεια της κατασκευής, της συντήρησης, της επιτήρησης και της αποσυναρμολόγησης των αιολικών πάρκων. Πρέπει επίσης να αξιολογήσει τις έμμεσες επιπτώσεις της σύνδεσής τους με το διασυνδεδεμένο και μη δίκτυο μεταφοράς, όπως η ποσότητα του πρόσθετου CO2 που εκπέμπεται ως αποτέλεσμα της ανάγκης να αντισταθμιστούν οι διακυμάνσεις στην τάση της ηλεκτροπαροχής που απορρέουν από την εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας. Η εφεδρική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τους συμβατικούς σταθμούς οδηγεί στην αναπόφευκτη μείωση της απόδοσης των συγκεκριμένων σταθμών.

    Η πραγματική συμβολή της πολιτικής της Ε.Ε. για τα αιολικά πάρκα στους στόχους του πρωτοκόλλου του Κιότο θα πρέπει έπειτα να εκτιμηθεί και να παρουσιαστεί σε περιληπτική μορφή.

  • Οικονομικός αντίκτυπος:Η επιτροπή πρέπει να αξιολογήσει το άμεσο και έμμεσο κόστος τις εξάπλωσης των αιολικών πάρκων, απαριθμώντας τον αντίκτυπο στις γενικές δημόσιες δαπάνες και, μακροπρόθεσμα, στο κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας για τα νοικοκυριά, τους βιομηχανικούς και εμπορικούς καταναλωτές.

    Η ανάλυση δαπανών θα πρέπει να περιλάβει ειδικά:

    • Τις επιχορηγήσεις, τις φορολογικές ελαφρύνσεις, και τις εγγυημένες τιμές πώλησης ηλεκτρικού ρεύματος που είναι σε όφελος της βιομηχανίας της αιολικής ενέργειας.
    • Τις πρόσθετες δαπάνες, όπως το κόστος της κατασκευής επιπλέον συμβατικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα για να ρυθμίσει την μεταβαλλόμενη αιολική ενέργεια στο φορτίο, της εγκατάστασης γραμμών υψηλής τάσης για την σύνδεση των αιολικών πάρκων με το δίκτυο, της κατασκευής επιπλέον κέντρων ελέγχου για την ρύθμιση του δικτύου και της αναβάθμισης των δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

    Δεδομένου ότι τα αιολικά πάρκα απορροφούν τεράστια ποσά δημοσίου χρήματος, η EPAW απαιτεί να διεξαχθεί από την Ε.Ε. ένας δημοσιονομικός έλεγχος των οικονομικών συναλλαγών και πρακτικών που σχετίζονται με την αιολική ενέργεια. Ο δημοσιονομικός έλεγχος θα πρέπει να περιλαμβάνει μια έρευνα σχετικά με τις δομές των επιχειρήσεων και το βαθμό στον οποίο υιοθετούνται από αυτές πρακτικές φοροδιαφυγής, όπως π.χ. οι φορολογικοί παράδεισοι κλπ.

  • Κοινωνικός αντίκτυπος:Η επιτροπή πρέπει να ερευνήσει σε βάθος τις επιπτώσεις των αιολικών πάρκων στην ανθρώπινη υγεία. Μια ομάδα αντιπροσώπων από τοπικές κοινωνίες που ζουν κοντά σε ανεμογεννήτριες θα πρέπει να κληθεί για να συμμετάσχει.

    Η επιτροπή πρέπει να εκτιμήσει τις επιπτώσεις στην τοπική κοινωνία από τις αλλαγές στο περιβάλλον και να αξιολογήσει τον αντίκτυπο που έχει η ύπαρξη των αιολικών πάρκων στην αξία της γης και των ακινήτων καθώς και στον τουρισμού με την πάροδο του χρόνου.

  • Περιβαλλοντικές επιπτώσεις:Η έρευνα θα πρέπει να περιλάβει μια καταγραφή και έναν απολογισμό των υποβιβασμένων φυσικών βιότοπων και των τοπίων που θυσιάστηκαν ως αποτέλεσμα της εγκατάστασης αιολικών πάρκων σε παραβίαση της ευρωπαϊκής Σύμβασης του Τοπίου, η οποία ορίζει: «ότι το τοπίο αποτελεί ένα βασικό συστατικό στοιχείο της Ευρωπαϊκής φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, συνεισφέροντας στην ανθρώπινη ευημερία και παγίωση της Ευρωπαϊκής ταυτότητας και ότι είναι ένα σημαντικό μέρος της ποιότητας ζωής των ανθρώπων οπουδήποτε, σε αστικές περιοχές και στην ύπαιθρο, σε υποβαθμισμένες περιοχές, όπως και σε περιοχές υψηλής ποιότητας και αναγνωρισμένες ως εξαιρετικού φυσικού κάλλους.»

    Η EPAW θεωρεί απαράδεκτο το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά όργανα προωθούν την σύληση του Ευρωπαϊκού τοπίου μέσω μιας διαδικασίας ομογενοποίησης σε μια βιομηχανική περιοχή με χιλιάδες αιολικά πάρκα που θα εκτείνονται από την Λαπωνία ως το Γιβραλτάρ, μερικά από τα οποία φυτεύονται ακόμα και μέσα στους πυρήνες προστατευόμενων περιοχών της φύσης, που καθιερώθηκαν με μεγάλο κόστος μέσω του προγράμματος Natura 2000 της Ε.Ε.

    Επομένως η Ε.Ε θα πρέπει να δημιουργήσει μια επιτροπή ανεξάρτητων Ορνιθολόγων και Βιολόγων η αμεροληψία των οποίων θα αναγνωρίζεται από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη. Η επιτροπή αυτή θα πρέπει αντικειμενικά να αξιολογήσει τις μεμονωμένες αλλά και αθροιστικές επιπτώσεις των ήδη υπαρχόντων και των υπό σχεδιασμό αιολικών πάρκων και των σχετικών γραμμών μεταφοράς ενέργειας υψηλής τάσης στην ευρωπαϊκή χλωρίδα και πανίδα και στους βιότοπους.

    Τέλος, η έρευνα θα πρέπει να περιλάβει έναν απολογισμό σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους η κατασκευή και η λειτουργία των αιολικών πάρκων προκαλούν τη ρύπανση και μόλυνση της εδαφοκάλυψης, της φυτικής γης, των ρευμάτων, των ποταμών και των υπόγειων υδάτων. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στις επιπτώσεις στο περιβάλλον της μόλυνσης ως αποτέλεσμα της διαρροής λιπαντικών, αλλά κυρίως στις επιπτώσεις από την μεγάλης κλίμακας χρήσης του σκυροδέματος για τα θεμέλια των ανεμογεννητριών και στις επιπτώσεις από τα συνοδευτικά έργα όπως την κατασκευή των οδών πρόσβασης.

Η EPAW επιθυμεί να υπογραμμίσει ότι η εν ενεργεία και πρόχειρα σχεδιασμένη πολιτική της Ε.Ε. για την εξάπλωση των αιολικών πάρκων, ρίχνει λάδι στη φωτιά στο θέμα του Ευρωσκεπτικισμού. Πολλοί καλά πληροφορημένοι άνθρωποι με περιβαλλοντική συνείδηση στην Ε.Ε. έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα ευρωπαϊκά όργανα προωθούν την βιομηχανική εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας χωρίς να έχουν αναλογιστεί και προσδιορίσει που βρίσκονται τα αποδεκτά όρια της βιομηχανικής εκμετάλλευσης και ποιες είναι οι πραγματικές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Εν όψη του κρίσιμου ζητήματος της επίλυσης του ενεργειακού της Ευρώπης, κάποιοι Ευρωπαίοι πολίτες θεωρούν ασύλληπτο το γεγονός ότι η ενεργειακή πολιτική της Ε.Ε. θεμελιώνεται κατά μεγάλο μέρος στο μύθο της δήθεν καθαρής και πράσινης αιολικής ενέργειας που προωθεί το λόμπι της αιολικής ενέργειας.

Οι αρνητικές επιπτώσεις των βιομηχανικών ανεμογεννητριών στους ανθρώπους, στα τοπία, στον τουρισμό, στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, στην άγρια φύση, στους εθνικούς προϋπολογισμούς, και στη ανταγωνιστικότητα είναι πλέον ευρέως κατανοητές και αποδεκτές. Θα ήταν καταστρεπτικό εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνηθεί να ερευνήσει σε βάθος την πραγματικότητα όσον αφορά την πολιτική της για τα αιολικά πάρκα.

Με εκτίμηση,

Logo

Ιουνίου 20, 2009

Oδοιπορικό στη Κριμαία.

Κατηγορίες: Αρχαιολογία, Ιστορία — Γιάννης Κουτσούκος @ 4:58 μμ

Από τις  8  έως τις  14  Ιουνίου 2009  επισκέφθηκα με ένα γκρούπ Ελλήνων την Κριμαία. Η ειδικά ναυλωμένη απευθείας πτήση της  AEGEAN προσγειώθηκε στη Συμφερόπολη.Επισκεφθήκαμε τις πιο κάτω πόλεις:

-Συμφερόπολη  (Πρωτεύουσα της Κριμαίας)

-Ευπατόρια  (Ελληνική κοινότητα)

-Θεοδοσία  (αποικία των αρχαίων Μιλησίων του έκτου π.Χ αιώνα)

-Γιάλτα  (όπου έγινε η συνδιάσκεψη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου)

-Σεβαστούπολη -Χερσώνα  (χώρα των Ταύρων, όπου μετεφέρθη η Ιφιγένεια του Ευριπίδη)

- Τις ορθόδοξες Μονές Ουσπένσκι,Αγίου Λουκά του ιατρού,Αγίας Παραςκευής κ.λ.π

-Την Λειβαδιά,το μέρος όπου έζησε και πέθανε ο Λάμπρος Κατσώνης

-Ελληνόφωνα χωριά και ελληνικές κοινότητες της ομογένειας κ.λ.π

-Oρφανοτροφείο με εγκαταλελειμένα από τους γονείς τους παιδιά στη Συμφερόπολη,

το οποίο συντηρείται και έχει υιοθετηθεί από ιδιωτικές πρωτοβουλίες στη Ελλάδα.

Το οδοιπορικό αυτό θα μεταδοθεί  σε σειρά εκπομπών στη τηλεόραση του top  channel της Κορίνθου  στην εκποπμπή του Γιάννη Κουτσούκου η οποία θα μεταδίδεται  ως εξής

Δευτέρα   5  έως  6 μ.μ

Τετάρτη  11  έως  12 μ.μ

Ιουνίου 19, 2009

Ο …Άνεμος φόρεσε τα καλά του και γιορτάζει

Κατηγορίες: Οικολογία, Χωροταξικό, βιομηχανία — Γιάννης Κουτσούκος @ 9:20 μμ
Το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου με αφορμή τη γιορτή του ανέμου στις 15 Ιουνίου θέλει να εκφράσει τις απόψεις του για το ζήτημα της αιολικής ενέργειας. Είναι καιρός που οι εταιρείες αιολικής ενέργειας με τη συνδρομή επίσημων κρατικών φορέων προβάλλουν με κάθε ευκαιρία τα αιολικά πάρκα ως δήθεν πανάκεια για την παραγωγή καθαρής ενέργειας και καλλιεργούν ψευδείς εντυπώσεις ότι έχουν βρει τη λύση στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.
Το Δίκτυο Οικ. Οργανώσεων Αιγαίου εκπροσωπώντας τις τοπικές κοινωνίες που υφίστανται την εγκατάσταση των αιολικών πάρκων (ΑΠ) θέλουν να τονίσουν την άλλη πλευρά του θέματος των ΑΠ:
  • Ειδικοί σε θέματα ενέργειας από διαφορετικές χώρες διαβεβαιώνουν ότι τα ΑΠ είναι σε θέση να παράγουν μόνο ένα μικρό ποσοστό των συνολικών ενεργειακών αναγκών μιας χώρας. Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τα ΑΠ παρουσιάζει σημαντικά μειονεκτήματα : πρώτον είναι μικρή σε σχέση με τις ανάγκες κάθε σύγχρονης κοινωνίας, δεύτερον είναι ασταθής γεγονός που απαιτεί τη συνεχή λειτουργία θερμοηλεκτρικών σταθμών που να υποστηρίζουν τη σταθερότητα του ηλεκτρικού δικτύου και τρίτον η εξισορρόπηση της μεταβαλλόμενης τάσης απαιτεί τεράστιες επενδύσεις στα δίκτυα ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος μπλακ-ουτ.
  • Σε χώρες όπως η Γερμανία και η Δανία παρότι συγκεντρώνουν τα περισσότερα ΑΠ στην Ευρώπη, δεν έχει κλείσει ούτε ένας θερμοηλεκτρικός σταθμός, ούτε έχουν μειωθεί οι εκπομπές CO2. Αντίθετα στις παραπάνω χώρες έχουν πάψει να επιδοτούν την εγκατάσταση ΑΠ και ίσως αυτό να εξηγεί το ενδιαφέρον τους να πουλήσουν ΑΓ σε χώρες όπως η Ελλάδα.
  • Η κάλυψη των σημερινών τεράστιων αναγκών σε ηλεκτρική ενέργεια από ΑΠΕ είναι πρακτικά αδύνατη (Τrainer, 2007) και οι προβλέψεις αμερικάνικης υπηρεσίας ενέργειας εκτιμούν ότι μόνο το 15% των παγκόσμιων αναγκών μέχρι το 2050 θα καλύπτονται από ΑΠΕ (DoE, 2009).
H κεντρική διοίκηση μπροστά στο πολύπλοκο πρόβλημα της κλιματικής και ενεργειακής κρίσης απαντά μονοδιάστατα προωθώντας κυρίως τα ΑΠ από όλες τις μορφές ΑΠΕ. Σε αγαστή συνεργασία με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα σχεδιάζει τη μαζική εξάπλωση ΑΠ στα τελευταία παρθένα τοπία της χώρας μας, όπως τις κορυφογραμμές των βουνών, τις ακτές των νησιών και τις προστατευόμενες περιοχές. Όμως η εγκατάσταση ΑΠ συνεπάγεται καταστροφικές επεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον, όπως δρόμους πρόσβασης, δίκτυα μεταφοράς, εκχερσώσεις βλάστησης, μεταφορά και εμφύτευση τόνων σκυροδέματος στη γη. Η παρουσία τεράστιων ΑΓ έως 150 μ δεν συνάδει με τη μικρή κλίμακα των ελληνικών τοπίων. Στην πραγματικότητα τα συνοδά έργα και οι ΑΓ αλλοιώνουν τη μορφή των φυσικών τοπίων και τα μετατρέπουν σε υπαίθρια εργοστάσια αιολικής ενέργειας. Αν χάσουμε το παραδοσιακό τοπίο των νησιών και των βουνών μας, υποθηκεύουμε όχι μόνο μια σπουδαία κληρονομιά της πατρίδας μας αλλά και το μέλλον του τουρισμού.
Η ενεργειακή κρίση χρειάζεται να αντιμετωπιστεί σε μια διαφορετική και συνολική βάση, αντί της στενής προώθησης μιας και μοναδικής τεχνολογίας ΑΠΕ δηλ. τα ΑΠ. Μόνο η επιδίωξη πολλαπλών στόχων και η εμπλοκή όλων των πολιτών θα μπορούσε να φέρει καλύτερα αποτελέσματα σε ένα τόσο πολύπλοκο ζήτημα. Η εξοικονόμηση της ενέργειας, η ενεργειακή απόδοση, η συνειδητή μείωση της χρήσης της ενέργειας, η οικιακή εφαρμογή των ΑΠΕ αφορούν το κάθε σπίτι. Όμως τίποτε από αυτά δεν έχει γίνει στόχος σοβαρής πολιτικής. Η κοντόθωρη διοίκηση επιδιώκει λύσεις συγκεντρωτικές επιδοτώντας τις μεγάλες εταιρείες παρά τους μικρούς καταναλωτές, ενώ αφήνει ανεξέλεγκτη την ξέφρενη και αχαλίνωτη χρήση της ενέργειας σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής.
Το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου επισημαίνει ότι το ελληνικό τοπίο των νησιών και των βουνών μας κινδυνεύει να πάθει ανεπανόρθωτη βλάβη από τη μαζική εξάπλωση των ΑΠ. Ο άνεμος ασφαλώς είναι μια πηγή ενέργειας που χρειάζεται να την αξιοποιήσουμε, όχι όμως σε βάρος της αξίας των νησιών και των βουνών μας.
15 Ιουνίου 2009



Ιουνίου 18, 2009

Ο Ακροκόρινθος με τσιμπλοφώς.

Κατηγορίες: Αυτοδιοίκηση, Πολιτική — Γιάννης Κουτσούκος @ 8:10 μμ

Ο πολυδιαφημησμένος και πολυδάπανος φωτισμός του Ακροκορίνθου,

αυτός που κάλυψε όλη την περιφέρεια του με φωτιστικά  και προβολείς πολλών κιλοβάτ

και μάλλιστα όχι μόνο με μιά αλλά και με παρισσότερες σειρές,

αυτόν που θα θαύμαζαν όλοι οι ιπτάμενοι πιλότοι χωρίς εξαίρεση,

όταν περνούσαν από πάνω του

και θα απολάμβαναν ανεπιφύλλακτα όλοι οι Κορίνθιοι από κοντά και από μακρυά,

όταν τον κοιτούσαν,

αυτός που θα αντικαταστούσε ακόμη και αυτό το ολύμπιο φως του κορίνθιου Απόλλωνα,

αυτός ο φωτισμός που χρειάστηκε δύο τετραετίες-και βάλε-για να δρομολογηθή,

αλλά έμενε πάντα- και όχι τυχαία- στην επικαιρότητα  αλλά και στα χαρτιά,

αυτός που θα ανέβαζε τα πολιτικά προφίλ,όσων θα τον εκαρπούντο πολιτικά,

αυτός τούτος ο φωτισμός τού περίφημου Ακρoκόρινθου

εν έτει δύο χιλιάδες εννέα,

κατάντησε τελικά να είναι ένα τσιμπλοφώς

και αυτό πολλές φορές μόνο σε ένα μέρος της περιφέρειας του.

Το ερώτημα ενός απλού πολίτη είναι το πιό κατω.

Πότε άραγε θα καταλάβουμε σε τούτο το τόπο,ότι κάτι που φιάχνουμε

θέλει και μια συστηματική συντήρηση για τη λειτουργία του;

Μαΐου 31, 2009

ΔΙΑΒΗΜΑ 221 ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΩΝ ΗΠΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

Κατηγορίες: Αρχαιολογία, Ιστορία, Πολιτική — Γιάννης Κουτσούκος @ 1:18 μμ
  1. Προς τον Αξιότιμο Barack Obama
    Πρόεδρο των ΗΠΑ,
    Λευκό Οίκο, 1600 Λεωφόρος Πενσυλβανίας
    Ουάσινγκτον, DC 20500

    Αγαπητέ Πρόεδρε Obama,

    Οι υπογράφοντες πανεπιστημιακοί Καθηγητές σε τομείς της Ελληνικής και Ρωμαϊκής αρχαιότητας, ζητούμε με σεβασμό την παρέμβασή σας, γιά να ξεκαθαρίσουν διάφορα ιστορικά ερείπια, που έχουν εναπομείνει στην νοτιοανατολική Ευρώπη, από προηγούμενες αμερικανικές Κυβερνήσεις.

    Την 4η Νοεμβρίου 2004, δύο ημέρες μετά την επανεκλογή του Προέδρου George W. Bush, η Κυβέρνησή του αναγνώρισε μονομερώς τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Η ενέργεια αυτή, όχι μόνο ακύρωσε γεωγραφικά και ιστορικά γεγονότα, αλλά παράλληλα προκάλεσε μία επικίνδυνη επιδημία ιστορικού ρεβιζιονισμού, της οποίας το πλέον εμφανές σύμπτωμα, είναι η κατάχρηση από την Κυβέρνηση των Σκοπίων του πλέον διάσημου από όλους τους Μακεδόνες, του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

    Πιστεύουμε ότι αυτή η ανοησία έχει πάει πολύ μακριά και οι ΗΠΑ δεν έχουν δουλειά να υποστηρίζουν την ανατροπή της Ιστορίας. (Η στοιχειοθέτηση αυτών των γεγονότων, τα οποία εδώ σημειώνονται με έντονη γραφή, βρίσκεται στην Ιστοσελίδα http://macedonia-evidence.org/documentation.html)

    Η υπό συζήτηση χώρα, με τη σύγχρονη πρωτεύουσα της τα Σκόπια, στην αρχαιότητα ονομαζόταν Παιονία. Τα βουνά Βαρνούς και Όρβηλος, τα οποία είναι σήμερα τα βόρεια όρια της Ελλάδας, αποτελούν ένα φυσικό σύνορο, το οποίο διαχώριζε και διαχωρίζει την Μακεδονία από το βόρειο γείτονά της. Η μόνη πραγματική σύνδεση είναι κατά μήκος του ποταμού Αξιού/Βαρδάρη, αν και ακόμη αυτή η κοιλάδα, δεν αποτελεί γραμμή επικοινωνίας, διότι διακόπτεται από φαράγγια.

    Παρά το ότι είναι αληθινό πως οι Παίονες κατακτήθηκαν περί το 358 π.Χ. από τον Φίλιππο τον ΙΙ, πατέρα του Αλεξάνδρου, οι Παίονες δεν ήταν Μακεδόνες και δεν ζούσαν στη Μακεδονία. Παρομοίως, παραδείγματος χάρη, οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι κατακτήθηκαν από τον Αλέξανδρο, διοικήθηκαν από τους Μακεδόνες, στους οποίους περιλαμβάνεται και η περίφημη Κλεοπάτρα, αλλά ποτέ δεν ήταν οι Αιγύπτιοι Μακεδόνες, και ποτέ η Αίγυπτος δεν ονομαζόταν Μακεδονία.

    Η Μακεδονία και οι Έλληνες Μακεδόνες είναι από τουλάχιστον 2.500 ετών, εκεί που βρίσκεται και η σημερινή Ελληνική επαρχία της Μακεδονίας. Η ίδια ακριβώς σχέση ισχύει γιά την Αττική και τους Αθηναίους Έλληνες, το Άργος και τους Αργίους Έλληνες, την Κόρινθο και τους Κορίνθιους Έλληνες κτλ

    Δεν καταλαβαίνουμε πως οι σημερινοί κάτοικοι της Παιανίας, που μιλούν Σλαβικά, γλώσσα που εισήχθη στα Βαλκάνια περίπου μία χιλιετία μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, μπορούν να τον παρουσιάζουν ως Εθνικό τους Ήρωα. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν καθ’ ολοκληρία και αναμφισβήτητα Έλληνας. Ο προ-προπάππος του Αλέξανδρος Ι, είχε πάρει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στους οποίους η συμμετοχή περιοριζόταν μόνο σε Έλληνες.

    Ακόμη και πριν από τον Αλέξανδρο Ι, οι Μακεδόνες έλκυαν τη καταγωγή τους από το Άργος και πολλοί Μακεδόνες Βασιλιάδες χρησιμοποίησαν σε νομίσματά τους την κεφαλή του Ηρακλή, που αποτελούσε την πεμπτουσία του Έλληνα Ήρωα.

    Ο Ευριπίδης, που πέθανε και ενταφιάστηκε στη Μακεδονία, έγραψε στην Ελληνική γλώσσα το έργο του Αρχέλαος, προς τιμή θείου του Αλεξάνδρου. Ευρισκόμενος ο Ευριπίδης στη Μακεδονία, έγραψε και το έργο του Βάκχες, επίσης στην Ελληνική γλώσσα. Προφανώς, το Μακεδονικό ακροατήριο καταλάβαινε διαβάζοντας τη γλώσσα στην οποία είχε γράψει ο Ευριπίδης και καταλάβαινε επίσης αυτή τη γλώσσα αυτή όταν την άκουγε.

    Ο πατέρας του Αλεξάνδρου Φίλιππος, κέρδισε νίκες σε ιππικά αγωνίσματα στην Ολυμπία και τους Δελφούς, δύο από τα πλέον Ελληνικά Ιερά από όλα τα Ιερά της αρχαίας Ελλάδας, στους αγώνες των οποίων μόνο Έλληνες είχαν δικαίωμα συμμετοχής. Με άλλα λόγια, ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και οι πρόγονοί του ήταν Έλληνες 100%. Ελληνική ήταν η γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο Δημοσθένης και η Αθηναϊκή αντιπροσωπία, η οποία επισκέφτηκε τον Φίλιππο το 346 π.Χ.

    Ο Αριστοτέλης, ένας ακόμη Έλληνας από τη βόρεια Ελλάδα, φοίτησε γιά 20 περίπου χρόνια στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Ο Αριστοτέλης επιστρέφοντας στη Μακεδονία, έγινε Δάσκαλος του Αλεξάνδρου ΙΙΙ. Στα μαθήματά τους χρησιμοποιούσαν την Ελληνική γλώσσα, όπως μπορούμε και σήμερα ακόμη να διαπιστώσουμε κοντά στη Νάουσα, πόλη της Μακεδονίας.

    Ο Αλέξανδρος είχε μαζί του σε όλες τις εκστρατείες του την Ιλιάδα του Ομήρου, που είχε εκδώσει ο Αριστοτέλης. Επίσης ο Αλέξανδρος διέδωσε την Ελληνική γλώσσα και τον Ελληνικό πολιτισμό σε όλη του την Αυτοκρατορία, εγκαθιδρύοντας πόλεις και κέντρα σπουδών. Έτσι συναφείς επιγραφές που αφορούν σε τέτοια, τυπικά Ελληνικά ιδρύματα και γυμνάσια, ανακαλύπτονται σήμερα ακόμη και μέχρι το μακρινό Αφγανιστάν. Όλες αυτές οι επιγραφές, είναι γραμμένες στην Ελληνική γλώσσα.

    Μετά τα προαναφερόμενα προκύπτουν ερωτήσεις όπως:
    · Γιατί η Ελληνική ήταν κοινή γλώσσα σε όλη την Αυτοκρατορία του Αλέξανδρου, εάν αυτός ήταν «Μακεδόνας» και όχι Έλληνας;
    · Γιατί η Καινή Διαθήκη, γιά παράδειγμα, γράφτηκε στην Ελληνική γλώσσα;

    Οι απαντήσεις είναι ξεκάθαρες. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας και όχι Σλάβος. Οι Σλάβοι και η γλώσσα τους, που εμφανίστηκαν 1000 χρόνια αργότερα, δεν είχαν τίποτε το κοινό με τον Αλέξανδρο ή την πατρίδα του. Αυτή η διαπίστωση μας επιστρέφει στην γεωγραφική περιοχή, που κατά την αρχαιότητα ήταν γνωστή ως Παιονία. Γιατί οι σημερινοί κάτοικοι αυτής της περιοχής ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και την χώρα τους Μακεδονία; Γιατί υποκλέπτουν μιά πλήρως Ελληνική προσωπικότητα και την αναγορεύουν σε Εθνικό τους Ήρωα;

    Οι αρχαίοι Παίονες, είναι πιθανό να ήταν ή να μην ήταν Έλληνες, αλλά εξελληνίστηκαν και δεν ήταν ποτέ Σλάβοι. Επίσης δεν ήταν Μακεδόνες. Η αρχαία Παιονία, ήταν μέρος της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, όπως επίσης ήταν η Ιωνία, η Συρία η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος η Μεσοποταμία, η Βαβυλωνία, η Βακτριανή και πολλές άλλες περιοχές. Μπορεί οι προαναφερόμενοι τόποι να έγιναν προσωρινά «Μακεδονικοί», αλλά κανένας από αυτούς δεν αποτέλεσε τη «Μακεδονία». Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η κλοπή του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, από μιά χώρα που ποτέ δεν υπήρξε Μακεδονία.

    Οι παραδόσεις της αρχαίας Παιονίας, μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τους σημερινούς της κατοίκους, με σημαντική κατανόηση. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η επέκταση της γεωγραφικής ονομασίας «Μακεδονία», στην νότια Γιουγκοσλαβία. Ακόμη και στα τέλη της του 19ου αιώνα, αυτή η κατάχρηση δείχνει αρρωστημένες εδαφικές διεκδικήσεις.

    Τα ίδια κίνητρα διαφαίνονται και σε σχολικούς χάρτες στη Σλαβική γλώσσα, που δείχνουν την ψευδομεγάλη Μακεδονία να εκτείνεται από τα Σκόπια μέχρι και τον Όλυμπο. Οι ίδιοι χάρτες και διεκδικήσεις εμφανίζονται σε ημερολόγια, τραπεζικά χαρτονομίσματα, αυτοκόλλητα κτλ, τα οποία κυκλοφορούν από το 1991, που η περιοχή αυτή αποσχίστηκε και ανεξαρτοποιήθηκε από την Γιουγκοσλαβία. Γιατί μιά χώρα περίκλειστη από στεριές αποτόλμησε αυτή την ιστορική ανοησία; Γιατί αναιδέστατα εμπαίζει και προκαλεί τον γείτονά της;

    Όπως και να χαρακτηρισθεί η προαναφερόμενη συμπεριφορά, δεν αποτελεί προφανώς ιστορική αλήθεια και δεν συμβάλλει στην σταθερότητα των Βαλκανίων. Είναι λυπηρό που οι ΗΠΑ υποκινούν και υποβοηθούν αυτή τη συμπεριφορά.

    Απευθυνόμαστε σε σας κ. Πρόεδρε, προκειμένου όπως σεις κρίνετε ενδεδειγμένο, να βοηθήσετε την Κυβέρνηση των Σκοπίων να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να δημιουργήσει μιά εθνική ταυτότητα σε βάρος της ιστορικής αλήθειας. Η κοινή διεθνής μας κοινωνία, δεν μπορεί να επιβιώσει, όταν αγνοείται η Ιστορία, ιδίως δε όταν η Ιστορία κατασκευάζεται.

    Ειλικρινώς,
    Ακολουθούν τα ονόματα και οι τίτλοι 221 Καθηγητών Πανεπιστημίων διαφόρων χωρών

    Harry C. Avery, Professor of Classics, University of Pittsburgh (USA)
    John P. Anton, Distinguished Professor of Greek Philosophy and Culture
    University of South Florida (USA)
    Dr. Dirk Backendorf. Akademie der Wissenschaften und der Literatur Mainz
    (Germany)
    Elizabeth C. Banks, Associate Professor of Classics (ret.), University of Kansas (USA)
    Luigi BESCHI, professore emerito di Archeologia Classica, Università di
    Firenze (Italy)
    Josine H. Blok, professor of Ancient History and Classical Civilization, Utrecht University (The Netherlands)
    Efrosyni Boutsikas, Lecturer of Classical Archaeology, University of Kent (UK)
    Keith Bradley, Eli J. and Helen Shaheen Professor of Classics, Concurrent Professor of History, University of Notre Dame (USA)
    Stanley M. Burstein, Professor Emeritus, California State University, Los Angeles (USA)
    Francis Cairns, Professor of Classical Languages, The Florida State University (USA)
    John McK. Camp II, Agora Excavations and Professor of Archaeology, ASCSA, Athens (Greece)
    Paul Cartledge, A.G. Leventis Professor of Greek Culture, University of Cambridge (UK)
    Paavo Castrén, Professor of Classical Philology Emeritus, University of Helsinki (Finland)
    William Cavanagh, Professor of Aegean Prehistory, University of Nottingham (UK)
    Angelos Chaniotis, Professor, Senior Research Fellow, All Souls College, Oxford (UK)
    Paul Christesen, Professor of Ancient Greek History, Dartmouth College (USA)
    Ada Cohen, Associate Professor of Art History, Dartmouth College (USA)
    Randall M. Colaizzi, Lecturer in Classical Studies, University of Massachusetts-Boston (USA)
    Kathleen M. Coleman, Professor of Latin, Harvard University (USA)
    Michael B. Cosmopoulos, Ph.D., Professor and Endowed Chair in Greek Archaeology, University of Missouri-St. Louis (USA)
    Kevin F. Daly, Assistant Professor of Classics, Bucknell University (USA)
    Wolfgang Decker, Professor emeritus of sport history, Deutsche Sporthochschule, Köln (Germany)
    Luc Deitz, Ausserplanmässiger Professor of Mediaeval and Renaissance Latin, University of Trier (Germany), and Curator of manuscripts and rare books, National Library of Luxembourg (Luxembourg)
    Michael Dewar, Professor of Classics, University of Toronto (Canada)
    John D. Dillery, Associate Professor of Classics, University of Virginia (USA)
    Sheila Dillon, Associate Professor, Depts. of Art, Art History & Visual Studies and Classical Studies, Duke University (USA)
    Douglas Domingo-Forasté, Professor of Classics, California State University, Long Beach (USA)
    Pierre Ducrey, professeur honoraire, Université de Lausanne (Switzerland)
    Roger Dunkle, Professor of Classics Emeritus, Brooklyn College, City University of New York (USA)
    Michael M. Eisman, Associate Professor Ancient History and Classical Archaeology, Department of History, Temple University (USA)
    Mostafa El-Abbadi, Professor Emeritus, University of Alexandria (Egypt)
    R. Malcolm Errington, Professor für Alte Geschichte (Emeritus) Philipps- Universität, Marburg (Germany)
    Christos C. Evangeliou, Professor of Ancient Hellenic Philosophy, Towson University, Maryland, USA, Honorary President of International Association for Greek Philosophy
    Panagiotis Faklaris, Assistant Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)
    Denis Feeney, Giger Professor of Latin, Princeton University (USA)
    Elizabeth A. Fisher, Professor of Classics and Art History, Randolph-Macon College (USA)
    Nick Fisher, Professor of Ancient History, Cardiff University (UK)
    R. Leon Fitts, Asbury J Clarke Professor of Classical Studies, Emeritus, FSA, Scot., Dickinson Colllege (USA)
    John M. Fossey FRSC, FSA, Emeritus Professor of Art History (and Archaeology), McGill Univertsity, Montreal, and Curator of Archaeology, Montreal Museum of Fine Arts (Canada)
    Robin Lane Fox, University Reader in Ancient History, New College, Oxford (UK)
    Rainer Friedrich, Professor of Classics Emeritus, Dalhousie University, Halifax, N.S. (Canada)
    Heide Froning, Professor of Classical Archaeology, University of Marburg (Germany)
    Peter Funke, Professor of Ancient History, University of Muenster (Germany)
    Traianos Gagos, Professor of Greek and Papyrology, University of Michigan (USA)
    Robert Garland, Roy D. and Margaret B. Wooster Professor of the Classics,
    Colgate University, Hamilton NY (USA)
    Douglas E. Gerber, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Western Ontario (Canada)
    Hans R. Goette, Professor of Classical Archaeology, University of Giessen (Germany); German Archaeological Institute, Berlin (Germany)
    Sander M. Goldberg, Professor of Classics, UCLA (USA)
    Erich S. Gruen, Gladys Rehard Wood Professor of History and Classics, Emeritus, University of California, Berkeley (USA)
    Christian Habicht, Professor of Ancient History, Emeritus, Institute for Advanced Study, Princeton (USA)
    Donald C. Haggis, Nicholas A. Cassas Term Professor of Greek Studies,
    University of North Carolina at Chapel Hill (USA)
    Judith P. Hallett, Professor of Classics, University of Maryland, College Park, MD (USA)
    Prof. Paul B. Harvey, Jr. Head, Department of Classics and Ancient Mediterranean Studies, The Pennsylvania State University (USA)
    Eleni Hasaki, Associate Professor of Classical Archaeology, University of
    Arizona (USA)
    Miltiades B. Hatzopoulos, Director, Research Centre for Greek and Roman Antiquity, National Research Foundation, Athens (Greece)
    Wolf-Dieter Heilmeyer, Prof. Dr., Freie Universität Berlin und Antikensammlung der Staatlichen Museen zu Berlin (Germany)
    Steven W. Hirsch, Associate Professor of Classics and History, Tufts University (USA)
    Karl-J. Hölkeskamp, Professor of Ancient History, University of Cologne (Germany)
    Frank L. Holt, Professor of Ancient History, University of Houston (USA)
    Dan Hooley, Professor of Classics, University of Missouri (USA)
    Meredith C. Hoppin, Gagliardi Professor of Classical Languages, Williams
    College, Williamstown, MA (USA)
    Caroline M. Houser, Professor of Art History Emerita, Smith College (USA) and Affiliated Professor, University of Washington (USA)
    70. Georgia Kafka, Visiting Professor of Modern Greek Language, Literature and History, University of New Brunswick (Canada)
    Anthony Kaldellis, Professor of Greek and Latin, The Ohio State University
    (USA)
    Andromache Karanika, Assistant Professor of Classics, University of
    California, Irvine (USA)
    Robert A. Kaster, Professor of Classics and Kennedy Foundation Professor of Latin, Princeton University (USA)
    Vassiliki Kekela, Adjunct Professor of Greek Studies, Classics Department, Hunter College, City University of New York (USA)
    Dietmar Kienast, Professor Emeritus of Ancient History, University of Duesseldorf (Germany)
    Karl Kilinski II, University Distinguished Teaching Professor, Southern Methodist University (USA)
    Dr. Florian Knauss, associate director, Staatliche Antikensammlungen und Glyptothek Muenchen (Germany)
    Denis Knoepfler, Professor of Greek Epigraphy and History, Collège de France (Paris)
    Ortwin Knorr, Associate Professor of Classics, Willamette University (USA)
    Robert B. Koehl, Professor of Archaeology, Department of Classical and Oriental Studies Hunter College, City University of New York (USA)
    Georgia Kokkorou-Alevras, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)
    Ann Olga Koloski-Ostrow, Associate Professor and Chair, Department of Classical Studies, Brandeis University (USA)
    Eric J. Kondratieff, Assistant Professor of Classics and Ancient History,
    Department of Greek & Roman Classics, Temple University
    Haritini Kotsidu, Apl. Prof. Dr. für Klassische Archäologie, Goethe-Universität, Frankfurt/M. (Germany)
    Lambrini Koutoussaki, Dr., Lecturer of Classical Archaeology, University of Zürich (Switzerland)
    David Kovacs, Hugh H. Obear Professor of Classics, University of Virginia (USA)
    Peter Krentz, W. R. Grey Professor of Classics and History, Davidson College
    (USA)
    Friedrich Krinzinger, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of Vienna (Austria)
    Michael Kumpf, Professor of Classics, Valparaiso University (USA)
    Donald G. Kyle, Professor of History, University of Texas at Arlington (USA)
    Prof. Dr. Dr. h.c. Helmut Kyrieleis, former president of the German Archaeological Institute, Berlin (Germany)
    Gerald V. Lalonde, Benedict Professor of Classics, Grinnell College (USA)
    Steven Lattimore, Professor Emeritus of Classics, University of California, Los Angeles (USA)
    Francis M. Lazarus, 
President, 
University of Dallas (USA)
    Mary R. Lefkowitz, Andrew W. Mellon Professor in the Humanities, Emerita
    Wellesley College (USA)
    Iphigeneia Leventi, Assistant Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)
    Daniel B. Levine, Professor of Classical Studies, University of Arkansas (USA)
    Christina Leypold, Dr. phil., Archaeological Institute, University of Zurich (Switzerland)
    Vayos Liapis, Associate Professor of Greek, Centre d’Études Classiques & Département de Philosophie, Université de Montréal (Canada)
    Hugh Lloyd-Jones, Professor of Greek Emeritus, University of Oxford (UK)
    Yannis Lolos, Assistant Professor, History, Archaeology, and Anthropology, University of Thessaly (Greece)
    Stanley Lombardo, Professor of Classics, University of Kansas, USA
    Anthony Long, Professor of Classics and Irving G. Stone Professor of Literature, University of California, Berkeley (USA)
    Julia Lougovaya, Assistant Professor, Department of Classics, Columbia University (USA)
    A.D. Macro, Hobart Professor of Classical Languages emeritus, Trinity College (USA)
    John Magee, Professor, Department of Classics, Director, Centre for Medieval Studies, University of Toronto (Canada)
    Dr. Christofilis Maggidis, Associate Professor of Archaeology, Dickinson College (U.S.A.)
    Jeannette Marchand, Assistant Professor of Classics, Wright State University, Dayton, Ohio (USA)
    Anna Marmodoro, Faculty of Philosophy, University of Oxford (UK)
    Richard P. Martin, Antony and Isabelle Raubitschek Professor in Classics, Stanford University
    Maria Mavroudi, Professor of Byzantine History, University of California, Berkeley (U.S.A.)
    Alexander Mazarakis Ainian, Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly (Greece)
    James R. McCredie, Sherman Fairchild Professor emeritus; Director, Excavations in Samothrace Institute of Fine Arts, New York University (USA)
    James C. McKeown, Professor of Classics, University of Wisconsin-Madison (USA)
    Robert A. Mechikoffm Professor and Life Member of the International Society of Olympic Historians, San Diego State University (USA)
    Andreas Mehl, Professor of Ancient History, Universitaet Halle-Wittenberg (Germany)
    Harald Mielsch, Professor of Classical Archeology, University of Bonn (Germany)
    Stephen G. Miller, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of California, Berkeley (USA)
    Phillip Mitsis, A.S. Onassis Professor of Classics and Philosophy, New York University (USA)
    Peter Franz Mittag, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)
    David Gordon Mitten, James Loeb Professor of Classical Art and Archaeology,
    Harvard University (USA)
    Margaret S. Mook, Associate Professor of Classical Studies, Iowa State University (USA)
    Anatole Mori, Associate Professor of Classical Studies, University of Missouri- Columbia (USA)
    Jennifer Sheridan Moss, Associate Professor, Wayne State University (USA)
    Ioannis Mylonopoulos, Assistant Professor of Greek Art History and Archaeology, Columbia University, New York (USA).
    Richard Neudecker, PD of Classical Archaeology, Deutsches Archäologisches Institut Rom (Italy)
    James M.L. Newhard, Associate Professor of Classics, College of Charleston (USA)
    Carole E. Newlands, Professor of Classics, University of Wisconsin, Madison (USA)
    John Maxwell O’Brien, Professor of History, Queens College, City University of New York (USA)
    James J. O’Hara, Paddison Professor of Latin, The University of North Carolina, Chapel Hill (USA)
    Martin Ostwald, Professor of Classics (ret.), Swarthmore College and Professor of Classical Studies (ret.), University of Pennsylvania (USA)
    Olga Palagia, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)
    Vassiliki Panoussi, Associate Professor of Classical Studies, The College of William and Mary (USA)
    Maria C. Pantelia, Professor of Classics, University of California, Irvine (USA)
    Pantos A.Pantos, Adjunct Faculty, Department of History, Archaeology and Social Anthropology, University of Thessaly (Greece)
    Anthony J. Papalas, Professor of Ancient History, East Carolina University (USA)
    Nassos Papalexandrou, Associate Professor, The University of Texas at Austin (USA)
    Polyvia Parara, Visiting Assistant Professor of Greek Language and Civilization, Department of Classics, Georgetown University (USA)
    Richard W. Parker, Associate Professor of Classics, Brock University (Canada)
    Robert Parker, Wykeham Professor of Ancient History, New College, Oxford (UK)
    Anastasia-Erasmia Peponi, Associate Professor of Classics, Stanford University (USA)
    Jacques Perreault, Professor of Greek archaeology, Université de Montréal, Québec (Canada)
    Yanis Pikoulas, Associate Professor of Ancient Greek History, University of
    Thessaly (Greece)
    John Pollini, Professor of Classical Art & Archaeology, University of Southern California (USA)
    David Potter, Arthur F. Thurnau Professor of Greek and Latin. The University of Michigan (USA)
    Robert L. Pounder, Professor Emeritus of Classics, Vassar College (USA)
    Nikolaos Poulopoulos, Assistant Professor in History and Chair in Modern Greek Studies, McGill University (Canada)
    William H. Race, George L. Paddison Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)
    John T. Ramsey, Professor of Classics, University of Illinois at Chicago (USA)
    Karl Reber, Professor of Classical Archaeology, University of Lausanne (Switzerland)
    Rush Rehm, Professor of Classics and Drama, Stanford University (USA)
    Werner Riess, Associate Professor of Classics, The University of North Carolina at Chapel Hill (USA)
    Robert H. Rivkin, Ancient Studies Department, University of Maryland
    Baltimore County (USA)
    Barbara Saylor Rodgers, Professor of Classics, The University of Vermont (USA)
    Robert H. Rodgers. Lyman-Roberts Professor of Classical Languages and Literature, University of Vermont (USA)
    Nathan Rosenstein, Professor of Ancient History, The Ohio State University (USA)
    John C. Rouman, Professor Emeritus of Classics, University of New Hampshire, (USA)
    Dr. James Roy, Reader in Greek History (retired), University of Nottingham (UK)
    Steven H. Rutledge, Associate Professor of Classics, Department of Classics, University of Maryland, College Park (USA)
    Christina A. Salowey, Associate Professor of Classics, Hollins University (USA)
    Guy D. R. Sanders, Resident Director of Corinth Excavations, The American School of Classical Studies at Athens (Greece)
    Theodore Scaltsas, Professor of Ancient Greek Philosophy, University of Edinburgh (UK)
    Thomas F. Scanlon, Professor of Classics, University of California, Riverside
    (USA)
    Bernhard Schmaltz, Prof. Dr. Archäologisches Institut der CAU, Kiel (Germany)
    Rolf M. Schneider, Professor of Classical Archaeology, Ludwig-Maximilians- Universität München (Germany)
    Peter Scholz, Professor of Ancient History and Culture, University of Stuttgart (Germany)
    Christof Schuler, director, Commission for Ancient History and Epigraphy of the German Archaeological Institute, Munich (Germany)
    Paul D. Scotton, Assoociate Professor Classical Archaeology and Classics, California State University Long Beach (USA)
    Danuta Shanzer, Professor of Classics and Medieval Studies, The University of Illinois at Urbana-Champaign and Fellow of the Medieval Academy of America (USA)
    James P. Sickinger, Associate Professor of Classics, Florida State University (USA)
    Marilyn B. Skinner 
Professor of Classics, 
University of Arizona (USA)
    Niall W. Slater, Samuel Candler Dobbs Professor of Latin and Greek, Emory University (USA)
    Peter M. Smith, Associate Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)
    Dr. Philip J. Smith, Research Associate in Classical Studies, McGill University (Canada)
    Susan Kirkpatrick Smith Assistant Professor of Anthropology Kennesaw State University (USA)
    Antony Snodgrass, Professor Emeritus of Classical Archaeology, University of Cambridge (UK)
    Theodosia Stefanidou-Tiveriou, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece).
    Andrew Stewart, Nicholas C. Petris Professor of Greek Studies, University of California, Berkeley (USA)
    Oliver Stoll, Univ.-Prof. Dr., Alte Geschichte/ Ancient History,Universität Passau (Germany)
    Richard Stoneman, Honorary Fellow, University of Exeter (England)
    Ronald Stroud, Klio Distinguished Professor of Classical Languages and Literature Emeritus, University of California, Berkeley (USA)
    Sarah Culpepper Stroup, Associate Professor of Classics, University of Washington (USA)
    Nancy Sultan, Professor and Director, Greek & Roman Studies, Illinois Wesleyan University (USA)
    David W. Tandy, Professor of Classics, University of Tennessee (USA)
    James Tatum, Aaron Lawrence Professor of Classics, Dartmouth College
    Martha C. Taylor, Associate Professor of Classics, Loyola College in Maryland
    Petros Themelis, Professor Emeritus of Classical Archaeology, Athens (Greece)
    Eberhard Thomas, Priv.-Doz. Dr.,Archäologisches Institut der Universität zu Köln (Germany)
    Michalis Tiverios, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)
    Michael K. Toumazou, Professor of Classics, Davidson College (USA)
    Stephen V. Tracy, Professor of Greek and Latin Emeritus, Ohio State University (USA)
    Prof. Dr. Erich Trapp, Austrian Academy of Sciences/Vienna resp. University of Bonn (Germany)
    Stephen M. Trzaskoma, Associate Professor of Classics, University of New Hampshire (USA)
    Vasiliki Tsamakda, Professor of Christian Archaeology and Byzantine History
    of Art, University of Mainz (Germany)
    Christopher Tuplin, Professor of Ancient History, University of Liverpool (UK)
    Gretchen Umholtz, Lecturer, Classics and Art History, University of Massachusetts, Boston (USA)
    Panos Valavanis, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)
    Athanassios Vergados, Visiting Assistant Professor of Classics, Franklin & Marshall College, Lancaster, PA
    Christina Vester, Assistant Professor of Classics, University of Waterloo (Canada)
    Emmanuel Voutiras, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki (Greece)
    Speros Vryonis, Jr., Alexander S. Onassis Professor (Emeritus) of Hellenic Civilization and Culture, New York University (USA)
    Michael B. Walbank, Professor Emeritus of Greek, Latin & Ancient History, The University of Calgary (Canada)
    Bonna D. Wescoat, Associate Professor, Art HIstory and Ancient Mediterranean Studies, Emory University (USA)
    E. Hector Williams, Professor of Classical Archaeology, University of British Columbia (Canada)
    Roger J. A. Wilson, Professor of the Archaeology of the Roman Empire, and Director, Centre for the Study of Ancient Sicily, University of British Columbia, Vancouver (Canada)
    Engelbert Winter, Professor for Ancient History, University of Münster
    (Germany)
    Timothy F. Winters, Ph.D. Alumni Assn. Distinguished Professor of Classics
    Austin Peay State University (USA)
    Ian Worthington, Frederick A. Middlebush Professor of History, University of Missouri-Columbia (USA)
    Michael Zahrnt, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany)
    Paul Zanker, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Munich (Germany)

  2. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ
    Letter to President Barack Obama

    ancient-scholars@macedonia-evidence.org
    May 18, 2009
    The Honorable Barack ObamaPresident, United States of AmericaWhite House1600 Pennsylvania Avenue, NWWashington, DC 20500

    Dear President Obama,
    We, the undersigned scholars of Graeco-Roman antiquity, respectfully request that you intervene to clean up some of the historical debris left in southeast Europe by the previous U.S. administration.
    On November 4, 2004, two days after the re-election of President George W. Bush, his administration unilaterally recognized the “Republic of Macedonia.” This action not only abrogated geographic and historic fact, but it also has unleashed a dangerous epidemic of historical revisionism, of which the most obvious symptom is the misappropriation by the government in Skopje of the most famous of Macedonians, Alexander the Great.
    We believe that this silliness has gone too far, and that the U.S.A. has no business in supporting the subversion of history. Let us review facts. (The documentation for these facts [here in boldface] can be found attached and at: http://macedonia-evidence.org/documentation.html)
    The land in question, with its modern capital at Skopje, was called Paionia in antiquity. Mts. Barnous and Orbelos (which form today the northern limits of Greece) provide a natural barrier that separated, and separates, Macedonia from its northern neighbor. The only real connection is along the Axios/Vardar River and even this valley “does not form a line of communication because it is divided by gorges.”
    While it is true that the Paionians were subdued by Philip II, father of Alexander, in 358 B.C. they were not Macedonians and did not live in Macedonia. Likewise, for example, the Egyptians, who were subdued by Alexander, may have been ruled by Macedonians, including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians themselves, and Egypt was never called Macedonia.
    Rather, Macedonia and Macedonian Greeks have been located for at least 2,500 years just where the modern Greek province of Macedonia is. Exactly this same relationship is true for Attica and Athenian Greeks, Argos and Argive Greeks, Corinth and Corinthian Greeks, etc.
    We do not understand how the modern inhabitants of ancient Paionia, who speak Slavic – a language introduced into the Balkans about a millennium after the death of Alexander – can claim him as their national hero. Alexander the Great was thoroughly and indisputably Greek. His great-great-great grandfather, Alexander I, competed in the Olympic Games where participation was limited to Greeks.
    Even before Alexander I, the Macedonians traced their ancestry to Argos, and many of their kings used the head of Herakles – the quintessential Greek hero – on their coins.
    Euripides – who died and was buried in Macedonia– wrote his play Archelaos in honor of the great-uncle of Alexander, and in Greek. While in Macedonia, Euripides also wrote the Bacchai, again in Greek. Presumably the Macedonian audience could understand what he wrote and what they heard.
    Alexander’s father, Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi, the two most Hellenic of all the sanctuaries in ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. Even more significantly, Philip was appointed to conduct the Pythian Games at Delphi in 346 B.C. In other words, Alexander the Great’s father and his ancestors were thoroughly Greek. Greek was the language used by Demosthenes and his delegation from Athens when they paid visits to Philip, also in 346 B.C.
    Another northern Greek, Aristotle, went off to study for nearly 20 years in the Academy of Plato. Aristotle subsequently returned to Macedonia and became the tutor of Alexander III. They used Greek in their classroom which can still be seen near Naoussa in Macedonia.
    Alexander carried with him throughout his conquests Aristotle’s edition of Homer’s Iliad. Alexander also spread Greek language and culture throughout his empire, founding cities and establishing centers of learning. Hence inscriptions concerning such typical Greek institutions as the gymnasium are found as far away as Afghanistan. They are all written in Greek.
    The questions follow: Why was Greek the lingua franca all over Alexander’s empire if he was a “Macedonian”? Why was the New Testament, for example, written in Greek?
    The answers are clear: Alexander the Great was Greek, not Slavic, and Slavs and their language were nowhere near Alexander or his homeland until 1000 years later. This brings us back to the geographic area known in antiquity as Paionia. Why would the people who live there now call themselves Macedonians and their land Macedonia? Why would they abduct a completely Greek figure and make him their national hero?
    The ancient Paionians may or may not have been Greek, but they certainly became Greekish, and they were never Slavs. They were also not Macedonians. Ancient Paionia was a part of the Macedonian Empire. So were Ionia and Syria and Palestine and Egypt and Mesopotamia and Babylonia and Bactria and many more. They may thus have become “Macedonian” temporarily, but none was ever “Macedonia”. The theft of Philip and Alexander by a land that was never Macedonia cannot be justified.
    The traditions of ancient Paionia could be adopted by the current residents of that geographical area with considerable justification. But the extension of the geographic term “Macedonia” to cover southern Yugoslavia cannot. Even in the late 19th century, this misuse implied unhealthy territorial aspirations.
    The same motivation is to be seen in school maps that show the pseudo-greater Macedonia, stretching from Skopje to Mt. Olympus and labeled in Slavic. The same map and its claims are in calendars, bumper stickers, bank notes, etc., that have been circulating in the new state ever since it declared its independence from Yugoslavia in 1991. Why would a poor land-locked new state attempt such historical nonsense? Why would it brazenly mock and provoke its neighbor?
    However one might like to characterize such behavior, it is clearly not a force for historical accuracy, nor for stability in the Balkans. It is sad that the United States of America has abetted and encouraged such behavior.
    We call upon you, Mr. President, to help – in whatever ways you deem appropriate – the government in Skopje to understand that it cannot build a national identity at the expense of historic truth. Our common international society cannot survive when history is ignored, much less when history is fabricated.

    Sincerely,

    NAME
    TITLE
    INSTITUTION

    Harry C. Avery, Professor of Classics, University of Pittsburgh (USA)
    κλπ ονόματα, ως ανωτέρω

*********

Μαΐου 21, 2009

Ανεμογεννήτριες,μια ανανεώσιμη πηγή ενέργειας με καινούργια μη αναστρέψιμα προβλήματα για τη φύση και τον άνθρωπο

Κατηγορίες: Αρχαιολογία, Οικολογία, Χωροταξικό, βιομηχανία, οικονομία — Γιάννης Κουτσούκος @ 7:42 μμ

Με υπόμνημα αντιρήσεων της 3-4-2009 προς την Περιφέρεια Πελοποννήσου ο μορφωτικός και πολιτιστικός σύλλογος Στεφανίου Κορινθίας θέτει επί τάπητος τα προβλήματα,τα οποία θα δημιουργήσουν οι ανεμογεννήτριες στις βουνοκορφές του δήμου Τενέας και   διατυπώνει την κάθετη αντιθεσή του στο υπό σχεδιασμό έργο. Επικαλείται την Διεθνή Σύμβαση του Άαρχους, που επικυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν. 3422/05 και μιλάει για σκόπιμες μεθοδεύσεις κάποιων αρμοδίων παραγόντων με στόχο να αποκλειστεί η τοπική κοινωνία από την πρόσβαση στην ενημέρωση για τα όσα σχεδιάζονται προφανώς εις βάρος της, τη συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία λήψης αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη επί περιβαλλοντολογικών θεμάτων.

Επικαλείται το άρθρο 24 του ελληνικού Συντάγματος, που προστατεύει το περιβάλλον, τα δάση και τις δασικές εκτάσεις και απαγορεύει την εγκατάσταση σε αυτά ανεμογεννητριών που είναι σαφώς βιομηχανικές εγκαταστάσεις.

Ο ορεινός όγκος της Νυφίτσας, που σχεδιάζεται η εγκατάσταση ανεμογεννητριών,όπως αναφέρει το υπόμνημα, είχε χαρακτηριστεί από το Υπουργείο Γεωργίας μόνιμο καταφύγιο άγριας ζωής και αποχαρακτηρίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες με απόφαση της Διεύθυνσης Δασών Κορινθιας (αριθμός πρωτοκόλλου 3236/04.10.2002). Τρεις μήνες αργότερα και μη έχοντας το περιβαλλοντολογικό κώλυμα καταφυγίου χορηγήθηκε από το ΥΠΑΝ άδεια παραγωγής.

Ο Σύλλογος ισχυρίζεται επίσης, ότι θα απαιτηθούν περίπου 8 km  δρόμοι σε μήκος των  κορυφογραμμών Νυφίτσα-Ψηλή Ράχη, Χλόγος, Γκαλγκούνι, καθώς και την διαπλάτυνηση υφισταμένης οδοποιίας περίπου 8,9 km που κατασκευάστηκαν στο πλαίσιο προγραμμάτων της ΕΕ στο πλαίσιο της ενίσχυσης της κτηνοτροφίας. Επίσης, αναφέρει πως θα απαιτηθεί εκσκαφή στις δασώδεις εκτάσεις 16.930 κυβικά μέτρα και ότι για κάθε ανεμογεννήτρια θα χριεαστούν 450 κυβικά μέτρα μπετόν.

Εκτός τούτων επικαλείται τη ζημία που θα γίνει στη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής, τη γειτνίαση με μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco,  όπως τις Μυκήνες, το υφιστάμενο δίκτυο αρχαίων μυκηναϊκών δρόμων του 13ου αιώνα π.Χ στην περιοχή, το βυζαντικό κάστρο του Αγιονορίου και το φράγκικο κάστρο του Αγίου Βασιλείου, το σπήλαιο του Πανός στις Κλένιες και την ιστορικότητα των περιοχών Δερβενακίων, Αγίου Σώστη και Κλεισούρας. Ισχυρίζεται ότι θα υπάρξει  επίδραση στις αστρονομικές παρατηρήσεις του Διεθνούς Αστεροσκοπείου Στεφανίου με την μείωση της καθαρότητοςτων αστρονομικών ειδώλων και ότι θα προκληθεί ζημία στην παραδοσιακή κτηνοτροφία, ενώ επίσης αναφέρεται στην ηχητική και αισθητική όχληση των ανεμογεννητριών.

Τρεις καθηγητές Πανεπιστημίου, ο Μιχάλης Κορδώσης, καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ο Ιωάννης Σειριδάκης, καθηγητής στο τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ και ο Θεμιστοκλής Λέκκας, καθηγητής Πριβαντολλογικής Μηχανικής Πανεπιστημίου Αιγαίου,  επισυνάπτουν τη γνωμάτευσή τους για τη μη τοποθέτηση  ανεμογεννητριών για την προστασία της περιοχής.

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.