Ο πολυδιαφημησμένος και πολυδάπανος φωτισμός του Ακροκορίνθου,
αυτός που κάλυψε όλη την περιφέρεια του με φωτιστικά και προβολείς πολλών κιλοβάτ
και μάλλιστα όχι μόνο με μιά αλλά και με παρισσότερες σειρές,
αυτόν που θα θαύμαζαν όλοι οι ιπτάμενοι πιλότοι χωρίς εξαίρεση,
όταν περνούσαν από πάνω του
και θα απολάμβαναν ανεπιφύλλακτα όλοι οι Κορίνθιοι από κοντά και από μακρυά,
όταν τον κοιτούσαν,
αυτός που θα αντικαταστούσε ακόμη και αυτό το ολύμπιο φως του κορίνθιου Απόλλωνα,
αυτός ο φωτισμός που χρειάστηκε δύο τετραετίες-και βάλε-για να δρομολογηθή,
αλλά έμενε πάντα- και όχι τυχαία- στην επικαιρότητα αλλά και στα χαρτιά,
αυτός που θα ανέβαζε τα πολιτικά προφίλ,όσων θα τον εκαρπούντο πολιτικά,
αυτός τούτος ο φωτισμός τού περίφημου Ακρoκόρινθου
εν έτει δύο χιλιάδες εννέα,
κατάντησε τελικά να είναι ένα τσιμπλοφώς
και αυτό πολλές φορές μόνο σε ένα μέρος της περιφέρειας του.
Το ερώτημα ενός απλού πολίτη είναι το πιό κατω.
Πότε άραγε θα καταλάβουμε σε τούτο το τόπο,ότι κάτι που φιάχνουμε
θέλει και μια συστηματική συντήρηση για τη λειτουργία του;
