“…Και μη προσμένεις τέλος στο μαρτύριο αυτό,
Προτού κάποιος θεός πάρει τη θέση σου
Και προσφερθεί να κατεβεί στον άφεγγο Άδη….”
Τα λόγια αυτά του Αισχύλου, που έβαλε ο ίδιος στο στόμα του Ερμή στο ομώνυμο έργο του “Προμηθέας Δεσμώτης”, θεωρούνται από πολλούς εκκλησιαστικούς και μη σχολιαστές ως μία σαφή κραυγή αγωνίας του αρχαίου κόσμου για την προσμονή κάποιου άλλου θεού, ο οποίος θα έφερνε στον αρχαίο κόσμο την αναμενόμενη λύτρωση.
Σύμφωνα πάντα με τους ίδιους σχολιαστές ο θεός αυτός που προσφέρθηκε μόνος του να κατέβει στον Άδη είναι ο Χριστός – ο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος - ο οποίος μάλιστα με την θεϊκή του δύναμη νίκησε και τον θάνατο και τον Άδη και έδωσε τη δυνατότητα και σε μας τους ανθρώπους να τον νικήσουμε, εάν το θελήσουμε και το προσπαθήσουμε (εν δυνάμει ).
Ένα άλλο χωρίο από το ίδιο έργο του μεγάλου τραγικού, στο οποίο ο Προμηθέας φέρεται να προσδιορίζει στην Ιώ τον χρόνο που ένας απόγονός της θα τον γλιτώσει από τα δεινά του, είναι και το παρακάτω:
“…Ναι, τρεις γενιές μετά τις δέκα πρώτες…”
Δηλαδή σύνολο δέκατρεις γενιές.
Ο Αισχύλος έγραψε τον Προμηθέα μεταξύ του 458 π.Χ. και του 455 π.Χ. Μέχρι την έλευση του Χριστού μεσολάβησαν περίπου 455 χρόνια. Αν υποθέσουμε ότι κάθε γενεά διαρκεί 35 χρόνια, τότε η πρόβλεψη του Αισχύλου επαληθεύεται με θαυμαστή ακρίβεια (δηλαδή 35 x13 = 455).
Οι παραπάνω σκέψεις και συλλογισμοί – πλην τόσων πολλών άλλων, μοναδικών και σπουδαίων που προσφέρει αυτή η τραγωδία – επανήλθαν στη μνήμη μου με την ευκαιρία μιας καθόλα εξαίρετης θεατρικής παράστασης που παρακολούθησα στις 23 -8-2009 στο κηποθέατρο της Ιακωβατείου βιβλιοθήκης στο Ληξούρι. Πρόκειται για τον “Προμηθέα Δεσμώτη” του Αισχύλου που ανέβασε το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ρούμελης.
Γιάννης Κουτσούκος
Κόρινθος
